Pismo M. T. o jawny konstytucyjny proces bez żądania. SN odmówił przekazania sprawy

Powódka wniosła pismo oznaczone jako pozew z wytłuszczonym żądaniem

„ustalenia prawa do jawnego konstytucyjnego procesu”, wskazując jako pozwanych

Ministerstwo Sprawiedliwości i referendarza w Sądzie Okręgowym. Z uzasadnienia

wynika, że zarzuca niekonstytucyjność § 182 r.u.s.p. (stąd zapewne „pozwanie”

Ministerstwa Sprawiedliwości jako odpowiedzialnego za wydanie Regulaminu

urzędowania sądów powszechnych) oraz bezprawność zastosowania tego przepisu

przez referendarza.

Sąd Okręgowy wystąpił o przekazanie sprawy innemu sądowi

równorzędnemu na podstawie art. 441 k.p.c., ponieważ rozpoznawanie sprawy

przez sąd, w którym pełni służbę pozwany referendarz, „godziłoby w społeczne

postrzeganie sądu jako organu bezstronnego”.

III CO 20/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wystąpienie o przekazanie sprawy oparte jest na błędnym założeniu, że

pismo „powódki” wymaga rozpoznania. Tymczasem żądanie „ustalenia prawa

do jawnego konstytucyjnego procesu” nie jest ani żądaniem świadczenia,

ani żądaniem ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa,

ani żądaniem wydania orzeczenia kształtującego prawa lub obowiązki

o charakterze cywilnym. Dlatego w sprawie należy zastosować art. 1861 k.p.c.,

gdyż pismo oznaczone jako pozew nie zawiera żądania, o którym mógłby

rozstrzygać sąd powszechny.

Dariusz Pawłyszcze

(G.G.)

[r.g.]