Skarga na przewlekłość postępowania apelacyjnego bez wskazania czynności sądu odrzucona

27 lipca 2026 r. R. D. wniósł osobiście do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku o

„dopełnienie nadzwyczajnej skargi kasacyjnej” i o „natychmiastowe naprawienie

wyrządzonej szkody i krzywdy…wobec porażających dowodów zbrodni.”

Zastępca Przewodniczącej V Wydziału Cywilnego Sądu Apelacyjnego

w Gdańsku uznał wniesione pismo za skargę na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

I NSP 468/26

2

Artykuł 6 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa

strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym

lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej

zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”)

zalicza do konstrukcyjnych elementów skargi sformułowanie żądania i przytoczenie

okoliczności uzasadniających żądanie. „Przytoczenie okoliczności uzasadniających

żądanie”, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość

oznacza m. in. wskazanie konkretnych czynności procesowych, których sąd

nie podjął lub dokonał wadliwie, powodując w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę

w postępowaniu (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r.,

III SPP 95/05; z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07). Wskazanie tych okoliczności

jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi (por. m.in. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 95/05; z 7 czerwca 2005 r.,

III SPP 113/05, z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; z 11 grudnia 2013 r.,

III SPP 256/13; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 69/20; z 21 lipca 2020, I NSP 93/20).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym sąd

rozpoznający skargę na przewlekłość nie ma obowiązku badania z urzędu

sprawności postępowania w sprawie, a powinien ograniczyć się jedynie

do okoliczności wskazanych przez stronę (por. uchwałę składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13). Skargę niespełniającą

tych wymagań sąd odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1

ustawy o skardze na przewlekłość).

Odnosząc powyższe do niniejszej skargi na przewlekłość należy stwierdzić,

że nie spełnia ona tych wymagań.

Po pierwsze, skarżący nie podjął nawet próby wykazania, co decyduje w jego

ocenie o przewlekłości postępowania w sprawie I ACa 1115/25. Skarżący nie podał

żadnej okoliczności dotyczącej przebiegu postępowania w sprawie, czasu trwania

tego postępowania, nie opisał czynności procesowych, których zaniechanie

lub wadliwe wykonanie przez Sąd Apelacyjny miało – w ocenie skarżącego –

doprowadzić do przewlekłości.

Po drugie, za „okoliczności uzasadniających żądanie”, o których mowa w art. 6

ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość nie sposób uznać ogólnych twierdzeń

na temat nadzwyczajnej skargi kasacyjnej ani przestępstw. Rolą Sądu Najwyższego

nie jest zastępowanie skarżącego w formułowaniu podstaw skargi i ich uzasadniania.

I NSP 468/26

3

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

JW.

[a.ł]