Pozwany cofnął skargę kasacyjną w sporze o uposażenie rodzinne, SN umorzył postępowanie

W wyroku z 25 marca 2025 r., sygn. akt VIII Pa 27/25, Sąd Okręgowy – Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie – w sprawie z powództwa M. B.

przeciwko Sądowi Okręgowemu w Z. o wypłatę uposażenia rodzinnego – oddalił

apelację pozwanego Sądu Okręgowego w Z. od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Lublin-Zachód w Lublinie z 29 listopada 2024 r.,

sygn. akt VII P 558/23.

III PSK 160/25

2

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego strona pozwana zaskarżyła skargą

kasacyjną.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł o: 1. wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. oddalenie

skargi – w przypadku przyjęcia jej do rozpoznania, 3. zasądzenie od pozwanego na

rzecz powoda kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa

procesowego, według norm przepisanych.

Pismem z 18 listopada 2025 r., pełnomocnik strony pozwanej cofnął skargę

kasacyjną.

W piśmie z 21 listopada 2025 r. pełnomocnik powoda wniósł o zasądzenie

na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego według norm przepisanych, a wywołanych wniesieniem skargi

kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 39821 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o

postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się

odpowiednio przepisy o apelacji. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu

kasacyjnym znajduje więc między innymi art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c.,

zgodnie z którym w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza

postępowanie apelacyjne (tu: postępowanie wywołane wniesieniem skargi

kasacyjnej) i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu.

W judykaturze przyjęto, że cofnięcie skargi kasacyjnej stanowi czynność

procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia

postępowania przed Sądem Najwyższym. Choć bowiem w sprawach z zakresu

prawa pracy i ubezpieczeń społecznych cofnięcie środków odwoławczych podlega

ocenie z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 469 k.p.c., a zatem nie

może być skuteczne wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes

pracownika (ubezpieczonego), to cofnięcie nadzwyczajnych środków zaskarżenia

nie podlega takiej ocenie (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września

2024 r., III USKP 95/24, 30 września 2025 r., II USKP 86/23, LEX nr 3941959).

III PSK 160/25

3

Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na podstawie

art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy

orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte

w punkcie drugim ma podstawę w art. 98 § 1, § 11 i § 3 k.p.c.

[a.ł]