Skarga na przewlekłość bez sygnatury i organu odrzucona przez Sąd Najwyższy

Pismem oznaczonym datą 28 lipca 2026 r. W. L. (dalej: „Skarżący”) wniósł

skargę na przewlekłość postępowania. W treści skargi wskazał, że „w związku z

brakiem wiążącej informacji odnośnie rozpoznania skargi na przewlekłość

postępowania przygotowawczego złożonej już ponad 2 miesiące temu, ponawia

żądanie: (1) stwierdzenia niewątpliwej przewlekłości postępowania, już sądowego;

(2) najpierw rozpoznanie wniesionej skargi, a następnie zrealizowanie

podstawowych założeń postępowania karnego, chociaż wobec wskazanego

funkcjonariusza policji; (3) przyznanie na rzecz Skarżącego koniecznie maksymalnej

kwoty 20 000 zł, głównie za uporczywe znęcanie się nad ofiarą własnej

niegodziwości, a w efekcie sukcesywnego dążenia do utrwalenia już na zawsze

wyrządzonej wieloaspektowej szkody.”

W treści skargi nie wskazano organu, przed którym sprawa się toczy,

ani nie podano sygnatury sprawy.

I NSP 512/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych

albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga

na przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Oznaczenie „postępowania

w sprawie, której skarga dotyczy” powinno nastąpić poprzez podanie sygnatury akt

tej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 maja 2022 r., I NSP 111/22).

Należy podkreślić, że jest to wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy.

Powyższe oznacza, że skarżący w treści skargi musi szczegółowo wskazać

organ przed którym postępowanie się toczy, sygnaturę pod jaką sprawa została

zarejestrowana, a także w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu

jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź

zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły

do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r.,

I NSP 290/22; z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20;

z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05).

Wskazanie powyższych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi.

Sąd musi wiedzieć, jakiego postępowania skarga dotyczy i na jakim etapie

postępowania doszło, według strony, do przewlekłości i na czym ona polegała,

tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd wadliwie

lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 lipca

I NSP 512/26

3

2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania powyższych

okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu w oparciu o kryteria

wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r. I NSP 264/21).

W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został dochowany.

Skarga nie zawiera oznaczenia postępowania, którego dotyczy. Skarżący

nie wskazał ani sygnatury akt, ani organu prowadzącego postępowanie,

przez co nie jest możliwe ustalenie przedmiotu skargi. Jednocześnie, nie zostały

wymienione uchybienia ani wadliwości po stronie organu, które spowodowały

naruszenie prawa Skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.

Ich brak musi zatem zostać uznany za niedochowanie wymogu określonego w art. 6

ust. 2 u.s.p.p.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdził, że wniesiona

przez Skarżącego skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów

formalnych określonych w art. 6 ust. 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p.

orzekł jak w sentencji, bowiem w myśl w/w przepisu ustawy o skardze

na przewlekłość postępowania, skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

[a.ł]