Oskarżony żądał wyłączenia sędziego za wadliwe powołanie. SN nie rozpoznał wniosku

Dnia 7 lipca 2026 r. oskarżony R. Ł. (dalej: „wnioskodawca”) złożył wniosek o

wyłączenie sędziego Sądu Okręgowego we Wrocławiu X. Y. od orzekania w sprawie

toczącej się przed tym Sądem pod III K 57/21, wskazując jako podstawę prawną art.

26 ust. 2 ustawy o Sądzie Najwyższym w zw. z art. 35 § 1 i 2 k.p.k.

Sędzi tej wnioskodawca zarzucił, że nie daje ona w pełni rękojmi niezawisłości

i bezstronności tego sądu, a w szczególności nie jest już chroniona

przed bezpośrednimi lub pośrednimi wpływami poprzedniej władzy ustawodawczej

i wykonawczej. Ponadto podniósł, że sędzia ta „została powołana na urząd sędziego

Sądu Okręgowego we Wrocławiu III Wydział karny na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa „NEO-KRS” ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8.12.2017 r. (…).

I NWW 73/26

2

Co skutkuje wadliwością powołania Pani (…) i rozpoznania mojej sprawy o sygn. akt

III K 57/21”.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu, postanowieniem z 9 lipca 2026 r. (III K 57/21),

na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. i art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.

o Sądzie Najwyższym, przekazał kolejny wniosek wnioskodawcy do rozpoznania

Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym

(tekst jedn. Dz.U. 2024, poz. 622, dalej: „u.SN”), do właściwości Izby Kontroli

Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie wniosków

lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu,

przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności

sądu lub braku niezawisłości sędziego.

Stosownie do treści art. 26 § 3 u.SN, wniosek, o którym mowa w art. 26

§ 2 u.SN, pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli obejmuje ustalenie oraz ocenę

zgodności z prawem powołania sędziego lub jego umocowania do wykonywania

zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości. Sąd rozpoznający sprawę przekazuje

niezwłocznie wniosek Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych

celem nadania mu dalszego biegu na zasadach określonych w odrębnych

przepisach. Przekazanie wniosku Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw

Publicznych nie wstrzymuje biegu toczącego się postępowania.

W przedmiotowej sprawie złożony wniosek obejmuje zarzut dotyczący

wyłącznie kwestii związanych z powołaniem sędziego Sądu Okręgowego

we Wrocławiu X. Y. na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. Tym samym w pełnej

rozciągłości pozostaje on skoncentrowany na prawidłowości procedury nominacyjnej,

w szczególności statusie Krajowej Rady Sądownictwa oraz jej zdolności do

skutecznego przedstawiania Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosków o

powołanie na stanowiska sędziowskie.

W takim stanie rzeczy, wobec obowiązywania art. 26 § 3 u.SN, Sąd Najwyższy

uznaje, że rozpatrzenie tak ujętego wniosku nie mieści się w granicach formalnych

kontroli realizowanej przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 26 § 2 u.SN

I NWW 73/26

3

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 29 czerwca 2021 r., I NWW 45/21;

12 maja 2021 r., I NWW 25/21), zajmując w konsekwencji stanowisko, iż wniosek ów

powinien zostać pozostawiony bez rozpoznania.

Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

[D.Z.]

[a.ł]