Pielęgniarka z magisterem w niższej grupie płacowej. SN odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej ZOZ

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2024 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie zasądził od

pozwanego Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. na rzecz powódki T.L. 30.643,46 zł

brutto tytułem różnicy wynagrodzenia za pracę za okres od lipca 2022 r. do

listopada 2023 r. wraz z odsetkami za opóźnienie. Sąd Rejonowy podnosił, iż

wynagrodzenie powódki po 1 lipca 2022 r. było wyższe niż to, które otrzymywała do

dnia 30 czerwca 2022 r. Pozwany ustalił jednak powódce niższy od poprzednio

III PSK 73/25

2

określonego współczynnik pracy (1,02 w miejsce 1,06). Zmianie uległa także grupa

zawodowa (z 7. na 5.), do której przy ustalaniu wynagrodzenia zasadniczego

zaliczono powódką. Przyporządkowując wcześniej powódkę do grupy 7.,

pracodawca uwzględnił, że posiada ona tytuł magistra pielęgniarstwa i

specjalizację. Od dnia 1 lipca 2022 r. pracodawca wprowadził odmienne od

uprzednio stosowanych zasady kwalifikacji pracowników do poszczególnych grup i

uczynił to w oparciu o kwalifikacje, które uznał za wymagane na danym stanowisku,

a nie kwalifikacje posiadane, co wpłynęło bezpośrednio na sposób ustalania

wynagrodzenia powódki i spowodowało jego pogorszenie. Pozwany począwszy od

dnia 1 lipca 2022 r. uznał zatem, iż studia magisterskie powódki nie są wymagane

na zajmowanym przez nią stanowisku i dlatego zakwalifikował ją do grupy 5. Sąd

pierwszej instancji uznał, że pracodawca, wdrażając przepisy ustawy z dnia 26

maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

oraz niektórych innych ustaw, był uprawniony do dokonania oceny kwalifikacji

poszczególnych pracowników i określenia na nowo, jakie kwalifikacje są wymagane

na danym stanowisku (minimalne) w kontekście załącznika do tej ustawy. W ocenie

Sądu proces zmiany zasad wynagradzania powódki, jaki nastąpił od dnia 1 lipca

2022 r., wymagał jednak od pracodawcy złożenia wypowiedzenia zmieniającego

warunki płacy albo zawarcia porozumienia zmieniającego. Tym samym, wobec

braku skutecznej zmiany warunków wynagradzania, wynagrodzenie zasadnicze

powódki od dnia 1 lipca 2022 r. powinno być określone i obliczane według

wskaźnika 1,29 i powinno wynosić 7.304,66 zł brutto (od 1 lipca 2022 r.) i 8.186,53

zł brutto (od 1 lipca 2023 r.) miesięcznie.

Odnosząc się do zarzutów apelującego w zakresie dotyczącym ustalenia

stanu faktycznego, Sąd Okręgowy podzielił ustalenia poczynione przez Sąd

Rejonowy, jak również rozważania prawne w aspekcie materialnoprawnym.

Zauważył jednak, że w niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie ma nie tyle

wykładnia przepisów regulujących sposób ustalania wynagrodzenia zasadniczego

pracowników podmiotów leczniczych, w połączeniu z zasadą równego traktowania

w zatrudnieniu, co sposób procedowania pozwanego pracodawcy po wejściu w

życie ustawy (nowelizacji) z 2022 r. Spór w sprawie dotyczył bowiem istotnie tego,

III PSK 73/25

3

czy do powódki zastosowanie powinien mieć punkt 2. Tabeli odpowiadający jej

rzeczywistemu, a dotychczas honorowanemu przez pracodawcę, wykształceniu.

Kwestią pierwotną pozostaje jednak ocena czynności, jaką powinien podjąć

pracodawca, dokonując zmiany warunków płacy, a której zaniechał. Sąd Okręgowy

podzielił zapatrywanie Sądu Rejonowego, że wobec braku skutecznej zmiany

warunków wynagradzania, wynagrodzenie zasadnicze powódki od dnia 1 lipca

2022 r. powinno być określone i obliczane według wskaźnika 1,29. W związku z

uwzględnieniem roszczenia głównego, traci rację bytu, co trafnie zauważył Sąd

Rejonowy, roszczenie ewentualne, a przez to, również argumentacja odnosząca się

do niego, a związana istotnie z zarzutem naruszenia przez pozwanego zasady

równego traktowania w zatrudnieniu. Na marginesie Sąd Okręgowy wskazał

jednak, że analiza przepisów ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych nie może nastąpić w oderwaniu od zasad uregulowanych

Kodeksem pracy, w tym w art. 112 i art. 183c i n. w zw. z art. 32 Konstytucji RP.

