Bank ustalał kurs przy wypłacie kredytu frankowego. SN uchylił wyrok apelacyjny

1. W pozwie wniesionym 26 marca 2021 r. T.M. i M.M. domagali się

zasądzenia od Banku spółki akcyjnej w W. 73 890 zł oraz 47 826,67 CHF tytułem

bezpodstawnego wzbogacenia pozwanego w związku z nieważnością zawartej

przez strony umowy kredytu i pobraniem świadczeń nienależnych w okresie od 11

kwietnia 2011 r. do 9 czerwca 2020 r., wraz z bliżej określonymi odsetkami

ustawowymi za opóźnienie, a także ustalenia nieistnienia stosunku prawnego

kredytu wynikającego z umowy kredytu z 19 lipca 2007 r. z powodu jej nieważności.

Powodowie zgłosili również żądanie ewentualne zapłaty w przypadku uznania

umowy zawartej przez strony za zgodną z prawem i mogącą dalej obowiązywać w

kształcie pozbawionym postanowień abuzywnych.

2. Wyrokiem z 17 maja 2023 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu ustalił nieistnienie

stosunku prawnego kredytu wynikającego z umowy kredytu z 19 lipca 2007 r. (pkt I),

oddalił dalej idące powództwo (pkt II) i zniósł wzajemnie między stronami koszty

procesu (pkt III).

3. Wyrokiem z 10 października 2024 r., na skutek apelacji pozwanego, Sąd

Apelacyjny we Wrocławiu zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił

powództwo o ustalenie oraz rozstrzygnął o kosztach procesu za obie instancje.

Sąd Apelacyjny przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego,

z których dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej istotne są następujące:

II CSKP 810/25

3

W dniu 12 lipca 2007 r. powodowie złożyli w Banku spółce akcyjnej w W.

wniosek o udzielenie im na okres 360 miesięcy kredytu w kwocie 354 705 zł, przy

czym jako walutę kredytu wskazali CHF. Wraz z wnioskiem kredytowym powodowie

– na druku przygotowanym przez bank – złożyli oświadczenie, że pośrednik

finansowy przedstawił im w pierwszej kolejności ofertę kredytu w polskim złotym oraz

że po zapoznaniu się z tą ofertą dokonują wyboru kredytu nominowanego w walucie

obcej, mając pełną świadomość ryzyka związanego z tym produktem, a w

szczególności tego, iż niekorzystna zmiana kursu waluty spowoduje wzrost

comiesięcznych rat spłaty kredytu oraz wzrost wartości całego zadłużenia.

Powodowie oświadczyli też, że zostali poinformowani przez pośrednika finansowego

o ponoszeniu ryzyka zmiany stopy procentowej, a także że są świadomi ponoszenia

obu ryzyk związanych z wybranym przez nich produktem kredytowym i wynikających

z nich konsekwencji.

W dniu 19 lipca 2007 r. powodowie zawarli z pozwanym bankiem umowę

kredytu hipotecznego na okres 360 miesięcy, zgodnie z którą bank udzielił powodom

kredytu w kwocie 355 000 zł „nominowanego do waluty CHF”. Bank wypłacił kredyt

w pięciu transzach, a kwota kredytu została przeliczona na 167 156,13 CHF.

W umowie wskazano, że kredyt wypłacany jest w złotych polskich przy

jednoczesnym przeliczeniu wypłacanej kwoty (transzy) na CHF według kursu kupna

walut dla CHF ustalanego przez bank i obowiązującego w banku w dniu wypłaty

środków (§ 3 ust. 1 umowy). Kwota wpłaty raty w złotych przeliczana jest na CHF

według kursu sprzedaży obowiązującego w NBP na dzień przed datą wpływu

środków do banku. Według kursu sprzedaży waluty dla CHF z tabeli kursów NBP

przeliczeniu podlega również kwota wymagalnego zadłużenia z tytułu umowy

w przypadku wypowiedzenia umowy oraz ponadplanowa wpłata na poczet

zadłużenia.

Strony umowy zawarły trzy aneksy do umowy z 2007 r., przy czym aneksem

z 23 kwietnia 2014 r. bank umożliwił kredytobiorcom dokonywanie spłaty kredytu

także w „walucie nominacji”, tj. CHF.

