Kredyt indeksowany do franka z 2006 roku nieważny. SN oddalił skargę banku

Wyrokiem z 23 lipca 2021 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie oddalił powództwo

o ustalenie nieważności umowy kredytu hipotecznego z 12 października 2006 r.,

zawartej pomiędzy powodami K.B. i M.B. a Bankiem spółką akcyjną w W.

Jednocześnie Sąd ustalił, że bezskuteczne względem powodów są postanowienia §

2 ust. 2, § 7 ust. 1 tej umowy oraz § 21 ust. 1 Regulaminu kredytowania osób

fizycznych w ramach usług bankowości hipotecznej (dalej: „regulamin”),

stanowiącego integralną część umowy.

Wyrokiem z 27 września 2022 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku zmienił

ww. wyrok w punkcie II i ustalił, że wymieniona umowa kredytu jest nieważna oraz

uchylił wyrok w punkcie III i umorzył postępowanie w tym zakresie, a także oddalił

apelację pozwanego.

Sąd drugiej instancji ustalił, że 12 października 2006 r. strony zawarły umowę

kredytu hipotecznego. Powodowie podpisali ją jako konsumenci na podstawie

wniosku, w którym kwotę kredytu (wraz z prowizją) oznaczyli w walucie polskiej

(230 000 zł i 2 300 zł), jako walutę kredytu wskazali frank szwajcarski (CHF), a jako

okres spłaty – 300 miesięcy. Składając wniosek, powodowie podpisali oświadczenie,

że są świadomi ryzyka związanego z możliwością zmiany oprocentowania

w przypadku zmiany stopy referencyjnej, od której było uzależnione oprocentowanie

kredytu, a nadto, że przedstawiono im oferty kredytów w walucie polskiej oraz

indeksowanego do waluty obcej, a zdecydowali się na wybór kredytu indeksowanego

do waluty, mając świadomość ryzyka związanego z możliwością niekorzystnej

zmiany kursu walut, w sposób powodujący podwyższenie kwoty kredytu, odsetek

i rat wyrażonych w złotych. Jednocześnie potwierdzili zapoznanie się z symulacją

kosztów w przypadku niekorzystnej zmiany kursu. W umowie potwierdzili otrzymanie

regulaminu i zapoznanie się z nim (§ 1.1).

Zgodnie z umową bank udzielił kredytu w wysokości 232 300 zł na zakup

domu i jego remont (§ 2.1. i § 2.3.). W § 2.2. wskazano, że kredyt jest indeksowany

do CHF, po przeliczeniu wypłaconej kwoty zgodnie z kursem kupna CHF według

II CSKP 817/24

3

tabeli kursów walut obcych obowiązującej w pozwanym banku w dniu uruchomienia

kredytu lub transzy, z zastrzeżeniem, że zmiany kursów walut w okresie

kredytowania mają wpływ na wysokość kwoty zaciągniętego kredytu oraz raty. Spłata

kredytu miała następować w PLN z zastosowaniem kursu sprzedaży CHF

obowiązującego w dniu płatności raty kredytu, zgodnie z tabelą kursów walut obcych

(§ 7.1.). W § 8.3 regulaminu (wersja R19) wskazano, że w przypadku kredytu

w walucie obcej kwota raty spłaty obliczona jest według kursu sprzedaży dewiz,

obowiązującego w banku na podstawie tabeli kursów walut obcych z dnia spłaty.

Z kolei z § 3.1. regulaminu wynikało, że kredyt jest udzielony w PLN. Postanowiono

również, że kredyt może być indeksowany kursem waluty obcej na podstawie

obowiązującej w banku tabeli kursów walut obcych (§ 3.2. regulaminu). Aneksem

nr […] z 10 września 2007 r. kwota kredytu została powiększona o 17 700 zł i na

dzień jego podpisania wynosiła 250 000 zł. W okresie od 30 października 2006 r. do

30 maja 2020 r. powodowie spłacili 245 576,87 zł i nadal kontynuują spłaty.

