Najniższe wynagrodzenie w podmiocie leczniczym. SN odmówił przyjęcia skargi pozwanego

W wyroku z 28 lutego 2025 r., sygn. akt IV Pa 95/24, Sąd Okręgowy – Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie – w sprawie z powództwa D. K.

przeciwko W. w C. o wynagrodzenie za pracę – oddalił apelację strony pozwanej od

wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Częstochowie z 2 maja 2024 r., sygn. akt VII P 353/23, w którym Sąd Rejonowy

zasądził od pozwanego W. w C. na rzecz powódki D. K. kwotę 25 194,04 zł z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie od szczegółowo wskazanych w sentencji

I PSK 140/25

2

kwot (pkt 1), wyrokowi w punkcie 1 nadał rygor natychmiastowej wykonalności do

kwoty 7 668,70 zł (pkt 2); nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa-

Sądu Rejonowego w Częstochowie kwotę 1 260 zł tytułem kosztów sądowych (pkt

3), zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2700 zł tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia

uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty (pkt 4).

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego strona pozwana zaskarżyła skargą

kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazano na przyczyny przyjęcia skargi określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.

Wskazano, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne wymagające

wyjaśnienia, które można sprowadzić do poniższych pytań: 1) Czy zmiana ustawy

z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych,

dokonana ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw, powiązała współczynniki

pracy poszczególnych grup zawodowych z wymaganym wykształceniem? 2) Czy

przed powyższą zmianą ustawa o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników

wykonujących zawód medyczny oraz pracowników działalności podstawowej,

innych niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od kwalifikacji posiadanych na

danym stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca 2022 r. od kwalifikacji

wymaganych (a nie posiadanych) na danym stanowisku? 3) Czy przy

kwalifikowaniu pracowników do określonych grup zawodowych wskazanych w

Załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych, w związku z zatytułowaniem kolumny drugiej ww. Załącznika „grupy

zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku”, należało

kierować się kwalifikacjami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia

20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na

poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących

I PSK 140/25

3

przedsiębiorcami oraz w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w

sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach

stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami? 4) Czy

kwalifikacje wymagane, o których mowa w ww. załączniku, to kwalifikacje zgodne z

Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz Rozporządzeniem

Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od

pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach

leczniczych niebędących przedsiębiorcami, odniesione do stanowiska, na którym

dany pracownik jest zatrudniony zgodnie z umową o pracę?

W ocenie skarżącej istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów. W orzecznictwie sądów powszechnych wyraźnie dostrzegalna jest

rozbieżność w przedmiocie rozumienia i interpretacji pojęcia „kwalifikacje

wymagane na zajmowanym stanowisku" pojawiającego się w tytule Załącznika do

ustawy, a w związku z tym także na kanwie przepisów odwołujących się do treści

tegoż Załącznika, a zatem: art. 3 ust. 1 ustawy, art. 3a ustawy oraz art. 5a ustawy.

Pojęcie to pojawia się także w aktach prawnych o charakterze wykonawczym, tj. w

Załączniku do Rozporządzenia uchylonego oraz w Załączniku do Rozporządzenia

obowiązującego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o: 1. wydanie

postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

ewentualnie o: 2. oddalenie skargi kasacyjnej w całości; 3. zasądzenie od

pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym

kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je

zasądzono, do dnia zapłaty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

I PSK 140/25

4

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądowym (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że

strona skarżąca wykazała istnienie przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania

określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.

W świetle utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego

przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt

1 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi

kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne

polega na sformułowaniu samego zagadnienia wraz ze wskazaniem konkretnego

przepisu prawa, na tle którego to zagadnienie występuje oraz wskazaniu

argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym

także na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego. Wywód ten

powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia

prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. Analogicznie należy

traktować wymogi konstrukcyjne samego zagadnienia prawnego, formułowanego w

ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oraz jego związek ze sprawą i skargą

kasacyjną, która miałaby zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie

prawne powinno: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w

stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń; 2) być

przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

I PSK 140/25

5

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu; 3) pozostawać w związku z

rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne

(poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym,

że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju

prawa i praktyki sądowej. Wymóg ten jest uzasadniony publicznymi celami

rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej. Ograniczenie się przez

skarżącego do pytania nie jest wystarczającym określeniem zagadnienia prawnego,

jeżeli zagadnienie prawne nie zostało przedstawione bez odniesienia się do

ogólnych problemów interpretacyjnych (zob. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 14 września 2023 r., I CSK 370/23, LEX nr 3605051; 4 listopada 2025 r.,

