Apelacja w sprawie kredytu frankowego bez terminu rozprawy. SN uznał przewlekłość

Pismem z 8 lipca 2026 r. (data prezentaty Sądu Apelacyjnego w Warszawie),

I. M. i W. M. (dalej: „skarżący”), reprezentowani przez profesjonalnego

pełnomocnika, za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, wnieśli do Sądu

Najwyższego skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, toczącej się przed tym Sądem

pod sygn. I ACa 3203/24. Pismem z 9 października 2026 r. (data prezentaty Sądu

Najwyższego) Sąd Apelacyjny w Warszawie przedstawił ww. skargę Sądowi

Najwyższemu.

W przedmiotowej skardze skarżący wnieśli o:

1. stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie z ich powództwa

przeciwko Bank AG z siedzibą w W. prowadzącemu w Polsce działalność za

pośrednictwem oddziału Bank AG (Spółka Akcyjna) Oddział w Polsce, toczącej się

obecnie przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, sygn. I ACa 3203/24;

2. wydanie Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie, rozpoznającemu sprawę

zalecenia, aby Sąd ten niezwłocznie wydał zarządzenie o wyznaczeniu terminu

rozprawy apelacyjnej w przedmiotowej sprawie na dzień przypadający nie później niż

2 miesiące od stwierdzenia przewlekłości i w terminie tym rozprawę tę przeprowadził;

3. przyznanie każdemu ze skarżących od Skarbu Państwa –

Sądu Apelacyjnego w Warszawie sumy pieniężnej w wysokości po 7500 złotych;

I NSP 535/26

3

4. zwrócenie skarżącym od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego

w Warszawie kosztów postępowania, tj. kwoty 400 zł tytułem opłaty sądowej

od skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wnieśli również o dopuszczenia dowodu z wydruków korespondencji mailowej

prowadzonej w imieniu skarżącego W. M. przez córkę N. M. i pełnomocnika w

sprawie leasingu auta, na fakt niedogodności będących konsekwencją

przewlekłością postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że pozwem z 25 stycznia 2023 r.

wnieśli o zasądzenie na swoją rzecz łącznie 685 224,24 zł oraz 287 463,69 CHF

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dat wskazanych w treści pozwu

od pozwanego Banku. Postępowanie przed Sądem Okręgowym w Warszawie

zakończyło się wydaniem wyroku 19 czerwca 2024 r., od którego obie strony wniosły

apelację.

Dalej podali, że wpływ obu środków zaskarżenia został odnotowany w Portalu

Informacyjnym Sądów Powszechnych 27 sierpnia 2024 r. W tym dniu akta sprawy

zostały przekazane do Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Następnie 28 sierpnia

2024 r. został wyznaczony sędzia, a 5 września 2024 r. zarejestrowano sprawę.

Na zarządzenie Sądu II instancji z 16 marca 2026 r. każdej ze stron postępowania

doręczono odpis apelacji strony przeciwnej. Odpis apelacji pozwanego doręczono

pełnomocnikowi skarżących 20 marca 2026 r., na którą wnieśli odpowiedź 2 kwietnia

2026 r. Jak podkreślili skarżący, doręczenie odpisów apelacji nastąpiło

po 18 miesiącach od ich złożenia, i do dnia wniesienia niniejszej skargi

Sąd Apelacyjny w Warszawie nie podjął dalszych czynności w niniejszej sprawie,

w tym nie został wyznaczony termin rozprawy apelacyjnej.

Skarżący podnieśli, że przedmiotem postępowania z ich powództwa

są roszczenia wynikające z dwóch umów kredytów hipotecznych indeksowanych

do waluty obcej (CHF). Według nich sprawa ta nie ma charakteru szczególnie

skomplikowanego ani pod względem faktycznym, ani prawnym, dotyczy bowiem

zagadnień, które od wielu lat stanowią przedmiot licznych postępowań sądowych,

a także bogatego i ugruntowanego orzecznictwa zarówno sądów krajowych,

jak i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tym samym – zdaniem

skarżących – przedmiotowe postępowanie należy uznać za typowe dla kategorii

spraw dotyczących kredytów indeksowanych lub denominowanych do waluty obcej.