W okresie od 11 kwietnia 2011 r. do 9 czerwca 2020 r. powodowie tytułem

spłaty rat kapitałowo-odsetkowych i kosztów uiścili 73 867,50 zł i 47 826,67 CHF.

II CSKP 810/25

4

Pismem z 4 sierpnia 2020 r., doręczonym 11 sierpnia 2020 r., powodowie

złożyli stronie pozwanej reklamację dotyczącą umowy kredytu z 19 lipca 2007 r.

w zakresie nienależnie pobranych rat kredytowych w kwocie 325 115,27 zł w okresie

od 3 sierpnia 2007 r. do 9 czerwca 2020 r., wzywając stronę pozwaną do ich zapłaty

bądź w przypadku uznania, że umowa nadal wiąże strony, do zapłaty kwoty

103 614,22 zł – w terminie 30 dni od daty otrzymania pisma. Pismem z 7 września

2020 r. strona pozwana odmówiła wypłaty wskazanych przez powodów kwot,

argumentując, że zawarta przez strony umowa kredytu jest ważna i nie zawiera

klauzul abuzywnych.

4. Sąd Apelacyjny dokonał odmiennej oceny prawnej dochodzonych przez

powodów roszczeń.

W ocenie Sądu odwoławczego nie ma podstaw do uznania, jakoby powodowie

nie byli dostatecznie poinformowani przez pozwanego o ryzykach, jakie wiązały się

z zawarciem spornej umowy. Bank w pełni zrealizował ciążący na nim obowiązek

informacyjny co do ryzyka walutowego. Ponadto Sąd ten wskazał, że w przypadku

kredytu indeksowanego do waluty obcej ryzyko i nieprzewidywalność wobec

zmienności kursu walut są oczywiste, nawet jeśli w dniu zawarcia umowy nie

prognozowano tak drastycznego wzrostu kursu franka szwajcarskiego w przyszłości.

Tym samym okoliczność wzrostu kursu CHF sama w sobie nie może stanowić

podstawy do stwierdzenia nieważności umowy.

Sąd drugiej instancji doszedł do wniosku, że umowa łącząca strony określa

„kwotę kredytu” w sposób wymagany w art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

– Prawo bankowe (dalej: „pr.bank.”). Zgodność umowy z tą regulacją przemawiała

za koniecznością ustalenia jej ważności w całości od daty jej podpisania przez strony.

Sąd wywiódł, że „kwota kredytu” indeksowanego do CHF oznacza świadczenie

wypłacone w walucie polskiej na rzecz kredytobiorcy. W przeciwieństwie do licznych

umów kredytów indeksowanych do CHF w spornej umowie kwota 355 000 zł nie tylko

została zapisana jako „kwota kredytu”, w rozumieniu przyjętym w art. 69 ust. 2 pkt 2

pr.bank., ale także w jej § 3 ust. 2 zostało wprost zapisane, że „kredyt wypłacany jest

w złotych”. Kredyt udzielony powodom na podstawie umowy został uruchomiony

w pięciu transzach w okresie od 24 lipca 2007 r. do 18 sierpnia 2008 r. i kwotę kredytu

II CSKP 810/25

5

przeliczono na 167 156,13 CHF. Na rzecz powodów wypłacono taką samą kwotę,

jak zapisana w umowie w złotych. Z tego samego postanowienia umowy wynikało,

że kwota jest przeliczana na CHF według kursu tej waluty z dnia „wypłaty środków”,

wyłącznie jednak po to, aby została w ten sposób ustalona w CHF wysokość rat

kapitałowo-odsetkowych.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że umowa łącząca strony procesu nie była

sprzeczna z innymi uregulowaniami ustawowymi ani zasadami współżycia

społecznego, nie zawierała również postanowień mających na celu obejście ustawy.

Zdaniem Sądu odwoławczego powodowie dobrowolnie nawiązali stosunek

zobowiązaniowy z uwagi na korzystniejsze warunki niż w przypadku zaciągnięcia

kredytu złotowego. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, że przez wprowadzenie

do umowy mechanizmu przeliczania waluty czynność prawna w całości miałaby być

sprzeczna z normami pozaprawnymi w okresie zawierania i wykonywania umowy.