Sąd Apelacyjny zaakceptował ocenę Sądu pierwszej instancji wskazującą na

abuzywny charakter postanowień § 2 ust. 2 i § 7 ust. 1 łączącej strony umowy,

a także § 3 ust. 2, § 8 ust. 3, § 9 ust. 4 i § 2 ust. 19 regulaminu. Postanowienia te

spełniają przesłanki niedozwolonych postanowień umownych z art. 3851 § 1 k.c., do

których ustawodawca zaliczył: zawarcie umowy z konsumentem, brak

indywidualnego uzgodnienia postanowień umownych, a także kształtowanie przez te

postanowienia praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi

obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Zakwestionowane postanowienia nie

zostały z powodami indywidualnie uzgodnione.

Sąd drugiej instancji zwrócił uwagę, że kwestionowane postanowienia

uprawniają pozwanego do jednostronnego oznaczenia kursu waluty właściwej do

wyliczenia wysokości zobowiązania kredytobiorców oraz ustalenia wysokości rat

kredytu, nie przedstawiając przy tym obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów

oznaczenia tego kursu. Niedozwolone postanowienia nie wiążą powodów, chyba że

następczo udzieliliby na nie świadomej, wyraźnej i wolnej zgody i w ten sposób

jednostronnie przywróciliby im skuteczność. Powodowie takiej zgody nie wyrazili.

Zawartą przez strony umowę kredytu uznać należało za nieważną.

II CSKP 817/24

4

Powyższe orzeczenie zaskarżył skargą kasacyjną pozwany, zarzucając

naruszenie prawa materialnego tj.:

1. art. 3851 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 3 k.c. w zw. z art. 69 ust. 1, 2 i 3 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (dalej: „pr.bank.”) w zw. z art. 56 i 65 k.c.

przez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, że na skutek eliminacji

klauzul przeliczeniowych umowa kredytu musi upaść, podczas gdy przyjęcie

obiektywnego kryterium oceny okrojonej o kwestionowane postanowienia powinno

prowadzić do wniosku, że występują wszystkie elementy konstrukcyjne, niezbędne

dla istnienia zobowiązania kredytowego, a także jego wykonywania;

2. art. 3851 § 1 i 2 w zw. z art. 56 w zw. z art. 358 § 2 k.c. i art. 69 ust. 3 pr.bank.

przez ich niezastosowanie, co sprowadzało się do braku rozróżnienia

w ramach klauzul ryzyka walutowego (tworzących mechanizm indeksacji) dwóch

odrębnych postanowień umownych, tj. klauzuli ryzyka walutowego oraz klauzuli

spreadowej, co w przypadku stwierdzenia abuzywności drugiej z nich winno

prowadzić do zastosowania zasady blue-pencil, która może być zrealizowana przez

utrzymanie w mocy klauzuli przeliczeniowej i zastosowanie do wykonania umowy

kursu średniego NBP, który w świetle przepisów ustawy, ale również ustalonego

zwyczaju, jest miarodajny dla określenia wysokości świadczeń wyrażonych

w walucie obcej;

3. art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 3 w zw. z art. 4 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy

Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków

w umowach konsumenckich (dalej: „dyrektywa 93/13”) przez ich błędną wykładnię

dokonaną z pominięciem klauzul „dobrej wiary” oraz „znacznej nierównowagi

kontraktowej między prawami i obowiązkami stron umowy ze szkodą dla danego

konsumenta”, co doprowadziło do przyjęcia, że postanowienia § 2 ust. 2 oraz § 7 ust.

1 umowy oraz § 3 ust. 2, § 8 ust. 3, § 9 ust. 4, § 2 ust. 19 regulaminu określające

główne świadczenia stron są niejednoznaczne, a w konsekwencji mają charakter

niedozwolonych postanowień umownych, podczas gdy nie kształtują one praw

i obowiązków powodów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i nie naruszają

rażąco ich interesów, w związku z czym nie mogły zostać uznane za niedozwolone;

4. art. 65 § 1 i 2 w zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. art. 7 ust. 1

dyrektywy 93/13 przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że badania

II CSKP 817/24

5

zakwestionowanych przez konsumenta postanowień umownych pod kątem

abuzywności w ramach kontroli incydentalnej dokonuje się z pominięciem

rzeczywistej treści stosunku prawnego ustalonego w oparciu o dyrektywy wykładni

wynikające z art. 65 § 1 i 2 k.c.;

5. art. 358 § 2 w zw. z art 56 w zw. z art. 65 k.c. przez niezastosowanie art. 358 § 2

k.c. dla określenia treści zobowiązania wynikającego z umowy kredytu, co

stanowiłoby przejaw sprawiedliwego i zrównoważonego rozkładu praw i obowiązków

stron umowy;

6. art. 24 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku

Polskim (dalej: „ustawa o NBP”), względnie art. 41 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r.