I NSP 535/26

4

Skarżący zauważyli kolejno, że pomimo upływu blisko czterech lat

od wszczęcia postępowania nie doczekali się prawomocnego rozstrzygnięcia,

co wywołuje dla nich daleko idące i realne konsekwencje w sferze życia osobistego,

majątkowego oraz zawodowego. Przedłużający się stan niepewności prawnej

uniemożliwia im swobodne planowanie przyszłości oraz podejmowanie istotnych

decyzji życiowych. W szczególności pozostają oni ograniczeni w możliwości

swobodnego rozporządzania należącą do nich nieruchomością, bowiem w dziale IV

księgi wieczystej nadal ujawniona jest hipoteka ustanowiona na rzecz Banku

jako zabezpieczenie roszczeń wynikających z kwestionowanych umów kredytowych.

Oznacza to, że nie mogą oni w pełni korzystać z przysługującego im prawa własności,

w szczególności mają utrudnioną możliwość sprzedaży nieruchomości,

jej obciążenia lub wykorzystania jako zabezpieczenia ewentualnego finansowania.

Skarżący wskazali również, że równie istotne są negatywne skutki w zakresie

ich sytuacji finansowej. W związku z prowadzonym sporem oraz sposobem

raportowania zobowiązań przez Bank zostali oni wpisani do rejestru Biura Informacji

Kredytowej (BIK), co w praktyce znacząco ogranicza ich zdolność kredytową.

Powoduje to trudności w uzyskaniu finansowania na realizację bieżących potrzeb

życiowych i inwestycyjnych, a w przypadku pozytywnej decyzji kredytowej skutkuje

koniecznością akceptacji mniej korzystnych warunków finansowania, w tym

wyższego oprocentowania lub dodatkowych zabezpieczeń. Tym samym

przewlekłość postępowania wywołuje wymierne i aktualne konsekwencje

ekonomiczne, które wykraczają poza sam przedmiot sporu sądowego. Przykład

w tym względzie stanowi wydruk korespondencji mailowej prowadzonej

z pełnomocnikiem w sprawie leasingu auta, gdzie odmówiono udzielenia leasingu

a następnie przedstawiono gorsze warunki jego finansowania.

Skarżący podnieśli, że nie można pominąć wpływu przedłużającego się

postępowania na ich stan psychiczny. Wieloletnie oczekiwanie na prawomocne

rozstrzygnięcie, przy jednoczesnym braku możliwości przewidzenia terminu

zakończenia sprawy, stanowi źródło stałego napięcia, stresu oraz poczucia-

niepewności co do ich sytuacji prawnej i finansowej. Jak zaznaczyli, stan ten

utrzymuje się nieprzerwanie od niemal czterech lat i negatywnie oddziałuje

na ich codzienne funkcjonowanie oraz poczucie bezpieczeństwa. W konsekwencji –

ich zdaniem – przewlekłość postępowania nie ma wyłącznie charakteru formalnego,

lecz przekłada się na rzeczywiste i odczuwalne naruszenie praw oraz uzasadnionych

I NSP 535/26

5

ich interesów. Każdy kolejny okres oczekiwania na prawomocne rozstrzygnięcie

pogłębia stan niepewności prawnej oraz utrzymuje ograniczenia w zakresie

wykonywania prawa własności i możliwości swobodnego kształtowania swojej

sytuacji majątkowej oraz finansowej.

Skarżący ponadto zauważyli, że nastąpiło rażące naruszenie prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, gdyż postępowanie w tej

sprawie trwa zdecydowanie dłużej, niż jest to konieczne dla wyjaśnienia okoliczności

faktycznych i prawnych, które są istotne dla jej rozstrzygnięcia i to nawet przy uznaniu

wyjątkowego obciążenia sprawami podobnymi do spraw skarżących

Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Jak dodali, zwłoka w rozpatrzeniu sprawy naraża

ich przede wszystkim na konsekwencje finansowe i podtrzymuje u nich stan

niepewności.

Mając powyższe na uwadze, skarżący wnieśli o łączną kwotę 15 000 zł,

tj. po 7500 złotych na rzecz każdego z nich, stwierdzając, że nie jest ona

wygórowana i będzie stanowić odpowiednią rekompensatę.

W piśmie z 23 października 2026 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego),

stanowiącym odpowiedź na skargę, Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie zgłosił

swój udział w sprawie, wniósł o stwierdzenie przez Sąd Najwyższy swojej

niewłaściwości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu, z ostrożności

procesowej wniósł o oddalenie skargi.

