Odległy termin rozprawy w apelacji o 2030 rok. Skarga na przewlekłość odrzucona

M. S. pismem z 24 sierpnia 2026 r., które wpłynęło do Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku 2 września 2026 r., działając w imieniu własnym, wniósł skargę na

przewlekłość postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w

Gdańsku o sygn. akt V ACa 1056/25 żądając stwierdzenia przewlekłości

postępowania, nakazania Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku podjęcia czynności

zmierzających do niezwłocznego rozpoznania apelacji oraz zasądzenia kwoty 5000

zł słusznego zadośćuczynienia.

I NSP 472/26

2

W dalszej części pisma zawarł wyjaśnienia iż wyrok przed Sądem Okręgowym

w jego sprawie zapadł 12 grudnia 2024 r., apelacja została przekazana 20 lutego

2025 r., a zarejestrowana w Sądzie Apelacyjnym 8 kwietnia 2025 r., po czym

wyznaczono termin rozprawy na 8 lutego 2030 r., co jest datą bardzo odległą.

Prezes Sądu Apelacyjnego w Gdańsku pismem z 29 września 2026 r.,

które wpłynęło do Sądu Najwyższego 2 października 2026 r. wniósł o oddalenie

skargi jako bezzasadnej. W piśmie tym poinformował także, że odległy termin

rozprawy został odwołany i sprawę skierowano na posiedzenie niejawne z terminem

na 12 maja 2028 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725 ze zm., dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość

postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga

na przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić,

że jest to wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy. Ponadto, skarga może

zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

I NSP 472/26

3

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

Skarga złożona przez M. S. nie spełnia wymogów przewidzianych w treści art.

6 ust. 2 u.s.p.p., zaś w myśl dyspozycji art. 9 ust. 1 u.s.p.p. sąd właściwy do jej

rozpoznania odrzuca taką skargę bez wzywania do uzupełnienia braków. Stosownie

do art. 14 ust. 2 u.s.p.p. skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskazać

musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy,

tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu

rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22;

z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego

2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie powyższych

okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć,

na jakim etapie postępowania doszło według strony do przewlekłości, na czym ona

polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd

wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania

powyższych okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu

w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r.,

I NSP 264/21).

Nie ulega wątpliwości, że uszczegółowienie zarzutów powinno nastąpić

w odniesieniu do etapu postępowania, którego skarga bezpośrednio dotyczy

i który objęty jest zakresem właściwości Sądu Apelacyjnego. Wymóg powyższy

nie został w niniejszej sprawie dochowany. Skarżący nie odniósł się wyczerpująco

do okoliczności sprawy w tym do faktu iż już po złożeniu skargi, termin rozprawy

apelacyjnej pierwotnie wyznaczony na 8 lutego 2030 r. został odwołany zaś sprawę

skierowano na posiedzenie niejawne z terminem na 12 maja 2028 r.

Nie zostały też wymienione dotychczasowe uchybienia ani wadliwości

po stronie Sądu Apelacyjnego, które spowodowały naruszenie prawa skarżącego

do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, a kwestionowany jest jedynie

I NSP 472/26

4

przyszły, odległy termin rozprawy apelacyjnej tj. wyznaczony na 2030 r. Ich brak

musi zatem zostać uznany za niedochowanie wymogu określonego w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. Pismo skarżącego nie zawiera właściwego uzasadnienia,

co sprawia, że Sąd Najwyższy pozbawiony jest możliwości pełnego,

merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdza, że wniesiona przez M.

S. skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów formalnych

określonych w art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p. podlega

odrzuceniu, bowiem skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy do jej

rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

JW.

[a.ł]