Spółka chciała wyłączyć sędzię SN ze względu na jej powołanie przez KRS. Wniosek oddalony

Pełnomocnik strony pozwanej – M., w piśmie z 17 grudnia 2025 r. wniósł o

wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Ewy Stryczyńskiej od orzekania w

sprawie, z powołaniem się na art. 48 § 1 k.p.c. i art. 49 § 1 k.p.c., podnosząc

wątpliwości, co do prawidłowej obsady sądu – w związku z powołaniem na

sędziego Sądu Najwyższego, w wyniku postępowania przed Krajową Rada

Sądownictwa, w składzie ukształtowanym na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia

2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3 ze zm.).

SSN Ewa Stryczyńska złożyła 22 stycznia 2026 r. do akt sprawy

oświadczenie, w którym podniosła, że żadna ze wskazanych we wniosku o jej

II PSKP 5/26

2

wyłączenie przesłanek jej nie dotyczy – jako sprawozdawcy – w niniejszej sprawie.

Sędzia podniosła też, że nie pozostaje z żadną ze stron występujących w sprawie

w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy mógłby oddziaływać w jakimkolwiek

stopniu na jej prawa i obowiązki. Ponadto, nie istnieje żadna okoliczność, która

mogłaby wywołać uzasadniona wątpliwość, co do jej niezawisłości i bezstronności

jako sędziego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek pozbawiony jest jakichkolwiek podstaw – nie zawiera żadnych

argumentów, które stanowiłyby podstawę do wyłączenia sędziego od rozpoznania

niniejszej sprawy – zgodnie z przywołanymi we wniosku przepisami Kodeksu

postępowania cywilnego.

Pełnomocnik strony pozwanej, powołując się na przyczyny związane z

powołaniem sędziego na urząd sędziego Sądu Najwyższego, pomija podstawowe

okoliczności, mające wpływ na rozstrzygnięcie tego wniosku. Sędzia w

sprawowaniu urzędu jest niezawisły i podlega tylko Konstytucji RP oraz ustawom

(art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Przywoływane w uzasadnieniu wniosku wybiórczo

orzecznictwo sądowe, w tym Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu

Administracyjnego, nie jest źródłem prawa (art. 87 Konstytucji RP), dlatego nie

zastępuje i nie uzupełnia przepisów procedury cywilnej, dotyczącej wyłączenia

sędziego (art. 48 k.p.c. i art. 49 § 1 k.p.c.). W uzasadnieniu wniosku nie wskazano

żadnych podstaw, które uzasadniałyby zastosowanie przywoływanych przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego.

Pełnomocnik wnioskodawcy zapomniał także, że ustrój i właściwość sądów

oraz postępowanie przed sądami określają ustawy (art. 176 ust. 1 Konstytucji

RP). Żadna uchwała Sądu Najwyższego nie mogła wyłączyć od orzekania

określonej grupy sędziów, a tym bardziej indywidualnego sędziego – powołując się

wyłącznie na abstrakcyjne argumenty, które w rzeczywistości oderwane są od

rzetelnego dyskursu prawnego. Przyczyny wyłączenia sędziego są bowiem zawsze

II PSKP 5/26

3

indywidualne i konkretne, a nie generalne. Chodzi wszak o wyłączenie sędziego od

rozpoznawania danej, konkretnej sprawy.

Podstawy wyłączenia sędziego od orzekania nie stanowi też przepis art. 45

ust 1 Konstytucji RP, a także powołane we wniosku przepisy prawa

międzynarodowego i orzeczenia trybunałów europejskich. Kwestie sporne, jakie

wystąpiły w tym zakresie, rozstrzygnęły ostatecznie orzeczenia polskiego Trybunału

Konstytucyjnego, w tym wyroki: z 20 kwietnia 2020 r. (U 2/20), z 2 czerwca 2020 r.

(P 13/19), z 7 października 2021 r. (K 3/21), z 24 listopada 2021 r. (K 6/21), z 23

stycznia 2022 r. (P 10/19) i z 10 marca 2022 r. (K 7/21).

Nadto, ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym wprost

stanowi, że niedopuszczalne jest ustalanie lub ocena przez Sąd Najwyższy lub inny

organ władzy, zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego

powołania uprawnienia do wykonywania zadań, z zakresu wymiaru sprawiedliwości

(art. 29 § 3 u.s.n.). Przedmiotowy wniosek ma zatem na celu obejście przepisów

ustawy o Sądzie Najwyższym, co stanowi dodatkowy argument, przemawiający za

jego bezpodstawnością.

Z tych względów wniosek, jako bezzasadny, nie mógł zostać uwzględniony.

DS.

[SOP]