W stanowisku, jakie zaprezentował, w pierwszej kolejności przedstawił

przebieg czynności w sprawie, wskazując, że sprawa została zainicjowana pozwem

z 27 stycznia 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie 19 czerwca 2024 r. wydał wyrok

w sprawie. Akta sprawy wraz z apelacjami obu stron zostały przekazane

do Sądu Apelacyjnego w Warszawie 27 sierpnia 2024 r. Kolejnego dnia w sprawie

został wylosowany sędzia referent. Sprawa wpisano do repertorium ACa 29 sierpnia

2024 r., w zarządzeniu wskazano, że sprawa zostanie rozpoznana według kolejności

wpływu do danego referatu na podstawie § 79 ust. 1 Rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2019 r. – Regulamin urzędowania sądów

powszechnych (dalej: „Regulamin”). Następnie 13 marca 2026 r. nadano bieg obu

apelacjom, zarządzono m.in. doręczenie odpisu apelacji stronie przeciwnej. W dniu

30 marca i 8 kwietnia 2026 r. wpłynęły odpowiedzi na apelacje.

W dalszej części swojego stanowiska Prezes Sądu argumentował

przekazanie przedmiotowej sprawy do Sądu Apelacyjnego z uwagi

I NSP 535/26

6

na powoływanie się przez skarżących na łączny czas trwania postępowania,

co – w jego ocenie – oznacza, że skarga dotyczy postępowania

przed Sądem Okręgowym w Warszawie i Sądem Apelacyjnym w rozumieniu art. 4

ust. 1b ustawy o skardze na przewlekłość.

W przypadku niepodzielenia powyższego stanowiska Prezes Sądu ocenił,

że skarga winna podlegać oddaleniu.

W dalszej kolejności Prezes Sądu odniósł się do przesłanek oceny

przewlekłości postępowania, akcentując brak istnienia jednoznacznych regulacji

określających dopuszczalny czas oczekiwania na rozpoznanie sprawy.

Zaznaczył również, że każda sprawa wymaga indywidualnej oceny przez sąd,

nawiązując przy tym do wynikającej z § 79 ust. 1 Regulaminu zasady rozpoznawania

spraw zgodnie z kolejnością wpływu, poza sprawami pilnymi, do których sprawa

skarżących nie należy.

Prezes Sądu stwierdził, że nie neguje, iż czas trwania postępowania

w sprawie może nie być postrzegany przez skarżących jako satysfakcjonujący.

Podkreślił jednak, że postępowanie w sprawie toczy się od 27 stycznia 2023 r. i trwało

przed Sądem I instancji około półtora roku, a przed Sądem Apelacyjnym

w Warszawie od 27 sierpnia 2024 r. Stąd – jego zdaniem – nie upłynął łączny okres

5 lat oczekiwania na uzyskanie prawomocnego rozstrzygnięcia. Dodał jeszcze,

że w postępowaniu apelacyjnym zostały podjęte czynności zmierzające

do jej zakończenia, nadano bowiem bieg apelacjom, które doręczono stronom.

Wreszcie Prezes Sądu przedstawił podejmowane przez ustawodawcę

działania legislacyjne oraz podejmowane przez kierownictwo Sądu Apelacyjnego

działania zmierzające do zapobiegania przewlekłości postępowania, sygnalizując,

że w czasie, kiedy została wniesiona niniejsza sprawa, do sądów, w tym

Sądu Okręgowego w Warszawie, a następnie Sądu Apelacyjnego, wpłynęła

ogromna liczba spraw dotyczących roszczeń związanych kredytami frankowymi,

których źródłem są umowy kredytu waloryzowanego walutą obcą.

Wreszcie Prezes Sądu, oceniając, że skarga skarżących jest niezasadna,

stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania skarżącym sumy pieniężnej

od Skarbu Państwa.

Reasumując, stwierdził, że cel w postaci zapewnienia sprawie właściwego

toku procesowego został osiągnięty, gdyż w sprawie podjęte zostały czynności

zmierzające do zakończenia postępowania apelacyjnego.

I NSP 535/26

7

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej:

„ustawa o skardze na przewlekłość”) wskazano, że jeżeli skarga dotyczy

przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym –

właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy. W rozpoznawanej sprawie skarżący

żądają stwierdzenia przewlekłości przed sądem apelacyjnym. Zgodnie z przywołaną

regulacją, rozpoznanie tak sformułowanej skargi pozostaje w zakresie właściwości

Sądu Najwyższego. W konsekwencji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku

Prezesa Sądu Apelacyjnego o stwierdzenie przez Sąd Najwyższy swojej

niewłaściwości, wobec czego wniosek ten podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, strona może wnieść

skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło

naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego.

Ustawodawca w ustawie o skardze na przewlekłość nie określił wyraźnie,

jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną

zwłokę. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się wszelako pogląd,

że przewlekłość jest pojęciem odnoszącym się do konkretnego zdarzenia,

które po wnikliwej analizie należałoby uznać za nadmiernie rozciągnięte w czasie

i niezasadnie przedłużające się (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z:

21 kwietnia 2021 r., I NSP 20/21; 15 listopada 2022 r., I NSP 322/22).