III USK 321/24, LEX nr 3940247).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy

stwierdzić, że strona skarżąca nie przedstawia istotnego zagadnienia sprawy w

rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przede wszystkim stawiane w

uzasadnieniu wniosku kwestie, sprowadzone do postawienia czterech

ogólnikowych pytań, nie zostały sprecyzowane we wskazaniu przepisu (przepisów)

prawa określającym sygnalizowane zagadnienie. W uzasadnieniu wniosku, w jego

ogólnikowości, brakuje przekonującej argumentacji polemicznej, którą strona

skarżąca wykazałaby, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie

prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Skarżący – opierając wniosek o przyjęcie jego skargi do rozpoznania na

przyczynie przyjęcia skargi określonej w przepisie art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. –

powinien określić, które przepisy wymagają wykładni, ale także wskazać, na czym

polegają poważne wątpliwości związane ze stosowaniem tych przepisów wraz z

podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości. Konieczne jest

opisanie tych wątpliwości, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych

ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej. Jeżeli

zaś skarżący powołuje się na rozbieżności w orzecznictwie sądowym, to

zobowiązany jest przytoczyć te rozbieżne orzeczenia Sądów, przy czym musi

wykazać, że występująca w nich rozbieżność ma swoje źródło w różnej wykładni

przepisu albo wykazać, że wykładnia dokonana przez Sąd drugiej instancji

I PSK 140/25

6

sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu

Najwyższego. Chodzi przy tym o rozbieżności w wykładni przepisu prawa, a nie o

rozbieżności w jego zastosowaniu. Ponadto, ze względu na publiczne cele,

jakie ma do spełnienia rozpoznanie przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej,

skarżący powinien także wykazać celowość dokonania wykładni przepisu przez

Sąd Najwyższy ze względu na potrzeby praktyki sądowej (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 15/12, LEX nr 1228636).

Skarżący nie przedstawia także przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania

określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Brakuje jurydycznego wywodu wykazującego, że w sprawie rzeczywiście

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym w rozumieniu art. 3989 § 1

pkt 2 k.p.c. O rozbieżności w orzecznictwie sądowym nie przekonuje powołanie się

w uzasadnieniu wniosku na szereg wyroków sądów powszechnych. Brakuje w

takim ujęciu wywodu wykazującego rozbieżności w wykładni przepisów prawa z

uwzględnieniem odrębności stanów faktycznych spraw, na tle których zapadały

powołane w uzasadnieniu wniosku orzeczenia.

Wskazać trzeba, że Sąd Najwyższy zajmował się analizą interpretacyjną

przepisów prawa określających, sygnalizowane pośrednio w uzasadnieniu wniosku

kwestie. W wyroku z 23 kwietnia 2025 r. (I PSKP 3/25) Sąd Najwyższy stwierdził,

że: „1) Od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o

której mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1473 ze zm.) było legitymowanie się

pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo legitymowanie się

położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie

pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także

wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje

zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie

i specjalizacja. 2) Powołanie się przez pracodawcę w uzasadnieniu wypowiedzenia

warunków płacy tylko na konieczność wykonania art. 5a cytowanej wyżej ustawy z

dnia 8 czerwca 2017 r. w związku z art. 4 ust. 3 ustawy nowelizacyjnej z dnia

I PSK 140/25

7

26 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352) było niewystarczające i z przyczyn

formalnych mogło implikować uwzględnienie odwołań pracowników (art. 30 § 4 k.p.

w zw. z art. 42 § 1 k.p. w zw. z art. 45 § 1 k.p.). 3) Ustalenie przez pracodawcę na

podstawie art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych wskaźnika pracy pielęgniarki poniżej wskaźnika 1,29 mogło podlegać

weryfikacji w postępowaniu odwoławczym od wypowiedzenia zmieniającego

warunki płacowe. 4) Wykładnia prokonstytucyjna, funkcjonalna, celowościowa oraz

historyczna, mimo braku pełnej jasności wykładni językowej, uzasadniają ustalenie

dla pielęgniarki lub położnej wskaźnika pracy w wysokości 1,29, jeżeli pracodawca

nie dostosował struktury zatrudnienia ani zakładowego regulaminu wynagradzania

od dnia 1 lipca 2022 r. do grup zawodowych według kwalifikacji wymaganych na

zajmowanym stanowisku – stosownie do załącznika do ustawy, a pracownik

faktycznie wykonuje zadania służbowe, mając wykształcenie i kwalifikacje

określone w punkcie 2 tego załącznika.”

Biorąc powyższe pod uwagę, należy wskazać, że wątpliwości zawarte w

pytaniach skarżącego, przedstawionych w uzasadnieniu przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania, zostały wyjaśnione przez judykaturę. Nie istnieją również w tym

zakresie rozbieżności w orzecznictwie, których rozstrzygnięcie wymagałoby

ingerencji Sądu Najwyższego. Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy

postanowił, zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów

oparto na podstawie art. 98 § 1, § 11 i § 3 k.p.c.

[a.ł]