Skarga na bezczynność przy kasacji RPO odrzucona, nie zawierała żądania przewlekłości

W dniu 23 października 2026 r. A.P. (dalej: „skarżący”)

wniósł do Sądu Najwyższego pismo w sprawie I KK 489/25. W piśmie tym,

w punkcie 1, wskazał, że składa zażalenie na bezczynność przy rozpoznawaniu

od 2025 r. kasacji wniesionej w jego sprawie przez Rzecznika Praw Obywatelskich,

w punkcie 2 z kolei podniósł, że składa zażalenie na bezczynność przy

rozpoznawaniu jego dwóch wniosków (z lipca i października br.) o zawieszenie

(wstrzymanie wyrokowania) objętego kasacją wyroku łącznego. Podkreślił przy tym,

że oczekuje natychmiastowych działań.

I NSP 562/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych

albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego skarga spełnia wymagania

formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość tylko

wówczas, jeśli skarżący wniesie żądanie o stwierdzenie przewlekłości postępowania

w sprawie, którego skarga dotyczy, a ponadto w uzasadnieniu skargi szczegółowo

określi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy,

tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu

rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05;

21 lutego 2007 r., III SPP 5/07). Bez podania powyższych okoliczności nie jest

możliwa merytoryczna ocena skargi.

Przekładając powyższe na realia przedmiotowej sprawy, należy podkreślić,

że w treści pisma skarżący nie wysunął żądania stwierdzenia przewlekłości

postępowania. Za takie żądanie nie da się bowiem potraktować sformułowań:

„zażalenie na bezczynność przy rozpoznawaniu od 2025 r. kasacji (…)” i „zażalenie

I NSP 562/26

3

na bezczynność przy rozpoznawaniu jego dwóch wniosków (z lipca i października

br.) o zawieszenie (wstrzymanie wyrokowania) objętego kasacją wyroku łącznego”.

Wypada też zauważyć, że skarżący w treści swojego pisma nie przytoczył

żadnych okoliczności uzasadniających to żądanie.

W takiej sytuacji konieczne staje się uznanie, że wniesiona skarga, z uwagi

na brak żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania i brak przytoczenia

okoliczności uzasadniających to żądanie, nie spełnia wymogów ujętych w art. 6 ust. 2

pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z: 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia 2024 r., I NSP 211/23)

i w konsekwencji podlega odrzuceniu.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 9 ust. 1

w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji

postanowienia.

[D.Z.]

[a.ł]