Zażalenie na odmowę wyłączenia 71 sędziów SN odrzucone

M. J., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 17 września

2026 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego 24 września 2026 r. wniósł „zażalenie

na postanowienie”, w którym zawarł też wniosek o wyłączenie 71 sędziów Sądu

Najwyższego. Po wnikliwej analizie treści pisma Sąd Najwyższy zakwalifikował je

jako zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 2024 r. o

sygn. akt I NO 46/26, którym odrzucono wniosek o wyłączenie sędziów Sądu

Najwyższego od orzekania w ww. sprawie, która dotyczyła wznowienia

postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. akt I NSP 150/26.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlegało odrzuceniu.

I NZ 26/26

2

Na postanowienie Sądu Najwyższego w przedmiocie odrzucenia wniosku

o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego od orzekania w sprawie toczącej się

przed Sądem Najwyższym nie przysługuje zażalenie i jako niedopuszczalne podlega

odrzuceniu bez jego merytorycznego rozpoznania.

Orzeczenia Sądu Najwyższego co do zasady nie podlegają zaskarżeniu.

Odstępstwo od tej reguły stanowiłoby wyjątek, który musiałby mieć swą wyraźną

podstawę prawną. Sąd Najwyższy nie jest bowiem sądem powszechnym.

Nie rozpoznaje też sprawy w toku instancji, tak jak sąd powszechny. Sąd Najwyższy

rozpoznaje sprawy wyraźnie przypisane w ustawie.

Mając na uwadze to, że żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości

zaskarżenia rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego o charakterze incydentalnym

mającego oparcie w art. 26 § 3 ustawy o Sądzie Najwyższym należy uznać, że

zażalenie nie ma prawnego oparcia i w konsekwencji jest niedopuszczalne. Praktyka

w tym zakresie jako ustabilizowana od dziesięcioleci także w zakresie stosowanym

w innych procedurach, co nakazuje zakwalifikować zażalenie jako wniosek z innych

przyczyn niedopuszczalny w świetle ustawy o Sądzie Najwyższym.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.

JW

[r.g.]