SN nie wstrzymał wyroku wobec M.K. mimo zarzutu obsady sądu z sędzią z nominacji KRS

Obrońca M.K. złożył w niniejszej sprawie kolejny wniosek w wstrzymanie

wykonania wydanego wobec skazanego i zaskarżonego kasacją wyroku Sądu

Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie z dnia 15 listopada 2023 r.

sygn. akt II K 1368/21/S, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w

Krakowie, z dnia 28 kwietnia 2025 r. sygn. akt IV Ka 368/24, po wcześniejszym

III KK 536/25

2

nieuwzględnieniu przez Sąd Najwyższy zawartego w kasacji i piśmie ją

uzupełniającym wcześniejszego wniosku opartego o przepis art. 532 § 1 k.p.k.

(postanowienie z dnia 23 października 2025 r. – k. 38-39 akt SN).

W obecnym wystąpieniu wnioskodawca powołał się w pierwszym rzędzie na

stwierdzone u M.K. schorzenia, które w jego ocenie stanowią bezpośrednie

zagrożenia dla zdrowia skazanego.

Wskazał również na podniesiony w kasacji zarzutu wystąpienia na etapie

postępowania przed Sądem odwoławczym bezwzględnej przyczyny uchylenia

zaskarżonego orzeczenie określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a związanej z

udziałem w składzie orzekającym Sądu drugiej instancji osoby powołanej na urząd

sędziego Sądu Okręgowego w Krakowie na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z

2018 r., poz. 3 – dalej w tekście ustawa o KRS z 2017 r.). O możliwości i

konieczności wstrzymania w tej sprawie wyroku Sądu odwoławczego świadczy

zdaniem obrońcy wstrzymanie przez Sąd Najwyższy w innej sprawie, z uwagi na

prawdopodobieństwo zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wykonania

wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie, a to ze względu na udział w składzie tego

Sądu sędziów powołanych w tożsamym niekonstytucyjnym trybie co sędzia

tworzący skład Sądu drugiej instancji w sprawie M.K. Odwołał się w związku z tym

do konieczności zachowania jednolitości orzecznictwa Sądu Najwyższego

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Obecnie rozpoznawany wniosek obrońcy skazanego, podobnie jak ten

zawarty wcześniej w kasacji i jej uzupełnieniu, również nie zasługuje na

uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, że stan zdrowia skazanego nie

stanowi podstawy zastosowania instytucji uregulowanej w art. 532 § 1 k.p.k.,

ponieważ właściwym w tym przedmiocie jest tryb przewidziany w przepisach

Kodeksu karnego wykonawczego (np. przerwa w wykonaniu kary – art. 153 § 1

k.k.w. w zw. z art. 151 § 1 k.k.w.) – zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

22 kwietnia 2020 r., IV KK 127/20; z dnia 16 sierpnia 2023 r., IV KK 281/23; z dnia

23 listopada 2023 r., V KK 501/23).

III KK 536/25

3

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego w tej

sprawie nie jest również możliwe wyłącznie z tego powodu, że jednym z

podniesionych w tym nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzutów jest uchybienie

określone w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Kwestia ta była już zresztą przedmiotem

rozważań Sądu Najwyższego w wydanym w toku niniejszego postępowania

kasacyjnego powołanym wyżej postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23

października 2025 r.

Niczego w tym zakresie nie zmienia odwołanie się przez autora wniosku do

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2024 r., III KK 534/24, którym

to orzeczeniem wstrzymano wprawdzie wykonanie wyroku Sądu Okręgowego w

Krakowie ale wydanego przez inny skład tego Sądu i to w innej sprawie oraz

wyrażona w związku z tym przez obrońcę obawa o zachowanie stabilności

orzecznictwa.

Przypomnieć wnioskodawcy wypada, że właśnie konieczność zachowania

jednolitości orzecznictwa skutkowała wydaniem przez Sąd Najwyższy uchwały

połączonych Izb z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 (OSNK 2020, z. 2, poz.

7) oraz uchwały składu siedmiu sędziów z dni 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK

2022, z. 6, poz. 22), w których jednoznacznie wskazano, że brak podstaw do

przyjęcia a priori, iż każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w

następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17

stycznia 2018 r. nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo

sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k. Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego,

którzy otrzymali nominacje w takich warunkach. W wypadku sędziów sądów

powszechnych i wojskowych konieczne jest dodatkowo wykazanie, że wadliwość

procesu powołania prowadzi, w konkretnych okolicznościach (podkreślenie SN), do

naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1

Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust.

1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności zarzutu wystąpienia

uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., na obecnym etapie

postępowania i to wyłącznie w oparciu o sam fakt powołania sędziego X.Y. na

III KK 536/25

4

urząd sędziego Sądu Okręgowego w Krakowie na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy o KRS z 2017 r., brak jest podstaw

do uznania, że w stopniu znacznym uprawdopodobniono zaistnienie bezwzględnej

przyczyny odwoławczej w postaci „nienależytej obsady sądu”. Warunkiem

koniecznym w takim wypadku jest bowiem przeprowadzenie tzw. testu, którego

kryteria wypracowane w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

(wyrok Wielkiej Izby z dnia 1 grudnia 2020 r., w sprawie Guðmundur Andri

Ástráðsson przeciwko Islandii, skarga nr 26374), zostały zaakceptowane w

orzecznictwie również Sądu Najwyższego.

Z tych względów przed rozpoznaniem wskazanego zarzutu kasacyjnego

zwrócono się o akta osobowe sędziego X.Y. oraz dokumentację z postępowania

prowadzonego przez Krajową Radę Sądownictwa zakończonego uchwała z dnia

[…] 2021 r., Nr […]/2021. Na tę chwilę ocena omawianego zarzutu, będącego jedną

z podstaw obecnego wniosku, nie tylko nie przesądza o jego oczywistej, rzucającej

się w oczy trafności, lecz nawet nie uprawdopodabnia w ogóle jego skuteczności.

Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]