- Prawo wekslowe (dalej: „pr.weksl.”) przez ich niezastosowanie, podczas gdy

w sytuacji stwierdzenia abuzywności klauzuli indeksacyjnej, Sąd winien był, dążąc

do utrzymania umowy kredytu w mocy, odwołać się do obowiązujących wzorców

ustawowych nakazujących przyjęcie możliwości spłacania przez powodów

zadłużenia w oparciu o średni kurs CHF ustalony przez NBP.

We wnioskach pozwany domagał się uchylenia zaskarżonego orzeczenia

w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenia

zaskarżonego orzeczenia w całości i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez

oddalenie powództwa w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona.

Chybiony był zarzut skarżącego, że z perspektywy art. 3851 § 1 k.c. konieczna

jest rozłączna ocena klauzuli ryzyka walutowego (powiązania zawartej umowy

z walutą obcą) i klauzuli spreadu walutowego, składających się łącznie na zawartą

w umowie klauzulę przeliczeniową.

Sąd Najwyższy wyjaśnił już, że klauzula ryzyka walutowego nie może

funkcjonować bez klauzuli kursowej określającej przeliczenie zobowiązań stron

w celu ustalenia wysokości ich świadczenia. Z kolei klauzula spreadowa nie ma racji

bytu w umowie, w której nie zastosowano mechanizmu przeliczeniowego

i wynikającego z niego narażenia konsumenta na ryzyko kursowe. W konsekwencji

klauzule te składające się na przyjęty w umowach kredytu mechanizm przeliczeniowy

II CSKP 817/24

6

są ze sobą ściśle powiązane, a ich rozszczepienie jest zabiegiem sztucznym (zob.

np. wyroki SN: z 27 listopada 2019 r., II CSK 483/18; z 11 grudnia 2019 r., V CSK

382/18, OSNC-ZD 2021, nr B, poz. 20; z 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22; z 13 maja

2022 r., II CSKP 293/22 i II CSKP 464/22; z 24 czerwca 2022 r., II CSKP 10/22;

z 28 października 2022 r., II CSKP 902/22 i II CSKP 910/22; z 8 listopada 2022 r.,

II CSKP 1153/22; z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22; z 20 lutego 2023 r., II CSKP

809/22; z 8 marca 2023 r., II CSKP 1095/22; z 12 kwietnia 2023 r., II CSKP 1531/22;

z 18 kwietnia 2023 r., II CSKP 1511/22; z 8 listopada 2023 r., II CSKP 2099/22).

W judykaturze Sądu Najwyższego dominuje zapatrywanie, że klauzule

kształtujące mechanizm indeksacji, zastrzeżone w umowie kredytu złotowego

indeksowanego do waluty obcej (denominowanego w walucie obcej), określają

główne świadczenie kredytobiorcy (zob. np. wyroki SN: z 11 grudnia 2019 r., V CSK

382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20; z 21 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 3 lutego

2022 r., II CSKP 459/22; z 9 kwietnia 2024 r., II CSKP 560/23). Pogląd ten uwzględnia

stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w orzecznictwie którego

podkreśla się, że za postanowienia umowne mieszczące się w pojęciu „głównego

przedmiotu umowy” w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy uważać te,

które określają podstawowe świadczenia w ramach danej umowy i które z tego

względu charakteryzują tę umowę (zob. wyroki TSUE: z 30 kwietnia 2014 r., C-26/13,

Kásler i Káslerné Rábai, pkt 49-50; z 26 lutego 2015 r., C-143/13, Matei, pkt 54;

z 23 kwietnia 2015 r., C-96/14, Van Hove, pkt 33; z 20 września 2017 r., C-186/16,

Andriciuc i in., pkt 35). Za takie uznawane są klauzule indeksacyjne (waloryzacyjne),

jak i postanowienia odnoszące się do ustalonego w walucie obcej mechanizmu

waloryzacji świadczeń, które wiążą się z obciążeniem kredytobiorcy – konsumenta

ryzykiem zmiany kursu waluty i związanym z tym ryzykiem zwiększenia kosztu

kredytu (zob. wyroki TSUE: z 20 września 2017 r., C-186/16, Andriciuc i in., pkt 37;

z 20 września 2018 r., C-51/17, OTP Bank i OTP Faktoring, pkt 68; z 14 marca

2019 r., C-118/17, Dunai, pkt 48; z 3 października 2019 r., C-260/18, Dziubak,

pkt 44).