Ocena, czy w konkretnej sprawie doszło do przewlekłości postępowania,

powinna być wypadkową czynników obiektywnych oraz czasu niezbędnego

do podejmowania działań zgodnych z obowiązującymi przepisami,

przy uwzględnieniu zachowania określonych procedur. Oczywiście przy ustalaniu,

czy postępowanie miało charakter przewlekły, należy odwołać się do kryteriów

I NSP 535/26

8

sformułowanych w art. 2 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z nimi, dla stwierdzenia,

czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, trzeba zwłaszcza ocenić

terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, a także uwzględnić łączny

dotychczasowy czas postępowania, od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi,

charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony,

która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron,

a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

Wskazane przez ustawę przesłanki korespondują z przesłankami

sformułowanymi przez Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej: „Trybunał”)

w jego orzecznictwie. Zgodnie z nimi, oceniając czy w sprawie doszło

do przewlekłości postępowania, sąd obok czasu trwania postępowania obowiązany

jest wziąć pod uwagę szczególne warunki sprawy, w szczególności stopień

jej złożoności, a także zachowanie stron i organów prowadzących sprawę

oraz znaczenie materii objętej skargą (zob. wyroki Trybunału z: 21 września 2000 r.

w sprawie Wojnowicz przeciwko Polsce, skarga nr 33082/96; 4 kwietnia 2000 r.

w sprawie Dewicka przeciwko Polsce skarga nr 38670/97; 26 października 2000 r.

w sprawie Sobczyk przeciwko Polsce skarga nr 25693/94; 26 lipca 2001 r. w sprawie

Jedamski przeciwko Polsce, skarga nr 29691/96; 14 stycznia 2003 r. w sprawie

W.M. przeciwko Polsce, skarga nr 39505/98; zob. też M.A. Nowicki, Europejski

Trybunał Praw Człowieka – orzecznictwo, Tom I – Prawo do rzetelnego procesu

sądowego, Kraków 2001 s. 46 i n. oraz powołane tam orzecznictwo tego Trybunału).

Powyższe oznacza, że standard ochrony prawa do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki ma charakter zindywidualizowany (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21; 14 września

2022 r., I NSP 251/22; 15 listopada 2022 r., I NSP 322/22). Co do zasady

przewlekłość zawsze musi być odnoszona do konkretnych realiów sprawy

i przyjętego trybu postępowania.

W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy ustalił, że na dzień rozpatrywania

przezeń skargi postępowanie przed Sądem Apelacyjnym trwa od 27 sierpnia 2024 r.

tj. 26 miesięcy.

Ponadto Sąd Najwyższy stwierdził, że 27 sierpnia 2024 r. Sąd Okręgowy

w Warszawie przedstawił Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie akta sprawy

I NSP 535/26

9

wraz z apelacjami obu stron. W dniu 28 sierpnia 2024 r. został wylosowany sędzia

sprawozdawca, a zarządzeniem z 29 sierpnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie

wpisał sprawę do repertorium ACa 3203/24, wskazując, że będzie ona rozpoznana

według kolejności wpływu do danego referatu. Zarządzeniem z 13 marca 2026 r.

przeprowadzono kontrolę formalną obydwu apelacji, zarządzono doręczenia

ich odpisów pełnomocnikom przeciwnych stron, odnotowano wniosek pozwanego

o przeprowadzenie rozprawy i zaznaczono, że sprawa oczekuje na wyznaczenie

terminu rozprawy. W dniach 30 marca i 8 kwietnia 2026 r. wpłynęły

do Sądu Apelacyjnego odpowiedzi na apelacje od powodów i pozwanego.

Uwzględniając powyższe okoliczności, nie sposób uznać, aby długotrwałość

postępowania była uzasadniona charakterem sprawy, stopniem jej zawiłości

faktycznej i prawnej bądź zachowaniem stron, w szczególności strony, która

podniosła zarzut przewlekłości postępowania. Prezes Sądu Apelacyjnego

w Warszawie nie przedstawił przy tym żadnych argumentów, które mogłyby

podważyć powyższą ocenę.

W takim stanie rzeczy Sąd Najwyższy stwierdza, że w niniejszej sprawie

doszło do naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie,

co uzasadnia uznanie postępowania za przewlekłe.

