Obrońcy kwestionowali sędziego powołanego przez nową KRS. SN oddalił kasację

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Łomży VII Zamiejscowego Wydziału

Karnego w Kolnie z 19 czerwca 2024 r., sygn. akt VII K 40/24, M.M. został skazany

za czyn z art. 211 k.k., a uniewinniony od popełnienia czynu z art. 207 § 1a k.k.

IV KK 239/25

2

Sąd Okręgowy w Łomży, po rozpoznaniu apelacji oskarżyciela publicznego,

obrońców oskarżonego, reprezentanta prawnego oskarżyciela posiłkowego,

pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, wyrokiem z 19 lutego 2025 r., sygn. akt

II Ka 215/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Kasację od tego wyroku wnieśli obrońcy skazanego, zaskarżając go „w

części dotyczącej utrzymania w mocy skazania oskarżonego”. Zarzucili oni „rażącą

obrazę przepisów postępowania tj. art. 29 § 1 k.p.k. poprzez udział w składzie

orzekającym Sądu Okręgowego w Łomży Sędziego, który został powołany do

pełnienia urzędu na podstawie uchwał Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej

w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz.

3), co skutkuje uznaniem, że w składzie tego Sądu zasiadał Sędzia nieuprawniony

do orzekania a zatem były to skład Sądu nienależycie obsadzony w rozumieniu art.

439 § 1 pkt 2 k.p.k.”

i wnieśli „o uchylenie w wyroku Sądu II instancji w części dotyczącej

utrzymania w mocy wyroku Sądu I instancji, co do uznania oskarżonego winnym

popełnienia czynu zabronionego z art. 211 k.k.”

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Nie potwierdziło się wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej

ograniczonej do twierdzenia, że Sąd Okręgowy przeprowadzający kontrolę

instancyjną był nienależycie obsadzony (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), albowiem w jego

składzie orzekała sędzia powołana do pełnienia urzędu sędziego Sądu

Okręgowego w Łomży przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. Jakkolwiek w

świetle uchwały połączonych 3 Izb Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (BSA I

- 4110 - 1/20) należy tu mówić o wadliwym powołaniu na stanowisko sędziego, to

jednak in concreto skarżący na poparcie tej tezy obwarowanej w uchwale

szeregiem wymagań, nie przedstawili żadnej argumentacji; ograniczyli się jedynie

IV KK 239/25

3

do krytyki poglądu Sądu Najwyższego wyrażonego w przywołanej uchwale trzech

połączonych izb i szeroko swoją niezgodę na to stanowisko uzasadnili.

Niezależnie od oceny zasadności argumentacji wyrażającej krytykę

stanowiska zawartego w uchwale, Sąd Najwyższy orzekający w przedmiocie

kasacji jest tym stanowiskiem związany, co powoduje, że dla skuteczności

podnoszonego zarzutu konieczne było wykazanie, że nienależyta obsada sądu w

rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., nie zachodzi wyłącznie dlatego, że w składzie

sądu bierze udział sędzia rekomendowany do tego urzędu przez Krajową Radę

Sądownictwa ukształtowaną ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r., ale jakie konkretnie

okoliczności miałyby mieć wpływ na podanie w wątpliwość niezawisłości i

bezstronności instytucjonalnej sądu, który orzekał w danej sprawie. Temu

wymogowi nie sprostali autorzy rozpatrywanej kasacji. Uchybienie wskazane przez

obrońców zawiera wyłącznie krytykę procedury nominacyjnej przeprowadzonej

przez Krajową Radę Sądownictwa w jej kształcie z 8 grudnia 2017 r. bez podania

merytorycznych argumentów mogących wywołać uzasadnioną wątpliwość co do

bezstronności sędziego wskazanego w kasacji przy rozpoznawaniu apelacji. Mimo

że procedura nominacyjna była ewidentnie wadliwa, ograniczenie się do tej tylko

okoliczności spowodowało, że zarzut kasacji jest oczywiście bezzasadny.

Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]