Obrońca kwestionował obsadę sądu odwoławczego. SN nie wstrzymał wyroku

Wniosek złożony przez obrońcę skazanego o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego kasacją wyroku, nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić trzeba, że instytucja określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma

charakter wyjątkowy i choć w samej treści przepisu nie wskazano przesłanek

wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją wyroku, to jednak trafnie w

orzecznictwie przyjmuje się, iż Sąd Najwyższy może skorzystać z tej instytucji

III KK 596/25

2

wyłącznie w sytuacji wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji oraz

ustalenia, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla

skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki (por. np.

postanowienia SN: z dnia z dnia 22 listopada 2021 r., I KK 156/21; z dnia 19

października 2021 r., III KK 375/21). Dlatego też przy rozpoznaniu wniosku o

wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia w pierwszej kolejności należy

dokonać wstępnej oceny stopnia prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji przez

pryzmat podniesionych w niej zarzutów.

W realiach tej sprawy nie sposób obecnie stwierdzić, że zachodzą podstawy do

zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy, po

zapoznaniu się z zarzutami podniesionymi w kasacji, w tym także tym

kwalifikowanym przez obrońcę jako uchybienie, o którym mowa 439 § 1 pkt 2 k.p.k.,

stwierdzić wypada, że zgodnie z treścią uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej,

Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia

2020 r., BSA I - 4110-1/20 oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022

r. I KZP 2/22, możliwość skutecznego zakwestionowania należytej obsady sądu - w

przypadku sądu powszechnego - uwarunkowana jest wykazaniem, że w konkretnej

sprawie wadliwość procesu powołania sędziego prowadziła do pozbawienia

sędziego przymiotu niezawisłości i bezstronności w ujęciu obiektywnym, a w

konsekwencji sądu orzekającego - do utraty przymiotu sądu jako sądu

niezależnego i bezstronnego. Brak jest zatem podstawy do przyjęcia w sposób

generalny, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w

następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17

stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo

sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k. (choć oczywiście powołania te są wadliwe konstytucyjnie, z uwagi na brak

wniosku konstytucyjnego organu; [obecna tzw. KRS nie jest organem wskazanym

w art. 186 Konstytucji RP, a zatem także z art. 179 Konstytucji)]. Oznacza to, że

udowodnienie zaistnienia nienależytej obsady sądu wymaga wykazania in concreto,

że sędzia powołany w takich okolicznościach nie gwarantuje minimalnego

standardu bezstronności i niezawisłości. W tej sprawie twierdzenie skarżącego ma

charakter dość ogólnikowy, albowiem nie zostało bowiem poparte konkretnymi

III KK 596/25

3

okolicznościami, które dowodziłyby braku bezstronności i niezależności sędziów

orzekających w postępowaniu odwoławczym. Nie przesądzając oczywiście tego

zarzutu stwierdzić trzeba, że kwestia ta musi być rozważona w trakcie rozprawy

kasacyjnej.

Powyższe prowadzi do konkluzji, że możliwość uwzględnienia wniesionej kasacji

nie jest na chwilę obecną na tyle wysoka, by stanowiła wystarczającą podstawę do

skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.

[WB]

[a.ł]