Sporna umowa nie naruszała też art. 3531 k.c. Nie uderzała ona bynajmniej

w naturę, istotę stosunków obligacyjnych, opartych na zasadzie konsensualności,

wykluczającej pozostawienie jednej stronie, w tym zwłaszcza silniejszej

ekonomicznie, uprawnienia do określenia wysokości zobowiązania własnego,

a przede wszystkim świadczeń wypełnianych przez następne lata przez drugą jej

stronę. Taka sytuacja występuje w tego rodzaju umowach kredytu, w których

podstawą ustalenia tych świadczeń jest kurs waluty określony w tabelach kursowych

banku, na którym spoczywa obowiązek podania ustalanych kursów do wiadomości

klientów (jak wynika z art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank.), a więc którego nie ograniczają

żadne reguły prawne związane z ustaleniem kursów walut na swoje potrzeby, w tym

w celu obliczania wysokości zobowiązań klientów. Uprawnienie do jednostronnego

narzucenia wysokości zobowiązania własnego i świadczeń obciążających

kredytobiorcę narusza zasadę konsensualności i wzajemności w stosunkach

kontraktowych w możliwie najgłębszy sposób.

Umowa zawarta przez strony oparta została jednak na innej konstrukcji, a więc

na określeniu „kwoty kredytu” wprost w jej treści i na jej wypłaceniu w tej samej

wysokości, jak również na zastosowaniu przy jego spłacie kursu sprzedaży CHF

ogłaszanego przez NBP, z dnia poprzedzającego uregulowanie każdej kolejnej raty

II CSKP 810/25

6

kredytu. Pozwany bank nie został więc w umowie wyposażony w uprawnienie do

jednostronnego określenia wysokości własnego świadczenia oraz zobowiązań

z tytułu rat, które obciążały powodów przez kolejne lata wykonywania tej umowy na

zasadach określonych w jej treści. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie było również

podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących abuzywności postanowień umowy

w zakresie dotyczącym przeliczenia udzielonej powodom kwoty kredytu na CHF przy

odniesieniu do kursu kupna walut dla CHF ustalanego przez bank i obowiązującego

w banku w dniu wypłaty środków. Nie budziło wątpliwości Sądu drugiej instancji, że

w tym przypadku bank miał swobodę ustalenia kursu waluty w dniu przeliczenia,

niemniej jednak dla uznania abuzywności danego zapisu umowy konieczne jest, aby

był on rażąco krzywdzący dla konsumenta. Taka sytuacja nie miała miejsca w tym

przypadku.

Za istotne Sąd odwoławczy uznał również to, że kwota kredytu udzielonego

powodom nie była sporna i została wypłacona w takiej wysokości, jak wskazano to

wprost w umowie w złotych polskich. Zarówno w przypadku wpłat w złotych polskich,

jak i w przypadku wpłat dokonywanych we frankach szwajcarskich, przeliczanych

w oparciu o obiektywny kurs NBP (czyli taki, na jaki bank nie miał żadnego wpływu),

rozliczenie zadłużenia wynikającego z przedmiotowej umowy odbywało się zgodnie

z jej warunkami, co do których nie było podstaw do stwierdzenia, że są abuzywne,

czy też nieważne, w oparciu o obowiązujące regulacje prawne.

Sąd Apelacyjny podkreślił również, że o zasadach ustalania wysokości rat

kredytowych powodowie zostali właściwie poinformowani przed zawarciem umowy.

Zdawali też sobie sprawę z tego, że wysokość rat będzie uzależniona od tendencji

kursowych na rynku, którego stan był oddawany w obiektywnych notowaniach

ogłaszanych przez NBP. W niniejszej sprawie bank wprost w umowie zastosował

kurs o charakterze rynkowym, obiektywny, ustalony i podawany do publicznej

wiadomości przez niezależny organ.

