Wniosek o uchylenie immunitetu sędzi X. Y. nie przyjęty, bo braków nie uzupełniono

Zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2024 r., sygn. akt I ZI 34/24, wezwano

wnioskodawcę M. C. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie

zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X. Y. - sędziego Sądu

Rejonowego […] w W., w postaci przesłania wniosku sporządzonego i podpisanego

przez adwokata bądź radcę prawnego będącego pełnomocnikiem, stosownie do

art. 80 § 2a u.s.p. oraz przesłania odpisu aktu oskarżenia wniesionego do sądu

wskazującego sprawę, w której immunitet ma być uchylony. Jednocześnie

pouczono ww., iż wskazane braki formalne powinny być uzupełnione w terminie 7

dni od otrzymania niniejszego zarządzenia, pod rygorem odmowy przyjęcia

wniosku (k. 15), M. C. wezwanie odebrała w dniu 4 lipca 2024 r. (k. 23) i do dnia

dzisiejszego nie uzupełniła wymienionych braków formalnych.

I ZI 34/24

2

W przedstawionych realiach należy zatem stwierdzić, że nie wykazała, iż

posiada status strony, to jest oskarżyciela prywatnego lub oskarżyciela posiłkowego

subsydiarnego, w sprawie przeciwko X. Y. - sędziemu Sądu Rejonowego […] w W.,

posiadającej immunitet formalny, a tylko taki status uprawniałby M. C. do złożenia

wniosku o wydanie uchwały w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do

odpowiedzialności karnej (tzw. uchylenie immunitetu formalnego sędziego) i jego

popierania.

Wykładnia językowa art. 13 k.p.k. nie pozostawia wątpliwości, że podmiot,

który dąży do uzyskania zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej

osoby, co do której ustawa wymaga takiego zezwolenia, musi posiadać status

oskarżyciela. Status taki np. prokuratorowi przysługuje z mocy ustawy, co wynika

z art. 45 § 1 k.p.k., zaś w zakresie innych podmiotów, warunkiem jego uzyskania

jest dokonanie czynności procesowej, jaką jest wniesienie aktu oskarżenia.

Skutkiem wniesienia aktu oskarżenia jest zawisłość sprawy karnej przed

określonym sądem powszechnym, z powodu oskarżenia przez określony podmiot –

oskarżyciela prywatnego lub subsydiarnego. Przepisy dotyczące aktu oskarżenia,

przewidziane zarówno dla skargi prywatnej (art. 487 k.p.k.), jak i subsydiarnej (art.

55 § 1 k.p.k. w zw. z art. 332 k.p.k. i art. 333 § 1 k.p.k.), przewidują określone

wymogi formalne, których spełnienie przez oskarżyciela pozwala dopiero na

stwierdzenie, jakie zachowanie objęte jest skargą zasadniczą i jaka jest jego

podstawa dowodowa. Jak wynika z danych znajdujących się w aktach, akt

oskarżenia spełniający wymogi przewidziane we wskazanych przepisach, nie został

skierowany przeciwko wymienionej we wniosku Sędzi.

Należy zauważyć też, że stosownie do art. 80 § 2a u.s.p., wniosek o

zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jeśli nie

pochodzi od prokuratora, winien być sporządzony i podpisany przez adwokata bądź

radcę prawnego będącego pełnomocnikiem, gdyż czynność ta objęta jest

przymusem adwokacko - radcowskim. Tymczasem w niniejszej sprawie, wniosek

dotyczący zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X. Y. - sędziego

Sądu Rejonowego […] w W., nie spełnia tych wymagań. M. C. wezwana do

uzupełnienia w terminie 7 dni powyższego braku formalnego, również i tego braku

w zakreślonym terminie stanowczym nie uzupełniła.

I ZI 34/24

3

Powyższe okoliczności sprawiają, że wniosek M. C. z dnia 18 czerwca 2024

r., który został nadesłany do Sądu Najwyższego Izby Odpowiedzialności

Zawodowej w dniu 21 czerwca 2024 r., w przedmiocie udzielenia zezwolenia na

pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X. Y. - sędziego Sądu Rejonowego […] w

W., nie mógł zostać przyjęty do rozpoznania.

Kierując się powyższym, rozstrzygnięto jak na wstępie.

[M. T.]

[r.g.]