Klauzule waloryzacyjne, które nie zostały wyrażone w umowie kredytu

w sposób jasny i precyzyjny, podlegają badaniu pod kątem spełnienia przesłanek

z art. 3851 § 1 k.c. Wymaganie wyrażenia warunku umownego prostym

II CSKP 817/24

7

i zrozumiałym językiem nakazuje, by umowa przedstawiała w sposób przejrzysty

konkretne działanie mechanizmu, do którego odnosi się ów warunek, a także,

w zależności od przypadku, związek między tym mechanizmem a mechanizmem

przewidzianym w innych warunkach, tak by konsument był w stanie oszacować,

w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, wypływające dla niego z tej umowy

konsekwencje ekonomiczne (zob. postanowienie SN z 3 października 2024 r.,

I CSK 2639/24).

Sąd Najwyższy wyjaśnił m.in. w wyroku z 22 stycznia 2016 r., I CSK 1049/14

(OSNC 2016, nr 11, poz. 134), że postanowienia umowy (regulaminu), określające

zarówno zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie

kredytu, jak i spłacanych rat na walutę obcą, pozwalające bankowi swobodnie

kształtować kurs waluty obcej, mają charakter niedozwolonych postanowień

umownych; kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi

obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Sprzeczność z dobrymi obyczajami

i naruszenie interesów konsumenta polega w tym przypadku na uzależnieniu

wysokości świadczenia banku oraz wysokości świadczenia konsumenta od

swobodnej decyzji banku. Zarówno przeliczenie kwoty kredytu na złotówki w chwili

jego wypłaty, jak i przeliczenie odwrotne w chwili wymagalności poszczególnych

spłacanych rat, służy określeniu wysokości świadczenia konsumenta. Takie

postanowienia, które uprawniają bank do jednostronnego ustalenia kursów walut, są

nietransparentne i pozostawiają pole do arbitralnego działania banku; obarczają

kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz naruszają równorzędność stron. Są

one niedopuszczalne, niezależnie od tego, czy swoboda przedsiębiorcy (banku)

w ustaleniu kursu jest pełna, czy też w jakiś sposób ograniczona, np. w razie

wprowadzenia możliwych maksymalnych odchyleń od kursu ustalanego

z wykorzystaniem obiektywnych kryteriów (zob. też np. wyrok SN z 19 grudnia

2024 r., II CSKP 243/24, i powołane tam orzecznictwo).

W celu ustalenia, czy konkretne postanowienie umowne jest „nieuzgodnione

indywidualnie”, należy zbadać, czy konsument miał na treść danego postanowienia

„rzeczywisty wpływ” (art. 3851 § 3 zd. 1 k.c.). Nie wystarczy wykazać, że druga strona

umowy dowiedziała się o treści klauzuli w odpowiednim czasie. Dowód zaistnienia

okoliczności indywidualnego uzgodnienia treści postanowienia umowy lub wzorca

II CSKP 817/24

8

umownego nie dotyczy przy tym jedynie faktu prowadzenia w tym przedmiocie

między stronami negocjacji, lecz wspólnego ustalenia ostatecznego brzmienia

klauzuli (osiągnięcia konsensu) w wyniku „rzetelnych i wyrównanych negocjacji”. Nie

może o tym zawsze decydować wzmianka o indywidualnym uzgodnieniu, która

w niektórych przypadkach ma za zadanie jedynie stworzyć pozór wspólnych ustaleń.