Sąd Apelacyjny wskazał, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania

orzeczenia wskazujące na brak możliwości zastępowania w kwestionowanych przez

konsumentów umowach kredytu abuzywnych klauzul waloryzacyjnych. Nie ma

bowiem przeszkód do dalszego wykonywania umowy w takim kształcie i takiej treści,

II CSKP 810/25

7

w jakiej została ona od początku zawarta. Podkreślił, że w tzw. sprawach frankowych

nieuczciwa nie jest sama waloryzacja, ale jej dokonywanie przez zastosowanie kursu

ustalanego samodzielnie przez bank w sposób nietransparentny, nieznany

konsumentowi, według nieujawnionych kryteriów. W niniejszej sprawie taka sytuacja

nie występuje.

Tym samym, oceniając treść i okoliczności zawarcia spornej umowy, Sąd

odwoławczy doszedł do wniosku, że była ona ważna.

5. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiedli powodowie,

zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie prawa

materialnego, a mianowicie: art. 65 § 1 i 2 k.c.; art. 3851 § 1 k.c.; art. 3851 § 1 i 2

w zw. z art. 3852 k.c.; art. 3531 w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.c.; art. 3531 w zw. z art. 58 § 1

k.c., a także art. 69 ust. 1 oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 i 4a pr.bank. Skarżący domagali

się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. Skarżący zgłosili też ewentualny wniosek

o orzeczenie co do istoty sprawy przez uwzględnienie powództwa głównego

w całości lub powództwa ewentualnego w całości oraz orzeczenie o kosztach

postępowania obu instancji i postępowania kasacyjnego.

6. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany domagał się jej oddalenia

i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

7. Nie sposób odmówić słuszności zarzutom sformułowanym w skardze

kasacyjnej, które zmierzały do podważenia przyjętej za podstawę zaskarżonego

wyroku oceny postanowień umowy kredytu zawartej przez strony pod kątem ich

abuzywności. Sąd Apelacyjny stwierdził bowiem, że sporna umowa kredytu nie

zawiera niedozwolonych klauzul umownych, i wskazał, iż zastosowany w niej

mechanizm indeksacji, określający wysokość świadczenia kredytodawcy oraz rat

kapitałowo-odsetkowych obciążających kredytobiorcę, nie naruszał rażąco interesów

powodów (konsumentów), gdyż ustalenie wysokości kolejnych rat spłaty nie zostało

pozostawione jednostronnej decyzji banku, lecz było uzależnione od czynnika

obiektywnego, odwołującego się do średniego kursu sprzedaży waluty indeksacyjnej,

ogłaszanego przez NBP w dniu poprzedzającym wymagalność tych rat.

II CSKP 810/25

8

8. W pierwszej kolejności za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 65

§ 1 i 2 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnej wykładni

umowy kredytu.

Z ustaleń faktycznych poczynionych przez Sądy meriti, którymi Sąd

Najwyższy jest związany, wynika, że kredyt wypłacony został w złotych polskich przy

jednoczesnym przeliczeniu na CHF według kursu kupna walut dla CHF ustalanego

przez bank i obowiązującego w banku w dniu wypłaty środków. Tak ustalona kwota

stanowiła podstawę określenia wysokości zadłużenia kredytobiorców,

a w konsekwencji również wysokości spłacanych rat. Natomiast dokonywane spłaty

w złotych polskich przeliczane były w oparciu o kurs NBP.

Stanowisko Sądu Apelacyjnego, jakoby tak ukształtowana umowa nie

przewidywała jednostronnego określania wysokości własnego świadczenia przez

bank, pomija, że bank uprawniony był do jednostronnego przeliczenia kwoty

udostępnionego kapitału kredytu kursem waluty obcej, a w konsekwencji do

jednostronnego określenia salda kredytu. W odniesieniu do tego przeliczenia bowiem

bank nie stosował kursu NBP (jak w przypadku przeliczenia spłat), lecz kurs ustalany

samodzielnie. Nie ulega zaś wątpliwości, że ustalona przez pozwanego

równowartość wypłaconej powodom kwoty w PLN, wyrażona w CHF, miała istotne

znaczenie dla określenia salda kredytu oraz wysokości rat kapitałowo-odsetkowych

ustalanych w CHF i przeliczanych na PLN.

