Dwukrotne odroczenie posiedzenia kasacyjnego nie wystarczyło do skargi na przewlekłość

D. S. pismem z 22 września 2026 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego

30 września 2026 r., działając w imieniu własnym, wniósł skargę na przewlekłość

postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Najwyższym o sygn. akt III KK

35/26 żądając: stwierdzenia przewlekłości ww. postępowania, oraz zasądzenia

kwoty 10 000 zł. słusznego zadośćuczynienia. W dalszej części pisma zawarł opis

żądania oraz okoliczności sprawy związane z tym, iż dwukrotnie zostało odroczone

posiedzenie kasacyjne, zaś Sąd Najwyższy nie poinformował skarżącego o tej

sytuacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu.

I NSP 517/26

2

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725 ze zm., dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych

albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga

na przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić,

że jest to wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy. Ponadto, skarga może

zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskazać

musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy,

tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu

rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22;

z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego

2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie powyższych

okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć,

na jakim etapie postępowania doszło według strony do przewlekłości,

na czym ona polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte

przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia

I NSP 517/26

3

Sądu Najwyższego: z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22).

Bez wskazania powyższych okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny

czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p.

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20;

z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21).

Nie ulega wątpliwości, że uszczegółowienie zarzutów powinno nastąpić

w odniesieniu do etapu postępowania, którego skarga bezpośrednio dotyczy

i który objęty jest zakresem właściwości Sądu Najwyższego. Wymóg powyższy

nie został w niniejszej sprawie dochowany. Nie zostały wymienione uchybienia

ani wadliwości po stronie Sądu Najwyższego, które spowodowały naruszenie prawa

skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Ich brak musi zatem

zostać uznany za niedochowanie wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p.

Pismo skarżącego nie zawiera właściwego uzasadnienia odnoszącego się

do okoliczności sprawy, co sprawia, że Sąd Najwyższy pozbawiony jest możliwości

merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi.

Nie jest bowiem w ocenie Sądu Najwyższego wystarczające

wskazanie jedynie faktu odroczenia posiedzeń w sprawie oraz powołania się na to,

że wnioskowano o uchylenie wyroku a także o wstrzymanie wykonania kary.

Takie uzasadnienie w odniesieniu do okoliczności tej konkretnej sprawy o sygn.

akt III KK 35/26 lub jedynie stwierdzenie, że skarżący nie został poinformowany,

nie jest wystarczające dla rozważenia przez Sąd Najwyższy zarzutów związanych

z ewentualną przewlekłością postępowania.

Nie można też jako zarzutu potraktować stwierdzenia, iż wniosku

nie rozpoznano. Sąd Najwyższy szczegółowo przenalizował akta sprawy i stwierdził,

że w sprawie były podejmowane czynności, których w opisie skargi nie uwzględniono,

podobnie jak to, że skarżący nie wskazał szczegółowych okresów, w których

dopatrzył się bezczynności.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdza, że wniesiona

przez D.S. skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów formalnych

określonych w art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p. podlega

odrzuceniu, bowiem skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy do jej

rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

I NSP 517/26

4

JW.

[a.ł]