Brak terminu rozprawy w apelacji o pożyczkę hipoteczną nie oznacza przewlekłości

Pismem z 7 sierpnia 2026 r., które wpłynęło do Sądu Apelacyjnego

we Wrocławiu 13 sierpnia 2026 r., M. B. i L. B. działając w imieniu własnym, wnieśli

skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Sądem Apelacyjnym we

Wrocławiu w sprawie o sygn. akt I ACa 1987/25. W treści skargi zawarto żądanie

stwierdzenia, że w ww. sprawie nastąpiła przewlekłość postępowania, nakazania

Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu rozpoznającemu wskazaną sprawę

wyznaczenia posiedzenia w celu rozpoznania apelacji, który to termin posiedzenia

nie powinien być późniejszy niż 21 dni od dnia zwrotu akt sprawy, przyznania od

Skarbu Państwa na rzecz skarżących kwoty 5000,00 (pięć tysięcy) złotych oraz

zasądzenia kosztów postępowania.

I NSP 442/26

2

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w dniu 28 września 2023 r.

złożyli do Sądu Okręgowego we Wrocławiu pozew o ustalenie i zapłatę.

Sąd pierwszej instancji wydał wyrok w dniu 9 maja 2025 r., a następnie w dniu 9 lipca

2025 r. przekazał do Sądu Apelacyjnego akta sprawy. Pomimo upływu 13 miesięcy

Sąd Apelacyjny nie wyznaczył terminu rozprawy. W ocenie skarżących taka

bezczynność Sądu drugiej instancji doprowadziła do przewlekłości postępowania

apelacyjnego.

Prezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu pismem z 12 października 2026 r.,

które wpłynęło do Sądu Najwyższego 14 października 2026 r. zgłosił swój udział

w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi przedstawił

podejmowane w niej czynności, a także zdarzenia, z powodu których sprawa

nie została jeszcze zakończona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”) strona może

wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego

(przewlekłość postępowania).

Równocześnie stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość

postępowania dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania,

należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych

przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie albo

czynności podjętych przez prokuratora prowadzącego lub nadzorującego

postępowanie przygotowawcze w celu zakończenia postępowania

I NSP 442/26

3

przygotowawczego lub czynności podjętych przez sąd lub komornika sądowego

w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy egzekucyjnej albo innej sprawy

dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Dokonując tej oceny, uwzględnia się

łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania

skargi, niezależnie od tego, na jakim etapie skarga została wniesiona, a także

charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony,

która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron,

a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

Przewlekłość postępowania może nastąpić zarówno wtedy,

gdy sąd nie podejmuje żadnych czynności, jak i wtedy, gdy je podejmuje,

ale są one nieprawidłowe i w ich następstwie dochodzi do zwłoki w rozpatrzeniu

sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lutego 2016 r., III SPP 53/15).

Wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających skargę na przewlekłość

postępowania nie może polegać na zakwestionowaniu ogólnego czasu trwania

postępowania, lecz powinno wskazywać na określone czynności procesowe,

których sąd nie podjął lub podjął z nieuzasadnioną zwłoką bądź też dokonał

ich wadliwie (postanowienie Sądu Najwyższego z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20).

Ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy

należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. W dotychczasowym orzecznictwie

Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że naruszeniem prawa strony do rozpoznania

sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki jest m.in. wielomiesięczna bezczynność sądu

polegająca na niewyznaczaniu rozprawy, trwająca co najmniej 12 miesięcy

(patrz: postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 maja 2005 r., III SPP 96/05;

z 16 marca 2006 r., III SPP 10/06; z 21 marca 2006 r., III SPP 13/06; z 18 maja

2016 r., III SPP 53/16; z 14 marca 2007 r., III SPP 3/07; z 22 stycznia 2019 r.,

I NSP 68/18; z 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18; z 16 maja 2019 r., I NSP 28/19;

z 21 maja 2019 r., I NSP 21/19; z 14 czerwca 2019 r., I NSP 37/19; z 5 kwietnia

2022 r., I NSP 66/22; z 7 lipca 2022 r., I NSP 204/22; z 23 listopada 2022 r.,

I NSP 312/22; z 18 stycznia 2023 r., I NSP 373/22), jakkolwiek w części orzeczeń

wskazuje się, że także krótsza, np. ośmiomiesięczna bezczynność sądu,

naruszyć może prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (patrz: postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 maja

2013 r., III SPP 51/13; z 17 grudnia 2013 r., III SPP 242/13; z 27 marca 2019 r.,

I NSP 88/18). Podobnie przyjmował Naczelny Sąd Administracyjny

I NSP 442/26

4

(zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 lipca 2006 r.,

I OPP 64/06; z 24 kwietnia 2008 r., I OPP 16/08; z 4 czerwca 2008 r., I OPP 20/08;

z 24 lipca 2008 r., I OPP 23/08 oraz z 21 kwietnia 2010 r., II OPP 10/10).

