Ubezpieczyciel proponował warsztat partnerski, a sąd zasądził dopłatę 2408,74 zł

Pozwem złożonym w dniu 19 marca 2025 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnosił o zasądzenie od pozwanego (...) spółki akcyjnej w W. kwoty 2 408,74 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 28 lutego 2025 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że wskutek zdarzenia drogowego uszkodzeniu uległ pojazd będący własnością K. M.. Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. Z tytułu przedmiotowej szkody pozwany przyznał i wypłacił odszkodowanie w kwocie 1 351,921 zł. Powód podnosił, że w jego ocenie wypłacone odszkodowanie jest zaniżone i nie daje możliwości przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody (pozew – k. 4-6v.).

Referendarz sądowy w dniu 14 kwietnia 2025 roku wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w przedmiotowej sprawie (nakaz zapłaty - karta 33 akt sprawy).

W sprzeciwie od wydanego w sprawie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym (...) spółka akcyjna w W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnosił o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie zwrotu kosztów procesu na jego rzecz. Pozwany przyznał, że sprawca szkody miał z nim zawartą umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Zakwestionował przy tym zaniżenie wypłaconego odszkodowania i podniósł, że proponował poszkodowanemu możliwość naprawy pojazdu w warsztacie współpracującym z pozwanym (sprzeciw – k. 39-47v.).

Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:

W wyniku zdarzenia drogowego z dnia 5 lutego 2025 roku, uszkodzeniu uległ pojazd marki R. o nr rejestracyjnym (...), będący w chwili zdarzenia własnością K. M.. Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w (...) spółce akcyjnej w W. (okoliczność bezsporna, nadto oświadczenie sprawcy kolizji drogowej – k. 10-11).

Szkoda została zgłoszona i zarejestrowana pod nr (...) (okoliczność bezsporna). (...) spółka akcyjna w W. ustalił wysokość szkody w pojeździe na kwotę 1 351,92 zł (d: ustalenie wysokości szkody – k. 15-17). Decyzją z dnia 28 lutego 2025 roku ubezpieczyciel przyznał i wypłacił na rzecz K. M. kwotę 1 351,92 zł tytułem odszkodowania (d: decyzja – k. 12-14).

K. M. zlecił sporządzenie kalkulacji naprawy przedmiotowego pojazdu, zgodnie z którą kosz naprawy pojazdu marki R. o nr rejestracyjnym (...) wynosił 3 760,66 zł (d: kalkulacja naprawy nr (...) – k. 18-20).

W dniu 3 marca 2025 roku K. M. jako cedent zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w O. jako cesjonariuszem umowę przelewu wierzytelności nr (...). Na mocy umowy cedent przelał na rzecz cesjonariusza wszelkie niezapłacone dotąd wierzytelności, w tym wierzytelności przyszłe wynikające ze szkody w pojeździe marki R. o nr rejestracyjnym (...) (d: umowa przelewu wierzytelności – k. 23-26v.).

W niniejszej sprawie nie było sporne, że pozwany (...) ponosi odpowiedzialność za szkodę powstałą w pojeździe marki N. o nr rej. (...) w wyniku zdarzenia z dnia 5 lutego 2025 roku. Odpowiedzialność pozwanego, limitowana wartością szkody wyrządzonej przez sprawcę kolizji, wynikała z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń, którą zawarł z pozwanym sprawca szkody i znajdowała podstawę w art. 822 k.c.

Powód domagał się zasądzenia niewypłaconej dotychczas części odszkodowania na swoją rzecz, powołując się na sporządzoną kalkulację kosztów naprawy.

