Skarga powódki wniesiona bez adwokata nie wywołała skutku. SN oddalił zażalenie

Wyrokiem z 19 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, w sprawie

z powództwa B. L. przeciwko A. Z. o ochronę dóbr osobistych, w punkcie pierwszym

oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 10 sierpnia

2024 r.

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony powódce 3 kwietnia

2025 r. 9 kwietnia 2025 r. B. L. wniosła osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia - wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie.

Postanowieniem z 10 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił

skargę powódki.

Powyższe orzeczenie zaskarżyła zażaleniem powódka, zarzucając

naruszenie:

1. art. 871 § 1 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi

z 9 kwietnia 2025 r. w sytuacji, w której brak było podstaw do podjęcia takiej decyzji,

co w konsekwencji skutkowało naruszeniem art. 45 ust. 1 Konstytucji RP;

2. art. 4266 § 3 k.p.c. przez jego błędne zastosowanie, podczas gdy przepis ten nie

istnieje, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało odrzuceniem

przedmiotowej skargi.

We wnioskach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego

postanowienia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do merytorycznego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie okazało się nieuzasadnione.

Sąd Apelacyjny prawidłowo uznał, że w przypadku wnoszenia skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, obowiązuje tzw.

przymus adwokacko-radcowski. Strona nie może osobiście wnieść takiej skargi.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wyrażono już pogląd, że

sporządzenie środka zaskarżenia do Sądu Najwyższego osobiście przez stronę

pozbawioną zdolności postulacyjnej jest dotknięte brakiem nieusuwalnym

skutkującym odrzuceniem tego środka jako niedopuszczalnego, bez wzywania od

III CZ 198/26

3

uzupełnienia tego braku i bez możliwości jego usunięcia samodzielnie przez stronę

lub jej pełnomocnika (zob. postanowienia SN: z 14 lipca 2006 r., II CZ 45/06;

z 6 listopada 2008 r., III CZ 35/08; z 21 września 2011 r., I CZ 59/11; z 14 stycznia

1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77; z 23 lutego 2012 r., V CZ 132/11).

Z kolei, gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 4266 § 3 k.p.c., to a priori był on

chybiony, ponieważ wprawdzie ww. przepis rzeczywiście nie występuje w Kodeksie

postępowania cywilnego, to jednak jego wskazanie wynikało z oczywistej omyłki

pisarskiej, co zostało dostrzeżone przez Sąd i sprostowane w postanowieniu z 10

grudnia 2025 r. przez powołanie prawidłowej podstawy prawnej, tj. art. 4246 § 3 k.p.c.

Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art.

39814 w zw. z art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c.

Jacek Grela

[S.J.]

[a.ł]