Zgodnie z uzasadnieniem projektu analizowanej ustawy, jej celem było

zagwarantowanie pracownikom wykonującym zawody medyczne ochrony

wynagrodzenia zasadniczego, a dla najmniej zarabiających: stopniowego

podwyższania wynagrodzeń w określonej perspektywie czasowej. Ustawa nie miała

wyłączać stosowania przepisów Kodeksu pracy dotyczących zasad ustalania

wynagrodzenia, które może być wyższe niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze i

powinno odpowiadać w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom

wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniać ilość i jakość świadczonej

pracy.

W ocenie Sądu Okręgowego nie potwierdził się zarzut, że Sąd Rejonowy

naruszył art. 3 ust. 1 czy art. 5a ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych stanowiący, że od 1 lipca 2022 r. w umowie o pracę

pracowników wykonujących zawód medyczny lub pracowników działalności

podstawowej, innych niż pracownicy wykonujący zawód medyczny, wskazuje się,

do której grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy jest zaliczone

zajmowane przez pracownika stanowisko pracy. Nie doszło również do naruszenia

III PSK 73/25

4

art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej w związku z

§ 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie

kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk

pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami. W tym kontekście

Sąd Okręgowy podkreślił, że sam pozwany do dnia 30 czerwca 2022 r. wykazywał

powódkę jako osobę zajmującą stanowisko przypisane do 7. grupy zawodowej na

podstawie ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych według stanu prawnego na 1 lipca 2021 r., która zasadniczo po

nowelizacji odpowiadała późniejszej 2. grupie zawodowej (tożsame treści odnośnie

pielęgniarek i położnych). Nie można przy tym, zdaniem Sądu, dojść do

przekonania, że pracodawca nie wymagał od powódki kwalifikacji wykazanej w tej

grupie zawodowej, czyli tytułu zawodowego magister pielęgniarstwa lub

położnictwa i tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej

zastosowanie w ochronie zdrowia, które powódka niewątpliwie spełniała.

Określenie wymaganych kwalifikacji wariantowo, a potem odwoływanie się

wyłącznie do niższego przedziału kompetencji z argumentacją, iż wystarczającym

jest spełnienie warunków minimalnych, intencjonalnie, po to, aby ukształtować

należne wynagrodzenie za pracę na niższym poziomie, należy traktować, w ocenie

Sądu Okręgowego, jak nadużycie prawa w rozumieniu art. 8 k.p.

Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu prawa materialnego: art. 3 ust. 1

ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w

zw. z pozycją nr 2 i 5 Załącznika do tej ustawy; art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca

2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w zw. z Załącznikiem do tej

ustawy; art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej w

zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie

kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk

pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami; art. 42 k.p. i art.

78 k.p.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, na tej

III PSK 73/25

5

podstawie, że występują istotne zagadnienia prawne oraz istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie, to jest art. 3 ust. 1, art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca

2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz Załącznika do tej

ustawy i art. 42 k.p. Powyższe wymaga wskazania przez Sąd Najwyższy:

- na jakiej podstawie Zakłady Opieki Zdrowotnej powinny zaliczać

pracowników do grupy zawodowej, czy powinno się zaliczać pracowników do

konkretnej grupy zawodowej w oparciu o załącznik do ustawy z dnia 8 czerwca

2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, na podstawie wykształcenia

posiadanego przez pracownika (nawet jeśli wykształcenie to zdobył bez zgody i

wiedzy pracodawcy a pracodawca nie wymaga i nie korzysta z tego wykształcenia)

czy na podstawie wykształcenia wymaganego na danym stanowisku,

- czy pracodawca jest zobowiązany do złożenia pracownikowi

wypowiedzenia zmieniającego w sytuacji, gdy zmieniane są warunki umowy o

prace dotyczące wynagrodzenia na warunki korzystniejsze od dotychczasowych

ustalonych na poziomie ustawowego minimum a zmiana ta była ustalano na czas

określony, a po upływie tego okresy pracownik nadal otrzymuje wynagrodzenie na

poziomie ustawowego minimum,

- czy zasadne jest różnicowanie wynagrodzenie pracowników pracujących na

tych samych stanowiskach i wykonujących taką samą pracę tylko z tego powodu,

że pracownik bez zgody i wiedzy pracodawcy podniósł swoje wykształcenie a

wykształcenia takiego pracodawca ani nie wymagał ani z niego nie korzysta.

