Skazany nie dostał wstrzymania wykonania wyroku z Warszawy-Pragi

Wniosek obrońcy skazanego nie zasługiwał na uwzględnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazywano wielokrotnie,

że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia jest możliwe

jedynie wówczas, gdy strona wykaże istnienie szczególnych okoliczności

powodujących, że wykonanie orzeczenia pociągnęłoby za sobą wyjątkowo

dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki, podnosząc też, że wniosek ten

powinien zawierać dodatkową argumentację wskazującą na duże

II KK 392/25

2

prawdopodobieństwo zasadności podniesionego w skardze zarzutu i przez to

nieodwracalność skutków kary w razie jej wykonania.

Wniosek sporządzony w niniejszej sprawie nie został w żaden sposób

uzasadniony. Obrońca wskazał jedynie, że orzeczenie kary pozbawienia wolności

w niniejszej sprawie nastąpiło z rażącym naruszeniem podstawowych zasad

procesu karnego.

Zauważenia jednak wymaga, że postawione w kasacji zarzuty nie mają

charakteru bezwzględnych przesłanek odwoławczych – wskazano w nich na

naruszenie przez Sąd II instancji prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw.

z art. 167 k.p.k. oraz prawa materialnego w postaci art. 18 § 1 k.k. Ocena

zasadności tych zarzutów nie może być jednak postrzegana jako jednoznaczna, w

szczególności w sytuacji, gdy w odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej

oddalenie jako bezzasadnej.

Sam zaś fakt złożenia kasacji nie może obligować Sądu Najwyższego do

uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, bowiem nie można

zapominać, że w sprawie zapadł prawomocny, a więc wykonalny wyrok.

Wszystko powyższe powoduje, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[WB]

[r.g.]