Pismo na adres z pozwu wystarczyło. Sąd oddalił apelację kuratora dłużnika

Zaskarżonym wyrokiem z 14 listopada 2023 r., sygn.. akt I C 166/23, Sąd Okręgowy w Legnicy zasądził od pozwanego O. E. na rzecz strony powodowej K. S.A. z siedzibą w K. kwotę 150.732,54 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi naliczonymi od dnia 01 grudnia 2022r. do dnia zapłaty od kwoty 93.895,83 zł, według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, równej dwukrotności stopy referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych (pkt I); przyznał kuratorowi adw. V. J. wynagrodzenie w kwocie 5.400 zł powiększonej o stawkę VAT (pkt II); nakazał stronie powodowej, aby uiściła na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Legnicy) kwotę 3.200 zł tytułem nieuiszczonych w sprawie wydatków tymczasowo pokrytych ze środków Skarbu Państwa (pkt III); zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 18.337 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym 5.400 zł zastępstwa procesowego (pkt IV).

Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wniósł kurator pozwanego, zaskarżając je w części, co do pkt I i IV wyroku, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, które zostały szczegółowo opisane w apelacji na karcie 190. akt sprawy.

Powołując się na podniesione zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt i i IV poprzez oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanego zwrot kosztów postępowania za obie instancje oraz zasądzenie na rzecz kuratora pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym w maksymalnej wysokości.

W odpowiedzi na apelację, strona powodowa wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja podlegała oddaleniu, jako bezzasadna.

Orzekając w sprawie Sąd Apelacyjny miał na uwadze, że w systemie apelacji pełnej sąd odwoławczy bada ponownie całą sprawę, a kontrolując prawidłowość zaskarżonego orzeczenia, pełni również funkcję sądu merytorycznego, który może rozpoznać sprawę od początku, uzupełnić materiał dowodowy lub powtórzyć już przeprowadzone dowody, a także poczynić samodzielnie ustalenia na podstawie materiału zebranego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Na podstawie treści przepisu art. 382 k.p.c. postępowanie apelacyjne ma charakter merytoryczny i w tym znaczeniu jest przedłużeniem postępowania przeprowadzonego przed sądem I instancji, jednakże konieczne jest zapewnienie instancyjności postępowania, gwarantowanej przez art. 176 ust. 1 Konstytucji RP. Oznacza to, że sąd II instancji nie może zastępować własnym orzeczeniem orzeczenia sądu I instancji, gdyż mogłoby to doprowadzać do sytuacji, w których sąd odwoławczy orzekałby jako jedna i ostateczna instancja (por. wyrok Sądu Najwyższego z 11 lipca 2007 r. III UK 20/07).

Podstawą rozpoznania apelacji były ustalenia faktyczne, poczynione przez Sąd Okręgowy w ramach uzasadnienia zaskarżonego wyroku, gdyż zdaniem Sądu Apelacyjnego znajdowały one oparcie w zebranym w tym postępowaniu materiale dowodowym. Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe oparte na dowodach z dokumentów i dowodach osobowych, na tej podstawie poczynił relewantne, a przede wszystkim prawidłowe ustalenia faktyczne, które przedstawiają fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób odpowiadający wynikom postępowania dowodowego. Powtarzanie ustaleń Sądu pierwszej instancji nie jest konieczne i Sąd Apelacyjny przy zastosowaniu art. 387 § 2

1 ust. 1 k.p.c. władny jest poprzestać na stwierdzeniu, że ustalenia te uznaje w całości za swoje.

W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, że sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Taka ocena dokonywana jest na podstawie przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a nadto winna uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny

i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i – ważąc ich moc oraz wiarygodność – odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 232 k.p.c. wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu.

Podnosząc powyższy zarzut kurator pozwanej wskazał, że dokumenty bankowe, na których Sąd Okręgowy oparł w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne nie przedstawiają żadnej mocy dowodowej, albowiem są to dokumenty prywatne, które zostały złożone do akt sprawy w formie oryginałów z opóźnieniem, w związku z czym nie zostały spełnione wszystkie przesłanki umożliwiające wypowiedzenia umowy pożyczki

Z powyższym nie można się zgodzić. O materialnej mocy dokumentu prywatnego, zależnej od jego treści rozstrzyga bowiem na podstawie art. 233 § 1 k.p.c. sąd według ogólnych zasad oceny dowodów (

por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2004 r., IV CK 474/03, OSNC 2005, nr 6, poz. 113). Podobnie jak w wypadku innych samodzielnych środków dowodowych, sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na indywidualne cechy

i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy nie. Wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z takiego dokumentu waloru wiarygodności, ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla podstawy faktycznej orzeczenia (zob. wyrok SN z 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt II CSK 601/08 ).

Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że roszczenie strony powodowej jest uzasadnione. Strona powodowa przedstawiła oryginał umowy z dnia 22.10.2018 r. z oryginalnymi podpisami pozwanego, jak i pozostałą oryginalną dokumentacje kontraktową, w tym korespondencję stron - wezwanie do spłaty zaległego zadłużenia oraz wypowiedzenie umowy pożyczki z dowodem doręczenia pozwanemu, a także historię operacji oraz wyciąg z ksiąg rachunkowych. Dokumenty te sporządzone zostały przez wykwalifikowanych pracowników banku na podstawie dokumentacji bankowej. Strona powodowa, wbrew zarzutom pozwanego, przedłożyła do akt sprawy oryginały ww. dokumentów, zatem nie sposób uznać je za spóźnione. Potrzeba ich powołania powstała dopiero w toku postępowania, zaś Sąd I instancji prawidłowo nie pominął tych dowodów. W zakresie zaś zarzutu braku przedłożenia potwierdzenia doręczenia pozwanemu wezwania do zapłaty z 15 kwietnia 2019r. wskazać trzeba, że strona powodowa przedłożyła potwierdzenie nadania przesyłki zwierającej to wezwanie na adres pozwanego wskazany w pozwie. To pozwany jako konsument nie dopełnił obowiązku dbałości o własne interesy i nie zawiadomił strony powodowej o zmianie swojego adresu zamieszkania czy adresu do korespondencji (zob. wyrok SN z 30 maja 2014r. sygn. akt III CSK 204/13).

Wobec powyższego Sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych

i prawidłowo ocenił, że treści wskazane w umowie kredytu, wezwaniach do zapłaty oraz wypowiedzeniu umowy korespondują ze sobą, zaś pozwany nie przedłożył żadnego dowodu podważającego treść tych dokumentów.

Bezzasadne pozostają również zarzuty pozwanego co do uznania prawidłowości dokonania wypowiedzenia umowy kredytu przez powodowy bank. Jak wskazał Sąd Okręgowy wypowiedzenie umowy poprzedzone jest wezwaniem do zapłaty przewidzianym art. 75c ustawy Prawo bankowe, tj. wezwaniem kredytobiorcy do dokonania spłaty zaległości w terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania wezwania, w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w razie utraty przez Kredytobiorcę zdolności kredytowej. Jeżeli należność nie zostanie uregulowana w całości w wyznaczanym terminie, jak również w sytuacji, w której złożony przez kredytobiorcę wniosek o restrukturyzację zadłużenia zostanie odrzucony, bank ma prawo wypowiedzieć umowę kredytu.

W niniejszej sprawie, co zostało wykazane materiałem dowodowym w niej zgromadzonym, wezwanie do zapłaty kwoty 3775,50 zł w terminie 14 dni zostało do pozwanego nadane pismem z 15 kwietnia 2019 r. Jednocześnie powodowy bank poinformował pozwanego o możliwości wystąpienia z wnioskiem o restrukturyzację zaległości – w terminie 14 dni roboczych. Poinformowano go również, że brak spłaty zaległości oraz brak wniosku o restrukturyzację skutkować będzie wypowiedzeniem umowy, wymagalnością całej zobowiązania oraz wszczęciem postępowania sądowo-egzekucyjnego. Pismo nadane zostało na poczcie 17 kwietnia 2019 r., a doręczone pozwanemu 20 maja 2019 r.

Pozwany nie wykazał w okolicznościach niniejszej sprawy, aby nie miał możliwości zapoznania się z pismami kierowanymi do niego przez powodowy bank, w tym wezwaniem do zapłaty i wypowiedzeniem umowy kredytu, w związku z czym zarzuty odnoszące się do braku wymagalności zobowiązania nie mogły zostać w niniejszej sprawie uwzględnione.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało orzec jak w pkt 1. wyroku i oddalić apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c.

O wynagrodzeniu należnym kuratorowi pozwanego w postępowaniu apelacyjnym orzeczono w pkt 2. wyroku na podstawie przepisu § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie i § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej.

O kosztach procesu w postępowaniu apelacyjnym orzeczono w pkt 3. wyroku na podstawie przepisu § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądzają je od pozwanego na rzecz strony powodowej w kwocie 4050 zł. O odsetkach orzeczono w oparciu o art. 98 § 1

1 k.p.c.

W pkt 4. sentencji wyroku Sąd Apelacyjny nakazał pozwanemu uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Legnicy kwotę 1 992,60 zł tytułem wydatków pokrytych tymczasowo przez Skarb Państwa. Na kwotę tę składa się wynagrodzenie kuratora, powiększone o należny podatek VAT. W pozostałej części nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa (pkt 5 sentencji wyroku).

K. K.

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

3. (...)

K. K.