Wysokość szkody powstałej w przedmiotowym pojeździe w wyniku zdarzenia z 5 lutego 2025 roku wynikała z treści opinii biegłego T. C. sporządzonej w niniejszej sprawie, która nie została skutecznie zakwestionowana przez którąkolwiek ze stron niniejszego postępowania. Wszelkie wątpliwości co do sposobu dokonania wyceny przez biegłego zostały wyjaśnione w opinii uzupełniającej, złożonej przez biegłego w odpowiedzi na zarzuty strony pozwanej. Opinia została sporządzona w sposób jasny, klarowny, precyzyjny, przez osobę posiadającą niezbędne kwalifikacje, biegłego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Radomiu. Biegły, zgodnie ze zleceniem Sądu, obliczył koszty naprawy pojazdu niezbędne do poniesienia w celu przywrócenia go do stanu sprzed szkody na kwotę 3.806,50 zł (opinia k. 73-75, opinia uzupełniająca, k. 98-99). Biegły dokonał ustaleń w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. W swych ustaleniach wziął pod uwagę materiały pochodzące od obu stron, a ich ocenę oparł na posiadanych kwalifikacjach specjalnych w zakresie wiedzy technicznej oraz doświadczeniu życiowym. Opinia biegłego była zgodna ze zleceniem Sądu, wewnętrznie spójna i stanowiła miarodajny materiał dowodowy w zakresie poczynienia ustaleń odnośnie wysokości szkody powstałej w uszkodzonym pojeździe.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w ocenie Sądu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawała okoliczność czy i w jakim zakresie poszkodowany dokonał naprawy przedmiotowego pojazdu. Dokonana naprawa z jednej strony mogła bowiem nie przywrócić pojazdu do stanu sprzed szkody, a z drugiej strony być dokonana z poniesieniem kosztów przekraczających niezbędne i konieczne wydatki do przywrócenia stanu poprzedniego. Określenie wartości kosztów naprawy musiało zatem być dokonane przy pomocy opinii biegłego, który dokonał powyższych wyliczeń biorąc pod uwagę warunki rynkowe.

Nadto, należy podkreślić, że poszkodowany nie jest zobowiązany do skorzystania z warsztatu naprawczego współpracującego z ubezpieczycielem. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oraz zasadą pełnego odszkodowania, poszkodowany ma prawo wyboru sposobu naprawienia szkody, w tym swobodnego wyboru warsztatu, który dokona naprawy. Obowiązek minimalizacji szkody nie może być interpretowany jako konieczność wyboru warsztatu współpracującego z ubezpieczycielem, zwłaszcza gdy brak jest podstaw do przyjęcia, iż wybór innego podmiotu prowadzi do nieuzasadnionego zwiększenia kosztów naprawy.

W związku z powyższym oddaleniu – jako zbędne dla rozstrzygnięcia – podlegały wnioski dowodowe strony pozwanej zawarte w punktach 9-12 sprzeciwu od nakazu zapłaty.

Z wyliczeń biegłego wynikała wysokość szkody – 3806,50 zł. Uwzględniając wypłacone odszkodowanie w wysokości 1 351,92 zł powództwo zasługiwało na uwzględnienie co do kwoty 2 408,74 zł.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 822 w zw. z art. 805 k.c., orzekł jak w punkcie I wyroku.

Oddaleniu podlegała jedynie niewielka część roszczenia odsetkowego, co wynikało z nieprawidłowego ustalenia przez powoda początku biegu terminu ich naliczania. Wymagalność roszczenia powstała bowiem po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody, niezależnie od tego czy pozwany przed upływem tego terminu wydał decyzję przyznającą odszkodowanie, które miało charakter – jak sam twierdził powód – jedynie częściowy. Zasada i wysokość zasądzonych odsetek ustawowych wynikały z 817 § 1 oraz art. 481 § 1 i 2 k.c.

O kosztach procesu orzeczono w oparciu o art. 98 k.p.c. Strona pozwana przegrała sprawę, a zatem w całości obciążały ją koszty procesu. Koszty procesu poniesione przez powoda obejmowały: opłatę od pozwu w wysokości 200 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 900 zł - ustalone na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wydatki pokryte z uiszczonej przez powoda zaliczki na koszty opinii biegłego – w wysokości 336 zł.

Sędzia Wojciech Karwat