Ten utrwalony standard orzeczniczy wyznacza swoiste domniemanie

co do zaistnienia przewlekłości postępowania lub braku tejże. Jednakże powinien

być on stosowany przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, o których mowa

w art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość i w szczególnych przypadkach

domniemanie to może być wzruszone (zob. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; z 18 stycznia 2023 r., I NSP 373/22).

W powołanym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że znamiona

przewlekłości przypisuje się z reguły dopiero kilkunastomiesięcznej lub dłuższej

bezczynności sądu drugiej instancji w wyznaczeniu terminu rozprawy odwoławczej.

Kilkumiesięczny okres oczekiwania na wyznaczenie terminu rozprawy apelacyjnej

mieści się w pojęciu rozsądnego terminu, w którym sprawa może oczekiwać

na jej rozpoznanie. Jedynie wyjątkowo krótsze okresy bezczynności

mogą uzasadniać stwierdzenie przewlekłości postępowania (postanowienie

Sądu Najwyższego z 22 lipca 2014 r., III SPP 123/14; z 18 stycznia 2023 r,

I NSP 373/22).

Zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, każdy ma prawo do sprawiedliwego

i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy,

niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw

Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie z dnia 4 listopada

1950 r. wynika obowiązek takiego zorganizowania systemu jurysdykcyjnego,

aby właściwe sądy mogły podołać rozstrzyganiu spraw sądowych w rozsądnych

terminach. Także art. 6 § 1 k.p.c., nakłada na sąd powinność przeciwdziałania

przewlekaniu postępowania. Z mocy art. 391 § 1 k.p.c. te procesowe dyrektywy

mają odpowiednie zastosowanie do postępowania przed sądem drugiej instancji.

W tym zakresie nie wyłączają bezprawności zachowania sądu okoliczności

złej organizacji pracy, zwiększenie się wpływu spraw do sądu, czy niewystarczająca

obsada wydziału (postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 marca 2006 r.,

III SPP 10/06, OSNP 2007, nr 7-8, poz. 120; z 21 marca 2006 r., III SPP 13/06,

OSNP 2007, nr 7-8, poz. 121). Oczywiście, nie jest to równoznaczne z tym,

że brak bezzwłocznego wyznaczenia rozprawy zawsze prowadzić będzie

do odpowiedzialności deliktowej organu.

I NSP 442/26

5

Sąd Najwyższy podziela przytoczone wyżej poglądy i w zaistniałych

okolicznościach nie dostrzega przewlekłości postępowania w niniejszej sprawie,

która dotyczy powództwa o ustalenie i zapłatę umowy pożyczki hipotecznej

przeciwko M. S.A. w W..

Przebieg czynności sądowych w ww. sprawie przed Sądem Apelacyjnym

we Wrocławiu I Wydziałem Cywilnym był następujący: apelacja wpłynęła

9 lipca 2025 r. i w tym samym dniu wylosowano sędziego referenta w osobie

SSA A. J. (k. 256). Zarządzeniem z 1 sierpnia 2025 r. dokonano kontroli formalnej

apelacji pozwanego (k. 257). Na jego podstawie zarządzono doręczenie apelacji

powodom i zawiadomienie ich o składzie rozpoznającym sprawę.

Wykonanie nastąpiło w dniu 7 października 2025 r., kiedy to odpis apelacji został

przesłany pełnomocnikowi powodów (k. 258), zaś odebrany 20 października 2025 r.

(k. 259). Odpowiedź na apelację wpłynęła do Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

5 listopada 2025 r. (k.260-261).

Odnosząc się do przedmiotowej skargi należy zauważyć, że w świetle

okoliczności sprawy – wbrew twierdzeniom skarżących – w sprawie

były podejmowane odpowiednie czynności zmierzające do jej rozpoznania.

