Odwołanie od odmowy renty częściowej. SN nie przyjął skargi kasacyjnej

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z 24 września 2024 r., III AUa 1296/22, po rozpoznaniu apelacji organu

rentowego, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z 25 sierpnia 2022 r.,

VII U 695/21, w ten sposób, że oddalił odwołanie S. B. od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Wałbrzychu z 10 czerwca 2021 r.

odmawiającej przyznania mu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do

pracy.

Odwołujący się zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości skargą

kasacyjną. Wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołując się na

art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., wskazując, że istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

I USK 262/26

2

w orzecznictwie sądów, a także z uwagi na to, że skarga jest oczywiście

uzasadniona. W ocenie skarżącego „w niniejszym przypadku zachodzi konieczność

zadbania o uporządkowanie orzecznictwa i obranie prawidłowego kierunku

wykładni w zakresie rozpoczęcia okresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu w

czasie istniejącej częściowej niezdolności do pracy oraz wypełnienia ustawowego

warunku powstania takiej niezdolności w okresie składkowy”. Nie wskazał przy tym

o wykładnię jakiego przepisu wnosi, nie uzasadnił również, dlaczego w jego ocenie

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia w celu jej

merytorycznego rozpoznania.

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Funkcje

postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania i jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w

konkretnej sprawie zachodzą istotne okoliczności przemawiające za interwencją

Sądu Najwyższego.

Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż

tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2

k.p.c.

Skarżący powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Odnosząc się

do tej przesłanki przedsądu należy wskazać jakie przepisy mają być przedmiotem

wykładni Sądu Najwyższego, co więcej, powinny one należeć do katalogu

przepisów, których naruszenie przez sąd drugiej instancji zarzucono w ramach

podstawy skargi (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 września 2002 r.,

I PKN 682/01, OSNP 2004 nr 12, poz. 211). Rzeczą skarżącego jest wykazanie, że

I USK 262/26

3

określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości (ze sprecyzowaniem,

na czym te poważne wątpliwości polegają), nie doczekał się wykładni bądź

niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które to

orzecznictwo należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, LEX nr 315351; z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08,

LEX nr 494133; z 13 grudnia 2022 r., I USK 21/22, LEX nr 3556521; z 28 czerwca

2023 r., I USK 160/22, LEX nr 3575124). Oczywiste jest, że budzący wątpliwości

interpretacyjne przepis musi mieć zastosowanie w sprawie, a jego wykładnia – mieć

znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Przedmiotem zainteresowania Sądu Najwyższego

jest jednak sam przepis, a nie rozstrzygnięcie konkretnego sporu. Stąd też

wspomniane wątpliwości interpretacyjne powinny być na tyle poważne, by ich

wyjaśnienie nie sprowadzało się do prostej wykładni przepisów. W tym wyraża się

publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej. Celem realizowanym w wyniku

rozpoznania skargi kasacyjnej jest bowiem ochrona interesu publicznego przez

zapewnienie jednolitości wykładni przepisów prawa oraz orzeczeń wydawanych

przez sądy powszechne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r.,

II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147 i z 23 lutego 2023 r., III USK 163/22,

LEX nr 3538161).

Tymczasem skarżący w ogóle nie uzasadnił tej przesłanki przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, bowiem nie wskazał nawet żadnego przepisu, którego

Sąd Najwyższy miałby dokonać wykładni.

Skarga kasacyjna nie jest również oczywiście uzasadniona.

Co do przesłanki przedsądu, jaką jest oczywista zasadność skargi

kasacyjnej, należy w motywach wniosku zawrzeć wywód prawny wyjaśniający, w

czym wyraża się owa oczywistość i przedstawić argumenty na poparcie tego

twierdzenia (postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06,

LEX nr 198531; z 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z 9 stycznia

2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr

448205; z 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z 5 września 2008 r.,

I CZ 64/08, LEX nr 512050). O ile dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej

podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędne

jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego

I USK 262/26

4

lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w

szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego:

z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z 22 stycznia 2008 r.,

I UK 218/07, LEX nr 375616; z 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107;

z 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364; z 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr

491538 i z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). W judykaturze

podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest

oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego,

lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście

nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego)

określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego:

z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z 11 stycznia 2008 r.,

I UK 285/07, LEX nr 442743; z 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i

z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133).

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że w sprawie nie występują

powołane przez skarżącego przesłanki przedsądu, wobec czego Sąd Najwyższy na

podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

[a.ł]