Skazany bez znaczka i termin na uzasadnienie. SN utrzymał odmowę przywrócenia

Postanowieniem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 3 lipca 2026 r., sygn.

akt VI Ka 195/24, odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o

sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w

Katowicach z dnia 12 lutego 2024 r., sygn. akt VI Ka 195/24. Odmowę uzasadniono

niedochowaniem przez skazanego 7 - dniowego terminu do złożenia wniosku o

przywrócenie terminu do żądania sporządzenia na piśmie i doręczenie mu odpisu

wyroku z uzasadnieniem.

IV KZ 40/26

2

Powyższe postanowienie zaskarżył skazany. W osobistym zażaleniu skazany

wskazał na fakt posiadania przez siebie środków pieniężnych pozwalających mu na

opłacenie przesyłki, co wykluczało możliwość skorzystania przez niego z możliwości

przesłania korespondencji na koszt administracji zakładu karnego. Wskazał jednak,

że pomimo czynienia starań nie mógł w tym czasie zakupić znaczka pocztowego

umożliwiającego mu wysyłkę korespondencji. Zakup ten, jak podał skazany,

uzależniony jest od administracji zakładu karnego. Co prawda, w tym czasie wystawił

listę na zakupy znaczka pocztowego, jednak wówczas nie otrzymał go. Próbował

wysłać list urzędowy bez znaczka w terminie 7 dni jednak mu odmówiono z powodu

posiadania funduszy na ten cel.

Skazany w konkluzji wniósł o przyznanie mu obrońcy z urzędu oraz o przywrócenie

terminu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

Argumenty przedstawione przez skarżącego nie mogły skutecznie podważyć

stanowiska sądu meriti i jego argumentacji zawartej w uzasadnieniu postanowienia,

a odnoszącej się do kwestii oceny okoliczności będących przyczyną niedochowania

przez skazanego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia

wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu

Okręgowego w Katowicach z dnia 12 lutego 2024 r., sygn. akt VI Ka 195/24.

Rozpoznając sprawę po raz drugi, słusznie wskazano w postanowieniu, że

wobec treści pisma nadesłanego przez Zakład Karny w C. (k. 1365) nie istniała żadna

obiektywna przeszkoda w dochowaniu przez skazanego terminu do złożenia wniosku

o przywrócenie terminu. Badanie zasadności wniosku o przywrócenie terminu do

dokonania wskazanej czynności procesowej musi być poprzedzone ustaleniem, iż

wniosek ten został złożony z zachowaniem terminu zawitego określonego w art. 126

§ 1 k.p.k., tj. przed upływem siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej

jego zgłoszenie. Jest to warunek formalny, którego niezachowanie powoduje, że

wniosek taki stanowi czynność prawnie bezskuteczną w rozumieniu art. 122 § 1 k.p.k.

i nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu (por. np. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 26 stycznia 2005 r., sygn. akt III KZ 38/04, z dnia 13 sierpnia

2014 r., sygn. akt III KZ 43/14). W zażaleniu skazanego nie wykazano w żaden

IV KZ 40/26

3

sposób, że był on pozbawiony środków do złożenia wniosku w wymaganym terminie,

a wobec treści informacji pozyskanej z zakładu karnego, sąd orzekający w tej sprawie

miał pełne prawo uznać, iż w terminie wymaganym nie złożono wniosku o

przywrócenie terminu. W takiej sytuacji powinno wprawdzie zostać wydane

zarządzenie o uznaniu wniosku za bezskuteczny, ale fakt orzekania w tej sprawie w

formie postanowienia nie skutkuje wadą, która prowadziłaby do uchylenia

zaskarżonej decyzji. Nie znajdując zatem innych uchybień w toku postępowania Sąd

Najwyższy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W

sytuacji, gdy przedmiotem kontroli odwoławczej Sądu Najwyższego była zasadność

zaskarżonego orzeczenia pod kątem istnienia wszystkich podstaw odwoławczych,

nie było zasadne wyznaczanie skazanemu obrońcy z urzędu.

Z tych powodów orzeczono jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]