Sąd Apelacyjny niezasadnie ograniczył analizę postanowień umownych

określających mechanizm indeksacji wyłącznie do fragmentu jego działania,

odnoszącego się do kursu CHF stosowanego do ustalenia kolejnych rat kapitałowo-

odsetkowych i nie wziął pod uwagę tego, że prawidłowe określenie tych rat wymagało

w pierwszej kolejności właściwego ustalenia równowartości w CHF wypłaconej

powodom kwoty kredytu.

9. Zasadne są także zarzuty naruszenia art. 3851 § 1 k.c., sprowadzające się

w istocie do wadliwej – w ocenie skarżących – kwalifikacji postanowień umownych

dotyczących przeliczania kursów walut jednostronnie przez bank, oraz zarzut

naruszenia art. 3851 § 1 i 2 w zw. z art. 3852 k.c. przez uznanie, że nie ma

II CSKP 810/25

9

niedozwolonego charakteru postanowienie odsyłające do kursu waluty swobodnie

ustalonego przez bank, jeżeli kurs ten w rzeczywistości był zbliżony do kursu NBP.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że postanowienia

umowy określające zarówno zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu na

złotówki przy wypłacie kredytu, jak i spłacanych rat na walutę obcą pozwalające

bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej mają charakter niedozwolonych

postanowień umownych; kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób

sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (zob. np. wyroki:

z 8 listopada 2022 r., II CSKP 674/22; z 12 grudnia 2023 r., II CSKP 1549/22;

z 16 września 2025 r., II CSKP 1059/23; z 21 października 2025 r., II CSKP 138/24,

i z 29 października 2025 r., II CSKP 486/25). Co więcej, sprzeczność z dobrymi

obyczajami i naruszenie interesów konsumenta polega w tym przypadku na samym

uzależnieniu wysokości świadczenia konsumenta od swobodnej decyzji banku, przy

czym dla tej oceny nie ma znaczenia, w jakim stopniu bank w rzeczywistości z tej

swobody korzystał i w jakim stopniu wyznaczony kurs pokrywał się

z tym obowiązującym na rynku międzybankowym. Oceny, czy postanowienie

umowne jest niedozwolone (art. 3851 § 1 k.c.), dokonuje się bowiem według stanu

z chwili zawarcia umowy (uchwała SN z 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17, OSNC

2019, nr 1, poz. 2).

Nie budzi również wątpliwości, że określenie wysokości należności

obciążającej kredytobiorcę w umowie kredytu powiązanej z walutą obcą

z odwołaniem do kursu waluty obcej ustalanego jednostronnie przez bank, bez

wskazania obiektywnych kryteriów jego oznaczania, jest nietransparentne,

pozostawia pole do arbitralnego działania banku i w ten sposób obarcza

kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz narusza równorzędność stron

umowy kredytu. W konsekwencji, postanowienia takie są niedopuszczalne, a ich

bezskuteczność może prowadzić do upadku umowy w całości (zob. np. wyroki SN:

z 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22; z 9 września 2022 r., II CSKP 794/22; z 12 grudnia

2023 r., II CSKP 1549/22, i z 2 października 2025 r., II CSKP 933/24). Jedynie

marginalnie zastrzec trzeba, że nie czyni transparentnymi postanowień umowy to, iż

konsument przyjął do wiadomości, że ryzyko związane ze zmianą kursu waluty go

obciąża, ani też odebranie od konsumenta oświadczenia, zawartego we wniosku

II CSKP 810/25

10

o udzielenie kredytu, wedle którego został on poinformowany o ponoszeniu ryzyka

wynikającego ze zmiany kursu waluty oraz przyjął do wiadomości i zaakceptował to

ryzyko.