Na dzień orzekania przez Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi na przewlekłość

postępowanie przed Sądem Apelacyjnym, nie jest ono prowadzone zbyt długo,

biorąc pod uwagę okoliczności. Mając na względzie terminowość i prawidłowość

czynności podjętych przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu celem wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, należy uznać, że nie trwa ono przed tym

Sądem dużej niż to konieczne, a zatem na dzień wniesienia skargi i orzekania

przez Sąd Najwyższy nie zachodzą podstawy do jej uwzględnienia.

Należy zaznaczyć, że od wydania ostatnich zarządzeń i podjętych czynności

nie upłynęło ponad dwanaście miesięcy. Tymczasem w judykaturze za przewlekle

zasadniczo uznawane bywa takie postępowanie, w którym w danej instancji

nie wyznaczono rozprawy przez ponad 12 miesięcy (zamiast wielu zob.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 czerwca 2020 r., I NSP 67/20; z dnia

22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18; z 31 października 2019 r., I NSP 134/19).

Dodatkowo wobec zarzutu skarżących, należy wskazać, iż ustawodawca

nie wprowadził żadnych kategorycznych terminów na rozpoznanie spraw sądowych.

W orzecznictwie wskazuje się, że w ustawie o skardze nie zakwalifikowano

I NSP 442/26

6

automatycznie jako przewlekłego nawet postępowania, które trwa dużej

niż 12 miesięcy.

Zgodnie ze stanowiskiem powszechnie wyrażanym w orzecznictwie,

które wielokrotnie aprobowano było i jest w judykaturze Sądu Najwyższego

oraz w literaturze, nie można oczekiwać rozpoznawania sprawy niezwłocznie

po jej wniesieniu. Niezwłoczne rozstrzyganie sprawy nie jest możliwe

ani ze względów organizacyjnych, ani nie byłoby to rozsądne wobec konieczności

zapoznania się sędziów z materiałami sprawy, czasu dla ich rozważenia i podjęcia

decyzji, wreszcie jej uzasadnienia. Chodzi o to, aby czynności te zabierały

odpowiednią ilość czasu, to jest odbywały się bez zbędnej zwłoki,

która wskazywałaby na bezczynność sądu lub bezproduktywność jego działań

Zdaniem Sądu Najwyższego, biorąc pod uwagę dotychczasowe czynności

w przedmiotowej sprawie nie doszło do przekroczenia przyjmowanego

w orzecznictwie terminu bezczynności lub opieszałości, aby można było przypisać

sądowi nieuzasadnioną zwłokę lub bezczynność prowadzącą do stwierdzenia

przewlekłości postępowania przed Sądem Apelacyjnym. Przekonanie skarżących,

nie uwzględniające okoliczności obiektywnych, nie może prowadzić do przypisania

sądowi bezczynności i w konsekwencji naruszenia prawa strony do rozpoznania

sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, zwłaszcza, że skarżący kwestionują jedynie

ogólny czas trwania postępowania apelacyjnego a powinni wskazywać na określone

czynności procesowe, których sąd nie podjął lub podjął z nieuzasadnioną zwłoką,

bądź też dokonał ich wadliwie. Prezes Sądu Apelacyjnego wyczerpująco

ustosunkował się do zarzutów skargi na przewlekłość w pisemnej odpowiedzi na nią.

Sąd Najwyższy podziela interpretację orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw

Człowieka oraz istotę prawa do sądu, którą należy wiązać z rzetelnym rozpatrzeniem

sprawy, a nie z szybkim jej rozpoznaniem.

Ponadto oceniając czy w danej sprawie mamy do czynienia z przewlekłością

postępowania, należy brać pod uwagę art. 2 ustawy o skardze i kryteria określone

w tym przepisie zgodnie z którymi dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło

do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość

i prawidłowość czynności już podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia

kończącego postępowanie w sprawie.

W ocenie Sądu Najwyższego w rozpoznawanej sprawie na dzień orzekania,

biorąc pod uwagę dotychczasowy czas postępowania przed Sądem Apelacyjnym,

I NSP 442/26

7

zostały podjęte właściwe czynności, w odstępie czasowym nie przekraczającym

wymogów rzetelnego procesu, zaś fakt, że dla strony powodowej nie są one

wystarczające, a sprawa nie została jeszcze rozpoznana, nie kwalifikuje

w tym przypadku do stwierdzenia, że już nastąpiła zarzucana przewlekłość

postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjny w Gdańsku w sprawie

o sygn. I ACa 1987/25.

Z tych względów, na mocy art. 12 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość

postępowania, skarga podlega oddaleniu.

JW.

[a.ł]