Notatka policji o bólu szyi nie wystarczyła. SN uchylił wyrok w sprawie kolizji

Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 13 lutego 2025 r.,

sygn. akt III W 16/25, uznał W.M. za winnego tego, że „w dniu 4 października 2024 r.

o godzinie 12.43 w L. na ulicy [...] będącej drogą publiczną, prowadząc pojazd marki

II KK 428/25

2

T. o nr rej. [...] bez uprzedniego sprawdzenia stanu technicznego pojazdu, nie

zachowując należytej ostrożności, tracąc panowanie nad pojazdem z powodu

zerwania wahacza, wjechał na przeciwległy pas ruchu doprowadzając do kolizji z

kierującą pojazdem C. o nr rej. [...], czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w

ruchu drogowym, przy czym następstwem tego wykroczenia było spowodowanie

rozstroju zdrowia u kierującej pojazdem C. K.W.”, tj. popełnienia wykroczenia z art.

86 § 1a k.w. w zw. z art. 86 § 1 k.w., za które na podstawie art. 86 § 1a k.w. wymierzył

mu karę grzywny w wysokości 1.500 zł, orzekając jednocześnie w przedmiocie

kosztów sądowych.

Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 21 lutego 2025 r. bez postępowania

odwoławczego.

Kasację od powyższego orzeczenia wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich,

zaskarżając je w całości na korzyść ukaranego i zarzucając „rażące i mające istotny

wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego, tj. art. 366 § 1 k.p.k. i art.

410 k.p.k. w zw. odpowiednio z art. 70 § 5 k.p.w. i art. 82 § 1 zd. 2 k.p.w., polegające

na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tj. okoliczności

przedmiotowych co do następstw kolizji drogowej z dnia 4 października 2024 r„

warunkujących byt wykroczenia z art. 86 § 1a k.w., w sytuacji jednoczesnego braku

w materiale aktowym miarodajnych danych mających wskazywać, że wskutek

zdarzenia drogowego, o jakim mowa, u pokrzywdzonej spowodowany został rozstrój

zdrowia, co w konsekwencji doprowadziło do wydania kwestionowanego kasacją

wyroku skazującego, przypisującego obwinionemu popełnienie kwalifikowanej,

zagrożonej surowszą sankcją, postaci wykroczenia, stypizowanej w art. 86 § 1a k.w.,

mimo nieistnienia dostatecznych ku temu podstaw”. W konsekwencji Rzecznik Praw

Obywatelskich wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi Rejonowemu Lublin-Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie w

trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. na posiedzeniu w składzie

jednoosobowym (vide art. 15 § 4 k.p.w.).

II KK 428/25

3

Przepis art. 86 § 1a k.w. wprowadza typ kwalifikowany wykroczenia

spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym z uwagi na

następstwa czynu w postaci naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju

zdrowia innej osoby. Przypisanie surowszej odpowiedzialności z powyższego

przepisu wymaga zatem udowodnienia, że zachowanie sprawcy doprowadziło do

wskazanych dysfunkcji organizmu pokrzywdzonego. Tymczasem zgromadzony w

sprawie materiał dowodowy – na co trafnie zwrócił uwagę Rzecznik Praw

Obywatelskich – nie pozwala na poczynienie niebudzących wątpliwości ustaleń w

tym zakresie.

Z zeznań świadka K.W. nie wynika, aby kolizja drogowa w dniu 4 października

2024 r. miała negatywny wpływ na jej zdrowie (k. 20-21, 57). Okoliczności tej nie

potwierdziła również żadna z pozostałych osób przesłuchanych w sprawie (k. 24-25,

56-57). W aktach sprawy brak jest także dokumentacji wskazującej na to, że

pokrzywdzona po zdarzeniu korzystała z pomocy lekarskiej. Wprawdzie w notatce

urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji w dniu 4 października 2024 r.

zawarto stwierdzenie, że K. W. została „przewieziona przez ZMR do szpitala w L. ul.

[...] z bólem szyi w trakcie dalszych badań specjalistycznych” (k. 1), niemniej jednak

ani oskarżyciel przed skierowaniem wniosku o ukaranie, ani sąd w toku

postępowania nie podjęli działań zmierzających do weryfikacji tych kwestii.

Tymczasem z przesłanego przez obwinionego do akt sprawy oświadczenia wynika,

że K.W. „również nie była poszkodowana, ale mocno przestraszona i wzięli ją na

badania i po wywiadzie wypuścili ją do swojego pojazdu” (k. 26). W toku

postępowania nie ustalono zatem czy pokrzywdzona rzeczywiście była

hospitalizowana, nie mówiąc już o tym, czy zdiagnozowano u niej jakikolwiek

uszczerbek na zdrowiu pozostający w związku przyczynowo-skutkowym z zaistniałą

kolizją drogową i czy stanowił on naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój

zdrowia w rozumieniu art. 86 § 1a k.w.

Zaniechanie przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie podjęcia

czynności dowodowych w tym zakresie skutkowało niewyjaśnieniem całokształtu

okoliczności istotnych dla prawidłowego wyrokowania i oparciem rozstrzygnięcia na

domniemaniu, że w wyniku kolizji drogowej spowodowanej przez W.M.

pokrzywdzona K.W. doznała rozstroju zdrowia, a w konsekwencji rażącym

II KK 428/25

4

naruszeniem przepisów art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 70 § 5 k.p.w. oraz art. 410

k.p.k. zw. z art. 82 § 1 zd. drugie k.p.w. Nie ulega przy tym wątpliwości, że

stwierdzone uchybienia miały charakter rażący i istotnie wpłynęły na treść zapadłego

orzeczenia w rozumieniu art. 111 k.p.w. Skutkowały bowiem przypisaniem W.M.

surowszej odpowiedzialności z art. 86 § 1a k.w. pomimo braku udowodnienia

wszystkich znamion strony przedmiotowej tego czynu.

Z tych względów, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę

Sądowi Rejonowemu Lublin-Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Procedując powtórnie sąd meriti ustali czy po kolizji drogowej w dniu 4 października

2024 r. pokrzywdzona korzystała z pomocy medycznej, a jeśli tak zabezpieczy

stosowną dokumentację i w razie potrzeby powoła biegłego, celem ustalenia

charakteru doznanych przez nią obrażeń ciała. Dopiero po wyjaśnieniu wszystkich

okoliczności sprawy dokona subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod

określoną normę prawa.

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.

[WB]

[r.g.]