Wniosek o wstrzymanie kary za paserstwo odrzucony przed rozpoznaniem kasacji

Sąd Rejonowy w Piasecznie, wyrokiem z dnia 4 lutego 2025 r., sygn. akt II K

1026/24, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29

lipca 2025 r., sygn. akt IX K 792/25, uznał oskarżonego G.K. za winnego

popełnienia czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który wymierzył mu

karę 2 lat pozbawienia wolności.

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł obrońca oskarżonego,

podnosząc wystąpienie uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i zarzucając obrazę

art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k.

II KK 494/25

2

Mając na względzie powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Kasacja zawierała także wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Wniosek obrońcy skazanego nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 532 § 1

k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie

zaskarżonego orzeczenia. Należy jednak podkreślić, że samo wniesienie kasacji

nie uzasadnia odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych

orzeczeń. Konieczne jest bowiem zaistnienie wyjątkowych względów

pozwalających na ustalenie, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji

mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie

nieodwracalne skutki. Stanowisko Sądu Najwyższego, że instytucja wstrzymania

wykonania orzeczenia, o której mowa w art. 532 § 1 k.p.k., ma wyjątkowy charakter,

jako odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której

orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, jest od lat niezmienne.

O sytuacji uzasadniającej wstrzymanie wykonania orzeczenia w postępowaniu

kasacyjnym można mówić wówczas, gdy dokonując choćby pobieżnej analizy

kasacji, można nabrać przekonania o jej zasadności ze względu na rangę

podniesionych zarzutów i ich oczywistą zasadność.

Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności kasacji, stwierdzić trzeba, że

mimo wagi podniesionych w niej uchybień, w realiach rozpoznawanej sprawy nie

można mówić o oczywistej, wprost rzucającej się oczy zasadności nadzwyczajnego

środka zaskarżenia. Brak jest zatem podstaw do zastosowania instytucji, o której

mowa w art. 532 § 1 k.p.k.

[WB]

[a.ł]

II KK 494/25

3