Kasacja skazanego za oszustwo nie wstrzymała wykonania wyroku apelacyjnego

W dniu 29 stycznia 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy

skazanego Z. T. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2025

r., sygn. akt II AKa 59/25 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie dnia

7 października 2024 r., sygn. akt VI K 61/24 wraz z wnioskiem o wstrzymanie

wykonania orzeczenia.

Wniosek obrońcy skazanego nie jest zasadny. Wniesienie kasacji nie ma ex

lege wpływu na wykonanie zaskarżonego nią prawomocnego orzeczenia. Podlega

ono wykonaniu zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 9 § 1 i 2 k.k.w. W orzecznictwie

III KK 37/26

2

Sądu Najwyższego wypracowano pogląd, że wstrzymanie wykonania

zaskarżonego wyroku powinno nastąpić wówczas, gdy jego wykonanie

powodowałoby nieodwracalne skutki i niepowetowane straty. W wypadku wyroku

skazującego chodzi o zapobieżenie sytuacji, w której istnieje realne

niebezpieczeństwo poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z

wykonania prawomocnego wyroku, której nie powinien ponieść. Dlatego konieczna

jest ocena stopnia prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji przez pryzmat

zarzutów kasacyjnych. Już wstępna ich ocena może wskazywać na znaczne

prawdopodobieństwo zasadności kasacji. Wniosek o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego wyroku, a także innego orzeczenia, powinien zawierać uzasadnienie,

w którym należy wykazać, że istnieje wysoki stopień prawdopodobieństwa

uwzględnienia kasacji z uwagi na charakter postawionych zarzutów. Wstrzymanie

na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. wykonania zaskarżonego kasacją wyroku może

nastąpić tylko wyjątkowo. Kontrola kasacyjna dotyczy bowiem prawomocnego

wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem trafności

zawartych w nim rozstrzygnięć, zaś zastosowanie wspomnianej instytucji jest

odstępstwem od reguły bezzwłocznej wykonalności prawomocnego wyroku.

Powodem wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia w trybie art. 532 § 1

k.p.k. nie może być tylko dolegliwość dla skazanego związana z koniecznością

odbywania określonej kary, czy stosowania środka karnego.

Analizując wniesioną na rzecz skazanego kasację w kontekście wymogów

dotyczących możliwości zastosowania wstrzymania wykonania zaskarżonego nią

orzeczenia, nie można uznać, że zostały one spełnione. Obrońca Z. T. nie podniósł

bowiem takich argumentów, które rzeczywiście wskazywałyby na zasadność

zastosowania szczególnej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania orzeczenia.

Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego, trzeba

stwierdzić, że zawarta w nadzwyczajnym środku zaskarżenia argumentacja nie jest

tego rodzaju, aby można było mówić o ewidentnej, a więc oczywistej wadliwości

kwestionowanego wyroku Sądu odwoławczego.

Z tych też względów orzeczono jak na wstępie.

III KK 37/26

3

[J.J.]

[a.ł]