Skarga o urlop bez sformułowanego pytania prawnego. SN nie przyjął jej do rozpoznania

Sąd Okręgowy we Wrocławiu VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z 18 lipca 2024 r., VIII Pa 48/24, w sprawie z powództwa Z. T. przeciwko

P. S.A. z siedzibą w W. o ustalenie prawa do urlopu wypoczynkowego, oddalił

apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia we

Wrocławiu z 10 stycznia 2024 r., IV P 859/23, oddalającego powództwo.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł powód. We wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, że w sprawie „zachodzi istotne

zagadnienie prawne wymagające zarówno konieczność dokonania wykładni

przepisów prawa oraz przepisów wykładni przepisów prawa krajowego z

I PSK 109/26

2

przepisami prawa wspólnotowego”. Żadnego zagadnienia skarżący jednak nie

sformułował. Wskazał jedynie, że w jego ocenie „pozostaje wyjaśnienie

rozbieżności kwalifikacji prawa do urlopu wypoczynkowego występującego

pomiędzy prawem europejskiego a prawem krajowym w szczególności

sprzeczności pomiędzy art. 7 z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów

organizacji czasu pracy zgodnie z którym urlop wypoczynkowy stanowi przejaw

uprawnień socjalnych pracownika i pozostaje oderwany od samego stosunku pracy

i faktycznego świadczenia pracy przez pracownika w celu uzyskania prawa do

corocznego płatnego urlopu a przepisami Kodeksu Pracy i orzecznictwem Sądów

Krajowych zgodnie z którym urlop wypoczynkowy jest immanentnie związany ze

stosunkiem pracy i pracownik w celu nabycia uprawnienia musi rzeczywiście

świadczyć pracę w danym okresie”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o wydanie

postanowienia odrzucającego skargę oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów

postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego

rozpoznania.

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Funkcje

postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania i jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w

konkretnej sprawie zachodzą istotne okoliczności przemawiające za interwencją

Sądu Najwyższego.

Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż

I PSK 109/26

3

tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2

k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności

powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c.

Ponadto dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje

publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której

rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest

trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w

zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 14 września 2016 r., V CSK 143/16, LEX nr

2135552; z 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, LEX nr 2069457; z 1 grudnia 2015 r.,

I PK 71/15, LEX nr 2021944).

Skarżący powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jednak nie

przedstawił istotnego zagadnienia prawnego sprawy w rozumieniu tego przepisu.

Uzasadnienie wniosku zostało ograniczone do ogólnikowego zarysowania pewnych

kwestii bez powiązania ich z odpowiednią jurydyczną argumentacją, którą skarżący

wykazałaby, że w sprawie rzeczywiście występują przyczyny przyjęcia skargi do

rozpoznania.

Zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem

nowy, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu

Najwyższego i dla rozwikłania, którego dotychczasowe orzecznictwo jest

niewystarczające. W przypadku powołania jako podstawy wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania istnienia w sprawie istotnego zagadnienia

prawnego, skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale

także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną

argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu

prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu

rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez

Sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty

przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie

I PSK 109/26

4

art. 390 k.p.c. Samo zaś zagadnienie prawne, w formie pytania sformułowanego w

taki sposób, by możliwe było rozstrzygnięcie stawianych przez skarżącego

wątpliwości, musi w swej treści zawierać odwołanie do przepisu lub przepisów

prawa, na tle których takie zagadnienie powstaje. Dopiero wówczas Sąd Najwyższy

ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście

zagadnieniem "prawnym" oraz czy jest to zagadnienie "istotne". Nie można przy

tym zasadnie twierdzić, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli

Sąd Najwyższy we wcześniejszym orzecznictwie wyraził swój pogląd w

podnoszonej kwestii, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające jego zmianę

(postanowienie Sądu Najwyższego z 12 sierpnia 2014 r., I UK 64/14). Tego w

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zabrakło.

Ponadto kwestia zasadności roszczenia o przyznanie pracownikowi urlopu

wypoczynkowego za czas pozostawania bez pracy została już przez Sąd

Najwyższy wyjaśniona w wyroku z 4 grudnia 2024 r., II PSKP 18/24 (OSNP z

2025 r., nr 7, s. 65).

Z przytoczonych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Wniosek pozwanej o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w

postępowaniu kasacyjnym podlegał oddaleniu wobec wadliwego sformułowania

skutkującego brakiem wniosku w przypadku odmowy przyjęcia skargi do

rozpoznania (art. 98 § 1 k.p.c. a contrario w związku z art. 39821 k.p.c.).

[a.ł]