Skarga na przewlekłość w Sądzie Apelacyjnym odrzucona, bez wskazania działań sądu

A. N. (dalej: „skarżący”) pismem z dnia 4 maja 2026 r. wniósł na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu

przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku o sygn. I ACa 3044/23.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze

na przewlekłość”), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu,

którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez

I NSP 564/26

2

nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia

kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia

istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do

załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia

sądowego (przewlekłość postępowania).

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

Mając na względzie powyższe regulacje, Sąd Najwyższy stoi na stanowisku,

że skarga spełnia tylko wówczas wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość, jeśli skarżący wniesie żądanie o

stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy, a

ponadto w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się

nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny

przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę,

które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07).

Bez podania powyższych okoliczności nie jest możliwa merytoryczna ocena skargi.

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, Sąd Najwyższy stwierdza,

że skarżący nie dokonał wystarczająco jednoznacznego oznaczenia sprawy, która –

jego zdaniem – prowadzona jest przewlekle. W tym zakresie konieczne było bowiem

precyzyjne określenie konkretnego postępowania. Nadto Sąd Najwyższy stwierdza,

że skarżący nie przytoczył okoliczności związanych ze wskazaną przez siebie

sprawą i jej czynnościami, które świadczyłyby o przewlekłości, tj. nie wskazał, w czym

dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu tak oznaczonej sprawy.

Wskazanie przez skarżącego, iż „Sąd Apelacyjny, nie podejmując czynności

naprawczych, milcząco akceptuje stan, w którym administracyjne zarządzanie

dzieckiem odbywa się z rażącym naruszeniem technicznych ram pracy socjalnej

i zasad praworządności” należy uznać za niewystarczające do merytorycznej oceny

skargi. W takim stanie rzeczy, należało wskazać, iż skarżący nie określił szczegółowo,

w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy.

I NSP 564/26

3

Z tego powodu Sąd Najwyższy uznał, że wniesiona skarga, ze względu

na brak przytoczenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie przewlekłości, musi

być uznana za oczywiście niewystarczającą dla spełnienia przesłanek ujętych w art.

6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia 2024 r.,

I NSP 211/23; 4 grudnia 2025 r., I NSP 519/25).

Podstawę orzeczenia o kosztach sądowych w pkt. 2 postanowienia –

uiszczonej przez skarżącego opłacie od skargi – stanowi art. 17 ust. 3 ustawy

o skardze na przewlekłość, zgodnie z którym uwzględniając lub odrzucając skargę,

sąd z urzędu zwraca uiszczoną od niej opłatę.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.

[r.g.]