Sędzia powołany na wniosek nowej KRS wyłączony od wniosku o wyłączenie kolegi

Na skutek pisma obrońcy skazanej A.C. przed Sądem Najwyższym zawisła

jej sprawa, potraktowana jako wniosek o wznowienie postępowania karnego -

sygnalizacja potrzeby wznowienia postępowania karnego z urzędu, zarejestrowana

pod sygn. akt III KO 68/25.

Dotychczas od udziału w rozpoznaniu tej sprawy zostali wyłączeni: SSN A.D.,

SSN M.M., SSN P.K. (postanowienie k. 58). Następnie, do rozpoznania tej sprawy

została wyznaczona SSN M.B. (k. 66). Kolejno, obrońca skazanego złożył wnioski o

wyłączenie SSN M.B. od udziału w rozpoznaniu tej sprawy (k. 68 i k. 74). Sprawa z

wniosków o wyłączenie SSN M.B. została przydzielona SSN M.S.

Pismem z dnia 9 stycznia 2026 r. obrońca skazanej złożył wniosek o

wyłączenie SSN M.S. od udziału w rozpoznaniu wniosku o wyłączenie SSN M.B. W

III KO 68/25

2

uzasadnieniu wniosku obrońca wskazał na to, że SSN M.S. został powołany na

urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz.

3; dalej: ustawa nowelizująca KRS). Wskazał, że z tych samych powodów

dochodziło już w tej sprawie do wyłączenia innych sędziów Sądu Najwyższego.

Obrońca podał również, że do SSN M.S. odnoszą się te same okoliczności, co do

sędziego wydającego wyrok, którego dotyczy sygnalizacja wznowienia

postępowania, jak również sędziego, który miałby rozpoznać sprawę

wznowieniową.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek okazał się zasadny.

Wyjść należy od przypomnienia, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2023 r., I KZP 22/22 (OSNK 2023, z.

8, poz. 37), której nadano moc zasady prawnej, pojęcie „sprawy”, o jakim mowa w

art. 40 i 41 § 1 k.p.k. odnosi się zarówno do sprawy głównej, rozumianej jako

orzekanie w głównym przedmiocie procesu, jak również postępowań

incydentalnych, w tym takich, które mają miejsce w ramach sprawy głównej.

Dlatego też możliwe jest rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego w zaistniałej

w tej sprawie konfiguracji procesowej.

Wniosek należało uwzględnić z uwagi na konieczność zapewnienia stronie

postępowania karnego dostępu do niezależnego i bezstronnego sądu,

ustanowionego ustawą. Sąd Najwyższy, na podstawie art. 87 § 1 ustawy o SN,

pozostaje związany uchwałą połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia

2020 r., BSA I-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7), gdzie stwierdzono, że:

„nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. […] zachodzi także

wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz.

3)”. Cytowana uchwała ma moc zasady prawnej, co oznacza, że jest nią związany

III KO 68/25

3

każdy skład Sądu Najwyższego. Wynikającego z uchwały połączonych Izb stanu

rzeczy nie zmieniło orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020

r. (sygn. akt U 2/20, OTK-A 2020, poz. 61; Dz. U. 2020, poz. 376). Argumenty na

rzecz tej tezy zostały obszernie zreferowane m.in.: w postanowieniach Sądu

Najwyższego: z dnia 23 listopada 2022 r. I KO 79/21 i I KO 80/21; z dnia 18

stycznia 2023 r., IV KZ 59/21; z dnia 6 lipca 2023 r., IV KO 14/23; czy w wyroku

Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2023 r., V KK 17/23, a Sąd Najwyższy

orzekający w tej sprawie je podziela.

Stanowisko zawarte w uchwale połączonych Izb Sądu Najwyższego zostało

następnie potwierdzone w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z

dnia 2 czerwca 2022 r. I KZP 2/22 (OSNK 2022, z. 6, poz. 22), w której podkreślono

aprioryczność braku spełnienia minimalnego standardu bezstronności przez

sędziów Sądu Najwyższego powołanych na wniosek wadliwie ukształtowanej KRS i

wskazano, że każdorazowo sąd z udziałem takiego sędziego jest nienależycie

obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Takie stanowisko jest także

konsekwentnie aprobowane w kolejnych orzeczeniach (por. m.in. uchwała Sądu

Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22, OSNP 2022, z. 10, poz. 95;

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 października 2021 r., II KO 30/21; z

dnia 19 stycznia 2023 r., I KK 240/22; z dnia 14 stycznia 2025 r., III KK 436/24; z

dnia 15 stycznia 2025 r., I KO 127/24; z dnia 17 stycznia 2025 r., IV KK 458/24;

wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 21 lutego 2024 r., II KK 627/23; z dnia 18 grudnia

2024 r., II KO 84/24; z dnia 16 stycznia 2025 r., II KK 322/24; z dnia 17 grudnia

2025 r., I KK 359/25; z dnia 7 stycznia 2026 r., II KK 433/25).

Ponadto, zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z

dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce (skarga nr 43447/19),

interpretującym standard „niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego

ustawą”, udział w procesie powoływania sędziów Krajowej Rady Sądownictwa w

składzie ukształtowanym w ww. trybie (w efekcie czego organ ten nie był

niezależny od władzy wykonawczej i ustawodawczej) powoduje, że sąd z udziałem

tak powołanego sędziego nie stanowi w konkretnej sprawie niezależnego i

bezstronnego sądu ustanowionego ustawą w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPC (pkt

284 – szerzej w tym zakresie m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16

III KO 68/25

4

września 2021 r., I KZ 29/21; stanowisko potwierdzone także w wyroku ETPC z

dnia 8 listopada 2021 r., Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce, skargi nr

49868/19 i 57511/19, wyroku ETPC z dnia 3 lutego 2022 r., Advance Pharma Sp. z

o.o. przeciwko Polsce, skarga nr 1469/20 oraz wyroku pilotażowym ETPC z dnia 23

listopada 2023 r., Wałęsa przeciwko Polsce, skarga nr 50849/21).

Nie można także tracić z pola widzenia, że SSN M.S. miałby rozpoznać

wniosek o wyłączenie SSN M.B., który został oparty na podstawach odnoszących

się do niego w takim samym stopniu, jak do Sędziego, którego dotyczy wniosek o

wyłączenie sędziego mającego rozpoznać sprawę wznowieniową. Ponadto, są to

okoliczności analogiczne do leżących u podstaw sygnalizacji wznowienia

postępowania. Jest to zatem sytuacja godząca w sedno zakazu nemo iudex in

causa sua.

Podsumowując, celem zapewnienia skazanej dostępu do sądu niezależnego,

bezstronnego, ustanowionego ustawą w rozumieniu konstytucyjnym i

konwencyjnym, należało wyłączyć SSN M.S. od udziału w rozpoznaniu wniosku o

wyłączenie SSN M.B. od udziału w rozpoznaniu sprawy III KO 68/25.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

[WB]

[a.ł]