Przesłanki kształtowania praw i obowiązków konsumenta za pomocą

ocenianego w aspekcie ewentualnej abuzywności postanowienia w sposób

„sprzeczny z dobrymi obyczajami” i „rażąco naruszający jego interesy” są dwiema

różnymi okolicznościami, które należy w toku kontroli wykazywać odrębnie. Uznanie

postanowienia za niedozwolone wymaga łącznej realizacji obu przesłanek. Trafnie

przy tym wskazuje się, że postanowienie umowne, które rażąco narusza interesy

konsumenta, zawsze okazuje się sprzeczne z dobrymi obyczajami, natomiast

klauzula, której treść jest sprzeczna z dobrymi obyczajami, nie w każdym przypadku

równocześnie rażąco narusza interesy konsumenta. Dobrym obyczajem jest

kierowanie się zasadą szacunku wobec drugiego człowieka, a zatem sprzeczne

z dobrymi obyczajami są zachowania polegające na niedoinformowaniu, wywołujące

dezorientację czy błędne przekonanie, wykorzystywanie niewiedzy lub naiwności,

działania nieuczciwe czy nierzetelne, ukształtowanie stosunku prawnego

o charakterze zobowiązaniowym niezgodnie z zasadą równorzędności stron

(równowagi kontraktowej). Z dobrymi obyczajami kłóci się zatem takie postępowanie,

którego celem jest zdezorientowanie konsumenta, wykorzystanie jego niewiedzy lub

naiwności, ukształtowanie stosunku prawnego z naruszeniem zasady równości

stron. Chodzi więc o postępowanie, które potocznie jest rozumiane jako nieuczciwe,

nierzetelne, sprzeczne z akceptowanymi standardami działania. Ponadto dodaje się,

że sprawdzić należy, czy przedsiębiorca traktujący konsumenta w sposób

sprawiedliwy i słuszny mógłby racjonalnie spodziewać się, iż konsument ten przyjąłby

dane postanowienie w drodze negocjacji indywidualnych.

Natomiast za działania rażąco naruszające interesy konsumenta należy uznać

te, które są dla niego niekorzystne finansowo, wiążą się z nadmiernym wysiłkiem

organizacyjnym, polegają na nierzetelnym traktowaniu, wprowadzaniu w błąd czy

naruszaniu jego prywatności.

II CSKP 817/24

9

W niniejszej sprawie nie ma przekonujących argumentów opartych na

poczynionych ustaleniach faktycznych, z których wynikałoby, że pozwany wypełnił

obowiązek informacyjny oraz spełnił warunek indywidualnego uzgodnienia

postanowień umownych dotyczących szeroko rozumianych klauzul waloryzacyjnych,

we wskazanym powyżej rozumieniu. Z kolei naruszenie obowiązków: informacyjnego

oraz indywidualnego uzgodnienia wskazanych postanowień umownych sprawia, że

konsument potraktowany został nierzetelnie, a więc rażąco naruszono jego interesy,

co sprzeczne było – w chwili zawierania umowy – z dobrymi obyczajami. Należy

zwrócić uwagę bowiem, że wprawdzie w art. 3851 § 1 k.c. zostały wymienione różne

przesłanki kształtowania praw i obowiązków konsumenta za pomocą ocenianego

w aspekcie ewentualnej abuzywności postanowienia, to nie można tracić z pola

widzenia wskazanego powyżej wzajemnego przenikania się ich i uzupełniania.

Uznanie abuzywności głównych świadczeń stron, a takimi są postanowienia

zawierające klauzule kształtujące mechanizm indeksacji, zastrzeżone w umowie

kredytu złotowego indeksowanego do waluty obcej (denominowanego w walucie

obcej; zob. np. wyrok SN z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2,

poz. 20), pociąga za sobą dalsze konsekwencje. Problemy te zostały

w zdecydowanej większości rozwiązane w uchwale składu całej Izby Sądu

Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118),

w której wskazano, że w razie uznania, iż postanowienie umowy kredytu

indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu

waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące,

w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia

zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa

lub zwyczajów. Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu

niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub

część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne

roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron. W razie

niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu

indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym

zakresie. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej

postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych

II CSKP 817/24

10

z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu,

w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie

postanowieniami umowy. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego

charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek

ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków

pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia

w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c., oddalił skargę

kasacyjną pozwanego i zgodnie z art. 108 § 1 i art. 98 k.p.c. rozstrzygnął o kosztach

postępowania kasacyjnego.

Jacek Grela

Tomasz Szanciło

Krzysztof Grzesiowski

[S.J.]

[SOP]