Skarga na przewlekłość procesu o czyn z 2000 roku trafi do Sądu Apelacyjnego

Pismem z 7 października 2026 r. Pani E. B. osobiście wniosła do Sądu

Najwyższego skargę na przewlekłość postępowania sądowego, domagając się jej

stwierdzenia oraz wydania przez Sąd Najwyższy zaleceń Sądowi Apelacyjnemu w

Warszawie, przyznania od Skarbu Państwa kwoty 20.000 zł, a nadto

przeprowadzenia dowodów z aktów różnych sądów, w tym z akt sprawy Sądu

Okręgowego w Warszawie o sygn. VIII K 64/17.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu

w Warszawie.

I NSP 541/26

2

Analiza skargi wskazuje, że skarżąca kwestionuje zarówno sprawność

postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie, jak i postępowania

przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie (k. 3 – k. 4). Skarżąca podkreśla,

że „niniejsza skarga dotyczy przede wszystkim etapu odwoławczego” (k. 5),

ale związana jest ze zdarzeniami wcześniejszymi – przedmiot postępowania dotyczy

zachowania z okresu od 19 grudnia 2000 r. do 2 marca 2001, a rozprawa

przed Sądem Okręgowym w sprawie VIII K 64/17 rozpoczęła się w 2017 r.

i zakończyła skazaniem dopiero 7 grudnia 2020 r.

Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy

przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym –

właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Natomiast

Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania

przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość).

Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego

do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze

kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19;

z 24 października 2024 r., I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24;

z 30 lipca 2025 r., I NSP 146/25).

W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka utrwalił się

wprawdzie pogląd, że rozpatrując skargę na przewlekłość należy wziąć pod uwagę

całość postępowania w sprawie (zob. wyrok ETPC: z 7 lipca 2015 r., Rutkowski i inni

przeciwko Polsce, skarga nr 72287/10z 6 czerwca 2024 r.,

skarga nr 45960/21,Terczyński i inni przeciwko Polsce; z 6 czerwca 2024 r.,

Pluciński i inni przeciwko Polsce, skarga nr 56092/22; z 11 kwietnia 2024 r.,

Stań i inni przeciwko Polsce, skarga nr 56287/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paradowski

i inni przeciwko Polsce, skarga nr 18706/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paliccy i inni

przeciwko Polsce, skarga nr 32837/20), ale polska ustawa o przewlekłości

postępowania wyznacza właściwość sądów zobowiązanych do oceny skargi

I NSP 541/26

3

na przewlekłość przez wyróżnienie poszczególnych faz postępowania.

Wskazuje, że jeżeli przewlekłość dotyczy postępowania przed sądem okręgowym

i sądem apelacyjnym, sądem właściwym do rozpoznania skargi jest sąd apelacyjny

(zob. przepis szczególny art. 4 ust. 1b ustawy o skardze na przewlekłość).

Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania

prowadzonego przed Sądem Okręgowym i Sądem Apelacyjnym w Warszawie,

właściwym do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 35 § 1 k.p.k.

w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł, jak w sentencji.

JW.

[a.ł]