Skarga emeryta policyjnego odrzucona, bo brakowało wniosku o przyjęcie do rozpoznania

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2025 r. w pkt I. oddalił

apelację M.M. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 18 marca 2024 r..

oddalającego odwołanie ubezpieczonego od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-

Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 listopada 2022 r.,

odmawiającej M.M. ponownego ustalenia wysokości emerytury policyjnej.

I USK 738/26

2

M.M. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z

dnia 23 maja 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając naruszenie

przepisów postępowania, to jest art. 379 pkt 4 k.p.c. przez wydanie wyroku w składzie

jednoosobowym, któremu przewodniczyła sędzia powołana przez tzw. neo-KRS, a

także art. 224 § 1 w związku z art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c., art. 235 k.p.c, art. 233 §

1 k.p.c., art. 386 § 1 k.p.c. i art. 6 k.c.

Skarżący podniósł również zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest

art. 58 i art. 33 pkt 1 i 6 ustawy zaopatrzeniowej.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego,

mianowicie czy było zgodne z prawem dokonanie w 1994 r. zmiany sposobu

naliczania emerytury odwołującego się, bowiem jak ustalił Sąd, „odwołujący miał

przyznaną emeryturę policyjną decyzją z dnia 4 lutego 1991 r., której wysokość – w

związku z wejściem w życie ustawy zaopatrzeniowej z 18 lutego 1994 r., - została z

urzędu ustalona decyzją z dnia 9 czerwca 1994 r. Przeliczenie emerytury nastąpiło

na podstawie art. 58 tej ustawy.

Natomiast z treści art. 58 ustawy zaopatrzeniowej zdaje się wynikać, iż- skoro

przepis ten jednak znajduje się w Dziale IX zatytułowanym „Przepisy przejściowe i

końcowe”, a nie jest ani przepisem przejściowym ani końcowym – to nie może on

dotyczyć powoda, bo niesporne jest, że miał on już przyznaną emeryturę policyjną

decyzją z dnia 4 lutego 1991 r.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie podniesiono również zarzut nieważności

postępowania sądowego przed sądem drugiej instancji, a mianowicie naruszenie

art. 379 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 323 k.p.c. przez wydanie wyroku w składzie

jednoosobowym, któremu przewodniczyła sędzia powołana przez tzw neo-KRS.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy podniósł zarzut

niewłaściwego oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia i wniósł o zbadanie i

ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz odrzucenie przez Sąd Najwyższy

skargi kasacyjnej w przypadku niespełnienia wymogów z art. 3982 § 1 k.p.c.,

ewentualnie: wydanie przez Sąd Najwyższy postanowienia w przedmiocie odmowy

przyjęcia skargi do rozpoznania, w obu przypadkach o zasądzenie na rzecz organu

emerytalnego od odwołującego kosztów zastępstwa procesowego według norm

przepisanych.

I USK 738/26

3

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 9 października 2025 r. na podstawie

art. 3986 § 3 k.p.c. zwrócił skargę kasacyjną odwołującego się wraz z aktami sprawy

Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie celem wezwania pełnomocnika skarżącego do

przedstawienia sposobu wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3984 § 3

k.p.c.), oznaczonej w skardze na kwotę 17.980 zł a następnie - z uwagi na

podniesiony w odpowiedzi na skargę zarzut organu rentowego - sprawdzenia

wartości przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego (art. 368 § 2 k.p.c. w związku z art. 25

§ 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.).

Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2026 r.

ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego na kwotę 10.486,00 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada

również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi

kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania

i jego uzasadnienie. Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z

okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego

uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem

zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze

element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa,

nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących

podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Wypada również przypomnieć, że w przypadku powoływania się na

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, w uzasadnieniu wniosku

(sporządzonym odrębnie od uzasadnienia podstaw kasacyjnych) winno zostać

I USK 738/26

4

sformułowane zagadnienie prawne oraz przedstawione argumenty prawne, które

wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Zgodnie ze

stanowiskiem jednolicie wyrażanym w judykaturze, oznacza to w praktyce,

że zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:

1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym

sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (por. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie

z dnia 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być przedstawione w

sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie

uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i

rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia

15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z dnia 22 października 2002

r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z dnia 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr

478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawana sprawą i 4) dotyczyć

zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości.

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do merytorycznego przyjęcia i nie

spełniała wymogów formalnych- brak wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, dlatego podlegała odrzuceniu. Podkreślenia wymaga, że skarga

kasacyjna jest pismem ściśle sformalizowanym, którego elementy zostały wskazane

w art. 3984 § 2 k.p.c. Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna

zawierać, oprócz wymagań przewidzianych w art. 3984 § 1 k.p.c., wniosek o

przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że dla spełnienia

wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze

kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego

profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c.

przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z

uzasadnieniem stanowiska skarżącego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lipca

2007 r., I SK 243/07, postanowienie Sądu Najwyższego z 31 października 2025 r.,

I CSK 2396/25). Jednocześnie należy wskazać, że ustawodawca nie określił żadnych

szczególnych wymagań co do konstrukcji jakie ma spełniać uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z 30 czerwca 2025 r., III CZ 103/25). W szczególności z przepisów k.p.c. nie wynika,

I USK 738/26

5

że wniosek nie może być złożony w osobnym piśmie, o ile pismo zostało złożone w

terminie przewidzianym dla złożenia skargi kasacyjnej.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że ze względu na odmienny cel instytucji

przedsądu i jej odrębne oraz kwalifikowane przesłanki, wskazanie i uzasadnienie

okoliczności decydujących o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie może polegać na odwołaniu się do podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia. W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej oba powyższe

elementy muszą pojawić się oddzielnie i autonomicznie. Sąd Najwyższy nie jest

bowiem trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę

kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym i

rozpoznawanym nie tylko w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie

publicznym.(zob. Postanowienie Sądu Najwyższego z 7 lipca 2026 r., I CSK 3185/25,

LEX nr 4112431).

Mając na uwadze powyższe skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu

ponieważ nie zawiera autonomicznego sformułowanego expressis verbis wniosku o

przyjęcie do rozpoznania. Skarżący w treści skargi zawarł jedynie uzasadnienie

wniosku. Z art. 3986 § 2 k.p.c. wynika zaś, że skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy opierając się na

podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach

orzeczono w myśl art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.

[SOP]