Przyjmował po 50 gramów narkotyków od dwóch osób. SN oddalił kasację obrońcy

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, wyrokiem z 11 czerwca 2025 r., po

rozpoznaniu apelacji obrońcy, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 26

V KK 562/25

2

listopada 2024 r. i ostatecznie K.T. został uznany za winnego popełnienia w ramach

czynu ciągłego i w warunkach recydywy występku wprowadzania do obrotu

znacznej ilości substancji psychotropowych tj. czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to

wymierzono mu karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę.

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca. Podniósł w niej

rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa

procesowego art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. przez

przeprowadzenie nieprawidłowej kontroli odwoławczej i zaakceptowanie dowolnej

oceny dowodów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oraz prawa materialnego

art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez jego zastosowanie i

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

W odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny wniósł o oddalenie jej jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.

Trzeba zacząć od wyjaśnienia, że nadzwyczajny środek zaskarżenia

sporządzony przez obrońcę jest nacechowany błędami, które czynią go wniesionym

na granicy dopuszczalności. Przede wszystkim na krytykę zasługiwała taktyka

zastosowana w kasacji polegająca, wbrew treści art. 519 k.p.k., na wysnuciu

zarzutów tożsamych z uchybieniami wskazanymi w apelacji i to w sytuacji gdy

zarzut nierzetelnej kontroli odwoławczej nie miał prawa bytu, gdyż Sąd Okręgowy w

Bydgoszczy odniósł się w sposób wyczerpujący do uchybień wskazanych w

apelacji: rozważył wszystkie zarzuty (art. 433 § 2 k.p.k.), a w uzasadnieniu podał

czym kierował się wydając wyrok i które wnioski apelacji uznał za niezasadne i

dlaczego (art. 457 § 3 k.p.k.). Taka strategia autora kasacji nie bez powodu została

odczytana jako próba sprowadzenia Sądu Najwyższego do roli ,,sądu

trzecioinstancyjnego” nieznanego wszak polskiej procedurze karnej i

sprowokowania go do badania sprawy pod kątem uchybienia z art. 438 pkt 3 k.p.k.,

co sprzeczne jest z przepisem art. 523 § 1 k.p.k. wykluczającym kontrolę ustaleń

faktycznych na tym etapie.

V KK 562/25

3

I tak przechodząc do istoty sprawy nie ma wątpliwości, że procedowanie

Sądu Okręgowego w zakresie w jakim zaakceptował dokonaną przez Sąd

Rejonowy kwalifikację prawną czynu popełnionego przez skazanego zasługiwało na

aprobatę. Ustalono, że skazany przyjął łącznie od dwóch innych osób 150 gramów

substancji psychotropowych, przy czym jednorazowo otrzymywał po 50 gramów

narkotyku a więc jego znaczną ilość. Wobec tego, że orzecznictwo Sądu

Najwyższego zgodne jest co do tego, że 1 gram marihuany jest wystarczający aby

odurzyć jedną osobę, to ilość narkotyków, którymi dysponował na raz skazany w

sposób oczywisty prowadziła do słusznego wniosku, że nie były one przeznaczone

na własny użytek, ale w celu wprowadzenia ich do obrotu. Nie ma wobec tego

wątpliwości, że K.T., który kilkukrotnie przyjął od współoskarżonych wskazane ilości

narkotyków, dopuścił się popełnienia występku z art. 56 ust. 3 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii. Stanowisko obrońcy zawarte w kasacji przedstawia

jego własną ocenę wydarzeń, nie popartą żadnymi dowodami, stojącą w opozycji

do wywodów sądowych opartych na logicznej i uzasadnionej argumentacji i będącą

wyłącznie przyjętą linią obrony.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu

uznając kasację za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. O

kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1

k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.

[WB]

[a.ł]

V KK 562/25

4