Skarga o wznowienie protestu wyborczego oparta na wyroku TK odrzucona

Zaskarżonym postanowieniem z 31 lipca 2020 r. Sąd Najwyższy pozostawił

bez dalszego biegu protest wyborczy M.J. przeciwko wyborowi Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej.

Skargę o wznowienie postępowania od powyższego postanowienia Skarżący

oparł na podstawie „art. 4011 k.p.c. w związku z art. 401 § 1 k.p.c., w związku

z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 16 kwietnia 2026 r. Sygn. Akt K 8/26”,

wnosząc o wznowienie postępowania i uchylenie tego postanowienia w całości,

oraz „zniesienie postępowania przed Sądem w całości, jak również skierowanie

sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na wadliwość postępowania i składu

orzekającego przed sądem w toku postępowania jak i poprzedzających go

postanowień w tym w przedmiocie wyłączenia, albowiem tam zastosowano tryb

rozpoznania wniosku o wyłączenie niezgodny z prawem Unii, a w konsekwencji

sprawę rozpoznawał skład z udziałem osoby nie mającej statusu Sądu w rozumieniu

I NSW 12/26

2

Art. 6 ust. 1 EKPCz i Art. 47 Karty Praw Podstawowych”. Skarżący powołał się

na niezgodność z prawem z tej przyczyny składu, który orzekał w przedmiotowej

sprawie. W związku z wymienionym orzeczeniem TK podniósł, że skoro skład

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy

z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Rady Sądownictwa

oraz niektórych innych ustaw był nielegalny, to osoby nominowane przez taki organ

nie są skutecznie nominowane na urząd sędziego.

Zarządzeniem z 31 lipca 2026 r., doręczonym 10 sierpnia 2026 r.,

pełnomocnik skarżącego A. N. został wezwany do uzupełnienia braków skargi

poprzez: przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącego przed

Sądem Najwyższym; jednoznaczne określenie podstawy wznowienia i jej

uzasadnienie, gdyż art. 4011 k.p.c. oraz 401 k.p.c. stanowią odrębne podstawy

wznowienia, ponadto podstawa określona w skardze jako 401 § 1 k.p.c. nie istnieje;

wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi;

uprawdopodobnienie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu i

dopuszczalność wznowienia, złożenia dwóch odpisów skargi, w terminie

tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wniósł 17 sierpnia 2026 r. pismo,

w którym ponownie wskazał jako podstawy skargi te same co uprzednio przepisy,

tj. art. 4011 k.p.c. oraz „art. 401 § 1 k.p.c.”, odniósł się do kwestii zachowania terminu

do wniesienia skargi, załączając jednocześnie do tego pisma wymagane

pełnomocnictwo.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 409 k.p.c., który określa wymagania skargi o wznowienie

postępowania, skarga ta powinna czynić zadość warunkom pozwu oraz zawierać

oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie,

okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek

o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W przypadku, gdy skarga jest

dotknięta brakiem któregokolwiek z tych elementów, skarżący powinien zostać

wezwany do ich uzupełnienia na podstawie art. 130 k.p.c. w zw. z art. 406 k.p.c.

Ponadto na żądanie sądu skarżący może także zostać zobowiązany

do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu

I NSW 12/26

3

lub dopuszczalność wznowienia (art. 410 § 2 k.p.c.). Jak trafnie wskazano

w orzecznictwie Sądu Najwyższego za brak formalny skargi należy uważać nie tylko

niewskazanie lub nieuzasadnienie podstawy wznowienia, lecz również niejasność

w jednym bądź drugim zakresie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z 9 października 2002 r., IV CZ 119/02).

Skarżący pomimo wezwania do uzupełnienia braków skargi zadośćuczynił

temu wezwaniu jedynie w ograniczonym zakresie. Skarżący ponownie wadliwie

powołał jako podstawę skargi „art. 401 § 1 k.p.c.”, a zapewne chodziło mu jednak

o art. 401 pkt 1 k.p.c. Jeśli tak to należy stwierdzić, że na przepis ten można

skutecznie się powoływać wyłącznie w przypadku, gdy skargę o wznowienie

postępowania wnosi się od wyroku (postanowienia merytorycznego) nie zaś

postanowienia o charakterze formalnym, tak jak ma to miejsce w sprawie niniejszej.

Zważywszy, że w swym piśmie uzupełniającym Skarżący całkowicie zaniechał

przedstawienia jakichkolwiek argumentów mających stanowić uzasadnienie podstaw

skargi i powołał się na te podstawy – jak się wydaje – w sposób równoległy

bez bliższego wyjaśnienia tej istotnej kwestii, nie można uznać, ażeby w zakresie

wskazania podstaw i ich uzasadnienia skarga spełnia wymaganie określone

w art. 409 k.p.c. Jeśli dodać jeszcze do tego, że wywody skargi w istocie

koncentrują się wokół kwestii zarzutu wadliwego powołania sędziego, który orzekał

w zakończonej zaskarżonym postanowieniem sprawie, co w świetle art. 29 § 3

i 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz.U. 2024,

poz. 622) jest zakazane, prowadzi to do jednoznacznego wniosku, iż doszło

do wadliwego skonstruowania podstaw skargi, a w konsekwencji, że skarga

jest nie tylko niedopuszczalna z uwagi na jej nieusunięte nadal braki, lecz także

z powodu nie oparcia jej na ustawowej podstawie wznowienia, a to prowadzi

do jej odrzucenia.

Z tych oto przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, stosownie

do art. 410 § 1 k.p.c.

JW

[a.ł]