Radca zaskarżył kasacją postanowienie, nie orzeczenie. SN utrzymał odmowę przyjęcia

Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie

postanowieniem z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt [...], utrzymał w mocy

postanowienie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Dyscyplinarnej

[...] z dnia 27 czerwca 2024 r., sygn. akt [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia

obwinionemu radcy prawnemu A. M. terminu do wniesienia odwołania od

orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Dyscyplinarnej [...]

z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt [...].

Od tego postanowienia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby

Radców Prawnych w Warszawie kasację złożył obwiniony radca prawny A. M.,

określając to postanowienie „orzeczeniem.”

II ZO 110/25

2

Przewodniczący Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców

Prawnych zarządzeniem z dnia 26 maja 2025 r., sygn. akt [...], odmówił przyjęcia

kasacji złożonej przez obwinionego radcę prawnego A. M. od postanowienia

Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych z dnia 8

października 2024 r. sygn. akt [...], wskazując w uzasadnieniu zarządzenia, że

obwiniony radca prawny A. M. zaskarżył kasacją postanowienie a nie orzeczenie,

zaś od postanowienia nie przysługuje prawo do złożenia kasacji, o czym wnoszący

kasację został poinformowany.

Na to zarządzenie zażalenie złożył obwiniony radca prawny A. M.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 622 ust 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, od

prawomocnego orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej

Izby Radców Prawnych w drugiej instancji, przysługuje, stronom, Ministrowi

Sprawiedliwości, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Krajowej Rady

Radców Prawnych, kasacja do Sądu Najwyższego, którą wnosi się w terminie

trzydziestu dni od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Kasacja może być

wniesiona z powodu rażącego naruszenia prawa, jak również rażącej

niewspółmierności kary dyscyplinarnej (por. W. Kozielewicz, Kasacja w sprawach

dyscyplinarnych, w: I. Nowikowski (red.), Problemy stosowania prawa sądowego.

Księga ofiarowana Profesorowi Edwardowi Skrętowiczowi, Lublin 2007, s. 336 –

346).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje stanowisko, że rozstrzygnięcia,

dla których ustawa przewiduje formę orzeczeń, odpowiadają wydawanym w

postępowaniu karnym wyrokom, zaś rozstrzygnięcia dla których przewiduje formę

postanowień, odpowiadają wydawanym w postępowaniu karnym postanowieniom

(por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt VI

KZ 1/13, Legalis nr 597632). Zatem a contrario należy stwierdzić, że nie

przysługuje kasacja od prawomocnego postanowienia wydanego przez Wyższy

Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, którym

utrzymano w mocy postanowienie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej

II ZO 110/25

3

Izby Dyscyplinarnej [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia

odwołania. Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje, że

niedopuszczalna jest kasacja od rozstrzygnięcia dyscyplinarnego nie będącego

orzeczeniem w postępowaniach dyscyplinarnych na gruncie ustawy z dnia 26 maja

1982 r. – Prawo o adwokaturze, jak i ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach

prawnych (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 marca 2005 r., sygn.

akt SDI 3/05, R-OSNSD 2005, poz. 77, z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt SDI 5/07,

R-OSNSD 2007, poz. 100, z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt SDI 17/09, R-

OSNSD 2009, poz. 128).

Należy też zauważyć, że na gruncie postępowania karnego kasacja

przysługuje stronie jedynie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego oraz od

prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i

zastosowaniu środka zabezpieczającego (por. art. 519 k.p.k.). Stronie w

postępowaniu karnym nie przysługuje zaś prawo do złożenia kasacji od

prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego utrzymującego w mocy

postanowienie sądu pierwszej instancji o odmowie przywrócenia terminu do

złożenia apelacji.

Skoro ustawodawca na gruncie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r.

o radcach prawnych, rozróżnił orzeczenia, które stanowią odpowiednik wyroków

(o których jest mowa w przepisach k.p.k.), oraz postanowienia, których nie można

przecież tym samym utożsamiać, ani zaliczać, do orzeczeń w rozumieniu tej ustawy,

zaś w przepisie 622 ust 1 tej ustawy, przewidziano możliwość wniesienia kasacji

wyłącznie od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców

Prawnych, to nie jest dopuszczalne wniesienie kasacji od postanowienia.

Prawidłowo zatem Przewodniczący Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby

Radców Prawnych, zarządzeniem z dnia 26 maja 2025 r., sygn. akt [...], odmówił

przyjęcia kasacji złożonej przez obwinionego radcę prawnego A. M. od

postanowienia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych

z dnia 8 października 2024 r. sygn. akt [...], gdyż jest ona niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy należało rozstrzygnąć jak na wstępie.

[M. T.]

II ZO 110/25

4

[r.g.]