Należy zauważyć, że skarga na przewlekłość postępowania i związana z nią

możliwość przyznania skarżącym, na ich żądanie, od Skarbu Państwa sumy

pieniężnej w wysokości 2000-20 000 zł, w znacznej mierze służy wymuszeniu

na państwie takiej organizacji wymiaru sprawiedliwości, która umożliwi rozpoznanie

sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z 17 grudnia 2013 r., III SPP 242/13). Obok swoistej sankcji dla państwa

za niewłaściwe zorganizowanie wymiaru sprawiedliwości, suma pieniężna, o której

jest mowa w art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość, pełni funkcję

rekompensaty dla strony za doznaną szkodę niematerialną, będącą wynikiem

przewlekłości. Nie jest to więc odszkodowanie za poniesione straty i utracone

korzyści (art. 361 § 2 k.c.) lub zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę

w rozumieniu art. 445 k.c. Ustawodawca wprowadza przy tym zasadę, że strona,

której skargę uwzględniono, może w odrębnym postępowaniu dochodzić

naprawienia szkody ze stwierdzonej przewlekłości (art. 15 ust. 1 ustawy o skardze

na przewlekłość). Konsekwentnie sumę, o której jest mowa w ustawie o skardze

na przewlekłość, uznać należy za wstępną (tymczasową) rekompensatę z tytułu

I NSP 535/26

10

doznanej szkody niematerialnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 maja

2013 r., III SPP 51/13; 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18).

W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli o przyznanie od Skarbu Państwa

sumy pieniężnej w łącznej wysokości 15 000 zł, czyli po 7500 zł na każdego z nich.

Wskazali przy tym, że sprawa ma dla nich znaczenie, ponieważ pomimo upływu

blisko czterech lat od wszczęcia postępowania nie doczekali się prawomocnego

rozstrzygnięcia, to zaś wywołuje daleko idące i realne konsekwencje w sferze życia

osobistego, majątkowego oraz zawodowego.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość, wysokość sumy

pieniężnej, o której mowa we wskazanym przepisie, wynosi nie mniej niż 500 zł

za każdy rok dotychczasowego trwania postępowania, przy jednoczesnym

uwzględnieniu jej wartości minimalnej na poziomie 2000 zł.

Mając na uwadze przywołaną regulację, należy zauważyć, że od dnia

27 sierpnia 2024 r., kiedy akta sprawy wraz z apelacjami obu stron wpłynęły

do Sądu Apelacyjnego w Warszawie, do dnia rozpoznania sprawy

przez Sąd Najwyższy upłynęło 26 miesięcy. Przy ustalaniu całkowitego czasu

trwania postępowania nie można jednak pominąć faktu, że zostało ono zainicjowane

już 27 stycznia 2023 r., wraz z wniesieniem przez skarżących pozwu o ustalenie

i zapłatę do Sądu Okręgowego w Warszawie.

Warto przypomnieć w tym miejscu, że w świetle wskazań wynikających

z wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (Pierwsza Izba) z dnia

10 listopada 2004 r. w sprawie Apicella przeciwko Włochom (skarga nr 64890/01)

oraz uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2013 r.,

III SPZP 1/13, dla oceny zasadności oraz wysokości przyznawanej rekompensaty

miarodajna jest całkowita długość postępowania.

Biorąc pod uwagę powyższe, a także okoliczność, że skarżący nie uzasadnili

wysokości żądanej kwoty, podnosząc jedynie ogólnikowo, że toczące się przewlekle

postępowanie wpływa realnie na sferę ich życia osobistego, majątkowego

oraz zawodowego, Sąd Najwyższy uznaje, że adekwatna jest kwota po 2000 zł

dla każdego ze skarżących za okres od 27 stycznia 2023 r. do 28 października

2026 r., zaś w pozostałym zakresie żądanie skargi oddalił.

Z uwagi na stwierdzoną przewlekłość postępowania a zarazem brak

wyznaczenia terminu rozpoznania sprawy I ACa 3203/24, Sąd Najwyższy,

na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość,

I NSP 535/26

11

zaleca Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie wyznaczenie tego terminu, w ciągu

trzech miesięcy od dnia zwrotu akt sprawy.

O kosztach postępowania skargowego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 3941

§ 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość oraz § 14 ust. 3

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat

za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2026, poz. 118), zasądzając

od Skarbu Państwa – Sądu Najwyższego na rzecz każdego ze skarżących kwoty

po 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość

nakazuje zwrot każdemu ze skarżących uiszczonych przez nich opłat sądowych

w kwotach po 200 zł.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Paweł Czubik

Oktawian Nawrot

Grzegorz Pastuszko

[D.Z.]

[a.ł]