W orzecznictwie zwrócono także uwagę, że indeksacja kredytu do waluty

obcej nie może funkcjonować i wywierać zamierzonych skutków bez postanowień

umownych określających kurs, po którym następuje przeliczenie zobowiązań stron

w sposób pozwalający wyrazić wysokość kredytu i spłacanych rat w walucie

indeksacji i w walucie, w jakiej następuje spłata. Eliminacja ze skutkiem ex tunc

postanowień przeliczeniowych z powodu abuzywności pociąga za sobą sytuację,

w której świadczenia stron umowy kredytu mają zgodnie z umową podlegać

przeliczeniu na walutę indeksacji, jednakże umowa nie określa kursu właściwego do

dokonania tych przeliczeń, co uniemożliwia ich realizację. Postanowienia umowne

określające sposób ustalenia kursu waluty obcej i postanowienia wiążące saldo

kredytu oraz wysokość rat z walutą obcą (walutą indeksacji) stanowią zatem

nierozłączne składniki mechanizmu indeksacji, nadającego umowie kredytu

określony charakter, którego elementem jest ryzyko walutowe. Usunięcie jednego

z nich rzutuje na istotę drugiego, toteż nie mogą one stanowić odrębnego przedmiotu

oceny pod kątem abuzywności (zob. wyroki SN z 25 października 2023 r., II CSKP

820/23, i z 19 stycznia 2024 r., II CSKP 874/22, oraz powołane tam dalsze

orzecznictwo). Sąd Apelacyjny nie dostrzegł tej zależności oraz jej znaczenia dla

transparentności całego mechanizmu indeksacji, co nie pozwoliło odeprzeć

skutecznie zarzutu naruszenia art. 3851 § 1 k.c., stanowiącego – w związku z art. 189

k.p.c. – podstawę prawidłowej oceny zasadności dochodzonych roszczeń.

Przesądzenie zasadności powyższych zarzutów czyni zbędnym odnoszenie

się do zarzutów naruszenia art. 3531 w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.c. oraz art. 69 ust. 1, 2

pkt 2 i 4a pr.bank.

10. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o orzeczenie

reformatoryjne. Jeżeli zasadne okazały się wyłącznie zarzuty naruszenia prawa

materialnego, Sąd Najwyższy może uchylić zaskarżone orzeczenie i orzec co do

istoty sprawy (art. 39816 k.p.c.), co wprawdzie stanowi odstępstwo od systemu

kasacyjnego na rzecz systemu rewizyjnego, jednak jest podyktowane niezwykle

II CSKP 810/25

11

istotnymi względami ekonomii procesowej, dążeniem do skrócenia postępowania

i obniżenia jego kosztów.

Uznać należy, że wniosek o wydanie orzeczenia reformatoryjnego stanowi

jedynie element konieczny pozwalający uruchomić kompetencję Sądu Najwyższego

w zakresie odstąpienia od typowego dla postępowania kasacyjnego orzeczenia

kasatoryjnego. Sąd Najwyższy nie jest natomiast związany wnioskiem skarżącego

co do losów zaskarżonego orzeczenia i winien wydać rozstrzygnięcie merytoryczne

co do apelacji stosownie do wyników postępowania. W konsekwencji, realizacji

kompetencji Sądu Najwyższego w tym zakresie nie stoi na przeszkodzie wadliwe

określenie przez skarżącego żądania na etapie postępowania kasacyjnego

w zakresie, który nie został zaskarżony apelacją (oddalenie powództwa o zapłatę nie

było objęte kognicją sądu odwoławczego z uwagi na niezaskarżenie tego

rozstrzygnięcia przez powodów).

Stwierdzenie zasadności zarzutów kasacyjnych oznacza, że orzeczenie Sądu

pierwszej instancji – w zakresie poddanym kontroli apelacyjnej, a zatem w punkcie

I ustalającym nieistnienie stosunku prawnego kredytu wynikającego ze spornej

umowy – jest prawidłowe, stąd apelacja pozwanego podlega oddaleniu.

Konsekwencją powyższego jest rozstrzygnięcie o kosztach postępowania

apelacyjnego oraz postępowania kasacyjnego oparte na art. 98 § 1, 11, 3 w zw.

z art. 99 k.p.c. i § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 (dla postępowania apelacyjnego)

i § 10 ust. 4 pkt 2 (dla postępowania kasacyjnego) rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39816 k.p.c. orzekł jak

w sentencji.

Marcin Krajewski

Joanna Misztal-Konecka

Marcin Łochowski

(R.N.)

[SOP]