Ponadto zdaniem skarżącego powyżej wskazane przepisy, to jest art. 3 ust.

1, art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych oraz Załącznika do tej ustawy i art. 42 k.p., powodują rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a mianowicie w tożsamym stanie faktycznym, sądy

zastosowały odmienną wykładnię przepisów ustaw, co skutkowało wydaniem

różnych wyroków, to jest:

- wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 września 2024 r., sygn.

III PSK 73/25

6

akt IV Pa 50/24, (zaskarżony niniejszą skargą kasacyjną) - uwzględniający

powództwo pracownika,

- wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt

IV Pa 30/24 oddalający powództwo pracownika w stanie faktycznym jak w sprawie

IV Pa 50/24,

- wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 8 października 2024 r., sygn.

akt IV Pa 15/24 oddalający powództwo pracownika w stanie faktycznym jak w

sprawie IV Pa 50/24,

- wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt

IV Pa 8/24 oddalający powództwo pracownika w stanie faktycznym jak w sprawie IV

Pa 50/24.

Sąd Najwyższy zważył:

Skarga kasacyjna nie dostarcza powodów uzasadniających jej przyjęcie do

rozpoznania.

W myśl art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Zagadnienie prawne powinno wyrażać problem prawny, którego wyjaśnienie

ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonym stanie faktycznym

(postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2012 r., III SK 10/12,

LEX nr 1228616; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 180/12, LEX nr 1230170; z

dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109; z dnia 26 września 2005 r., II

PK 98/05, OSNP 2006, nr 15-16, poz. 243). Wskazanie zagadnienia prawnego

uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez

określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i

wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Chodzi więc o

przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub

zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości co do

III PSK 73/25

7

pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Sformułowane zagadnienie

winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który

nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy

przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I PK 19/15, LEX nr 2021941). Ponadto

skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale także - w

uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną argumentację

wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu prawnego w

sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu rozstrzygnięcia

tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez Sąd drugiej

instancji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r., I UK 252/17,

LEX nr 2533238). W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c. nie wystarczy samo sformułowanie pytania do Sądu Najwyższego

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2018 r., II CSK 12/18, LEX nr

2499783). Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga z kolei wykazania, że

określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości

interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje

rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, LEX

nr 1982406). Przedmiotem podstawy przedsądu, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt

2 k.p.c. jest sam przepis prawa, a nie ocena jego zastosowania w konkretnej

sprawie. Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z

art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów

prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w

dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej

wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz

przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i

poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem

stosowania prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2016 r., V

CSK 692/15, LEX nr 2054493). Konieczne jest wskazanie argumentów, które

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej

III PSK 73/25

8

propozycji interpretacyjnej. Skarżący ma obowiązek nie tylko określić przepisy

wymagające wykładni, ale także wskazać poważne wątpliwości interpretacyjne

związane z ich stosowaniem wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego

źródła tych wątpliwości (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2014 r.,

III SK 63/13, LEX nr 1455742). Zauważyć należy, że między pierwszą i drugą z

powyższych przyczyn kasacyjnych występuje związek, a jednoznaczne

wyznaczenie granicy między nimi w konkretnych sytuacjach może być utrudnione.

(T. Ereciński, J. Gudowski, System Prawa Procesowego Cywilnego. Tom III. Środki

zaskarżenia, Lex 2013). W doktrynie wskazuje się również, że pod pojęciem

"zagadnienia prawnego" kryją się przede wszystkim przypadki dotyczące wykładni

przepisów budzących wątpliwości (W. Sanetra, O roli Sądu Najwyższego w

zapewnieniu zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądowego,

Przegląd Sądowy, 9/2006, s. 16; J. Iwulski, Kasacja po nowelizacji, PiZS 12/2000,

s. 28).

Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej

ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć musi

problemu prawnego dotychczas nierozpatrywanego w judykaturze (postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114; z dnia 16

maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr 2499790). Chodzi o problem prawny, który nie

został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i

dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr

2508639). Powoływanie się na rozbieżność w orzecznictwie sądów również nie

może dotyczyć rozbieżności, która została już usunięta przez ukształtowanie się

wyraźnej, umocnionej i stabilnej linii orzeczniczej (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016/2/29).

