Skargę spółki na przewlekłość dwóch sądów w Warszawie przekazano Sądowi Apelacyjnemu

Pismem z 29 września 2026 r. pełnomocnik skarżącego C. Sp. z o.o. w W.

wniósł do Sądu Najwyższego skargę na przewlekłość postępowania, domagając się

jej stwierdzenia, niezwłocznego rozpatrzenia złożonych w skarżonym postępowaniu

wniosków o przyspieszenie rozpoznania sprawy, przyznanie od Skarbu Państwa na

rzecz skarżącego kwoty 5.000 zł, a nadto zasądzenie na rzecz skarżącego od Skarbu

Państwa zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu

I NSP 529/26

2

w Warszawie.

Analiza skargi wskazuje, że skarżący kwestionuje zarówno sprawność

postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie, jak i postępowania przed

Sądem Apelacyjnym w Warszawie. W lakonicznym uzasadnieniu wskazuje, że 25

października 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie o sygn. akt XXIV C

1025/21 kosztami procesu obciążył w całości skarżącego i oddalił powództwo główne,

że odrzucony został wniosek skarżącego o udzielenie zabezpieczenia i

poinformowano skarżącego, że sprawa zostanie rozpoznana zgodnie z kolejnością

wpływu (§79 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2019 r.,

- Regulamin urzędowania sądów powszechnych), że w sprawie nie zostały podjęte

dalsze czynności.

Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze

na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem

okręgowym i sądem apelacyjnym – właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd

apelacyjny”. Natomiast Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na

przewlekłość postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art.

4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość).

Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do

rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze

kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24

października 2024 r., I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24; z 30 lipca

2025 r., I NSP 146/25).

W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka utrwalił się

wprawdzie pogląd, że rozpatrując skargę na przewlekłość należy wziąć pod uwagę

całość postępowania w sprawie (zob. wyrok ETPC: z 7 lipca 2015 r., Rutkowski i inni

przeciwko Polsce, skarga nr 72287/10z 6 czerwca 2024 r., skarga nr

45960/21,Terczyński i inni przeciwko Polsce; z 6 czerwca 2024 r., Pluciński i inni

przeciwko Polsce, skarga nr 56092/22; z 11 kwietnia 2024 r., Stań i inni przeciwko

Polsce, skarga nr 56287/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paradowski i inni przeciwko Polsce,

skarga nr 18706/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paliccy i inni przeciwko Polsce, skarga nr

I NSP 529/26

3

32837/20), ale polska ustawa o skardze na przewlekłość postępowania wyznacza

właściwość sądów zobowiązanych do oceny skargi przez wyróżnienie

poszczególnych faz postępowania. Wskazuje, że jeżeli przewlekłość dotyczy

postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym, sądem właściwym do

rozpoznania skargi jest sąd apelacyjny (zob. przepis szczególny art. 4 ust. 1b ustawy

o skardze na przewlekłość).

Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania

prowadzonego przed Sądem Okręgowym i Sądem Apelacyjnym w Warszawie,

właściwym do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c.

w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397 § 3

k.p.c. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł,

jak w sentencji.

JW

[r.g.]