Przedstawione przez skarżącego problemy prawne nie mają takiego charakteru,

bowiem Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie odniósł się już do kwestii zaliczania

pracowników do grupy zawodowej w oparciu o załącznik do ustawy z dnia 8

czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, składania

wypowiedzenia zmieniającego w celu realizacji przepisów tej ustawy, a także

III PSK 73/25

9

dopuszczalności różnicowania wynagrodzenia pracowników. W wyroku z dnia 23

kwietnia 2025 r., I PSKP 3/25 (OSNP 2025, nr 10, poz. 98). Sąd Najwyższy przyjął,

że od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której

mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1473 z późn. zm.) było

legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo

legitymowanie się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą

specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w

ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane

były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było

adekwatne wykształcenie i specjalizacja. Sąd Najwyższy uznał, że jeśli

ustawodawca ze względów społecznych zdecydował się na ograniczenie swobody

kształtowania wysokości wynagrodzenia w zawodach związanych ze służbą

zdrowia, wówczas wykładnia prokonstytucyjna i funkcjonalna wymaga, aby

limitowanie dolnego progu wynagrodzeń było jednoznaczne, łatwe do stosowania

przez pracowników, pracodawców oraz finalnie - przez sąd. Już z samego

brzmienia ustawy osoba zainteresowana powinna ustalić, czy jej wynagrodzenie

odpowiada najniższemu wynagradzaniu ustawowemu. W tym kontekście ustalanie

dolnego limitu wynagrodzenia zasadniczego pielęgniarek nie mogło więc podlegać

arbitralnej decyzji pracodawcy lub takiego ustalenia struktury organizacyjnej

jednostki służby zdrowia, aby żadna pielęgniarka nie mogła się ubiegać o

wynagrodzenie z wyższej grupy załącznika do analizowanej ustawy. W ocenie

Sądu Najwyższego, określenie wysokości najniższych wynagrodzeń zasadniczych

oraz wzajemnych relacji między wynagrodzeniami dla poszczególnych kategorii

zawodowych pracowników medycznych nie wyłącza ogólnych przepisów prawa

pracy normujących zasady ustalania wynagrodzenia za pracę, w tym zakłada

możliwość różnicowania wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników w

zależności od posiadanego doświadczenia zawodowego, na przykład stażu pracy,

dodatkowych kwalifikacji. Nie ma przeszkód formalnych, aby pracownicy z niższym

wykształceniem, ale z większym doświadczeniem zawodowym, byli analogicznie

wynagradzani, jak osoby zaliczone do grupy drugiej. W ocenie Sądu Najwyższego,

III PSK 73/25

10

korzystna dla pracowników zmiana ustawowych warunków wynagradzania, co do

zasady, nie wymaga dokonywania wypowiedzeń zmieniających. Sąd Najwyższy w

powoływanym wyroku zwrócił uwagę, że analizowana ustawa nie przewiduje

konieczności dokonywania wypowiedzeń zmieniających, bowiem oparta została na

paradygmacie korzystnego dla pracowników podwyższenia wynagrodzeń

minimalnych (uzgodnionych ze stroną społeczną w komisji trójstronnej). Jeśli

natomiast nowelizacja zostałaby przez pracodawcę powiązana ze zmianą

zakładowego systemu wynagradzania, jurysdykcyjne zasady weryfikacji

korzystności bądź niekorzystności postanowień nowego regulaminu wynagradzania

pracowników w porównaniu do dotychczasowych warunków płacowych zostały

wyjaśnione w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15

wrzenia 2004 r., III PZP 3/04 (OSNP 2005 Nr 4, poz. 49), z której wynika obowiązek

zachowania trybów wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego także wtedy,

gdyby ukształtowane nowym układem (regulaminem) wynagrodzenie nie ulegało

obniżeniu. W przypadku wypowiedzeń zmieniających, pozwanego obciążałby

obowiązek podania zrozumiałej przyczyny wypowiedzenia w odniesieniu do sytuacji

indywidualnych pracowników, przy czym powołanie się w uzasadnieniu

wypowiedzenia tylko na konieczność wykonania art. 5a omawianej ustawy byłoby

niewystarczające, co z przyczyn formalnych implikowałoby uwzględnienie odwołań

pracowników.

Z uwagi na powyższe, wobec nieziszczenia się przesłanek przedsądu, Sąd

Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach

procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w

związku z art. 39821 k.p.c.

[A.P.]

[r.g.]