Sąd zasądził od sprzedawcy 5177,20 zł z żądanych 8929,80 zł, resztę oddalił

S. D. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od D. W. kwoty 8.929,80 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 lutego 2025 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Uzasadniając swoje roszczenia powód wskazał, że w dniu 23 grudnia 2024 roku zawarł z pozwanym ustną umowę, na podstawie której pozwany zobowiązał się do przygotowania do sprzedaży samochodu ciężarowego marki (...) nr VIN (...). Pozwany otrzymał od powoda zaliczkę w kwocie 1.000 zł. Umowa sprzedaży została zawarta w dniu 31 grudnia 2024 roku. Powód nabył przedmiotowy pojazd za cenę 97.170 zł i kwotę tę uiścił 4 stycznia 2025 roku. Zgodnie z zapewnieniami pozwanego pojazd miał być wolny od wad. W czasie drogi powrotnej powód zauważył, że w pojeździe nie działało ogrzewanie oraz występowało zalewanie wnętrza pojazdu. W odpowiedzi na zgłoszenie tego pozwany wyjaśnił, że umył wnętrze pojazdu i woda to pozostałości po myciu. Powód podjął próbę naprawy stwierdzonych wad we własnym zakresie. Wady te jednak były zbyt poważne, dlatego powód podjął decyzję odstąpieniu od umowy. Początkowo pozwany nie chciał się zgodzić na zwrot pojazdu, jednakże po negocjacjach powód zwrócił pojazd pozwanemu, a pozwany wstawił fakturę korygującą na pełną cenę pojazdu. Pozwany jednakże zwrócił powodowi kwotę 94.670 zł, a zatem o 3.500 zł niższą, co uzasadniał rejestracją pojazdu. Powód poniósł szkodę majątkową w związku z nierzetelnymi działania pozwanego, gdyż:

- musiał ponieść koszty przejazdu drugiego kierowcy w kwocie łącznej 2.677,20 zł,

- utracił dochód w kwocie łącznej 2.000 zł,

- zakupił paliwo do pojazdu zwróconego za cenę 453,20 zł,

- skorzystał z porady prawnej i z tego tytułu poniósł koszt w wysokości 300 zł (

pozew - karty: 4-7 verte akt sprawy).

Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Radomiu w dniu 28 maja 2025 roku wydał w przedmiotowej sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (

nakaz zapłaty - karta 38 akt sprawy).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany wskazał, iż 7 stycznia 2025 roku powód przyjechał bez zapowiedzi, aby dokonać zwrotu pojazdu. W cenie tego pojazdu – 80.000 zł netto ujęte zostały koszty jego zarejestrowania (1.000 zł). Powód zlecił pozwanemu: wymianę tylnych drzwi, polakierowanie czterech kół, obszycie fotela, obszycie kierownicy, wykonanie zaprawek. Powód wiedział jaki jest stan techniczny pojazdu, a pozwany niczego nie zataił, poza tym powód dokonał jazdy próbnej na dystansie ok. 10 km. Nie było żadnych ustaleń co do zwrotu pojazdu i nie było żadnych podstaw faktycznych ani prawnych do zwrotu. Powód nie złożył formalnego oświadczenia w przedmiocie odstąpienia od umowy sprzedaży. Powód nie zgłaszał żadnych uwag i zastrzeżeń do zwróconej mu kwoty. Nie negował jej wysokości do 27 stycznia 2025 roku. Pozwany przyjął zwrócony pojazd na zasadzie ugody, a powód zgodził się na pomniejszenie kwoty, bo nie było podstaw do pomniejszenia kwoty. Pozwany zakwestionował zasadności i sposób wyliczenia kwot wskazanych w pozwie z tytułu zwrotu kosztów przejazdu, utraconego dochodu i zakupu paliwa (

sprzeciw - karty: 44-49 akt sprawy).

Powód cofnął pozew o kwotę 1.000 zł, zrzekając się roszczenia w tym zakresie (

pismo procesowe datowane na 13 lutego 2026 roku – karta 71 i verte akt sprawy).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 23 grudnia 2024 roku S. D. w miejscowości B. obejrzał pojazd marki (...), którego zakupem był zainteresowany w związku z ogłoszeniem umieszczonym przez D. W. w internecie. Z uwagi na rozbieżności w dokumentach pojazdu sporządzonych w języku niemieckim co do daty produkcji pojazdu, uzgodnił z D. W., że jeśli pojazd został wyprodukowany w 2016 roku, zapłaci za niego 85.000 zł netto. W dniu tym S. D. uiścił na rzecz D. W. kwotę 1.000 zł na koszty rejestracji pojazdu (

potwierdzenie przelewu – karta 11, potwierdzone wyjaśnienia informacyjne powoda - karta 67 i 74, potwierdzone wyjaśnienia informacyjne pozwanego - karta 68 i 74 verte akt sprawy). D. W. poinformował S. D., że pojazd zostanie zarejestrowany jak wyprodukowany w 2015 roku. Strony uzgodniły cenę jego sprzedaży na 80.000 zł netto. S. D. zlecił D. W. wymianę tylnych drzwi (

potwierdzone wyjaśnienia informacyjne powoda - karta 67 i 74, potwierdzone wyjaśnienia informacyjne pozwanego - karta 68 i 74 verte akt sprawy).

W dniu 31 grudnia 2024 roku S. D. i D. W. zawarli umowę sprzedaży pojazdu marki (...) o nr VIN (...) za cenę 97.170 zł brutto (

faktura (...) – karta 12 akt sprawy). Kwotę tę S. D. uiścił w dniu 4 stycznia 2025 roku (

potwierdzenie przelewu – karta 13 akt sprawy) i w dniu tym pojazd został wydany. Po odbiór pojazdu S. D. pojechał z R. M.. Odbyli jazdę próbną, podczas której S. D. stwierdził, że nie działa ogrzewanie. Sprzedający wyjaśnił, że samochód długa stał. W czasie drogi powrotnej ogrzewanie nadal nie działało, a nadto z sufitu pojazdu kapała woda. Poinformowany o tym telefonicznie D. W. wyjaśnił, że woda pozostała po myciu pojazdu

(potwierdzone wyjaśnienia informacyjne powoda - karta 67 i 74, potwierdzone wyjaśnienia informacyjne pozwanego - karta 68 i 74 verte oraz zeznania świadka R. M. – karta 73 verte akt sprawy).

S. D. ustalił w warsztacie samochodowym potencjalną przyczynę braku ogrzewania w pojeździe oraz koszt i czas potrzebny na jego przywrócenie (

potwierdzone wyjaśnienia informacyjne powoda - karta 67 i 74 akt sprawy).). Powiadomił telefonicznie D. W. o odstąpieniu od umowy. Sprzedający wyraził na to zgodę. W czasie, gdy S. D. jechał w celu zwrócenia pojazd, D. W. powiadomił go, że nie przyjmie samochodu. S. D. na spotkanie ze sprzedającym pojechał ze znajomym (

potwierdzone wyjaśnienia informacyjne powoda - karta 67 i 74 oraz zeznania powoda – karta 74, potwierdzone wyjaśnienia informacyjne pozwanego - karta 68 i 74 verte akt sprawy). W czasie tego spotkania w dniu 14 stycznia 2025 roku, przyjął pojazd. Stwierdził, że szyba czołowa nie została prawidłowo doklejona i w związku z tym w czasie opadów dochodziło do skroplenia (

potwierdzone wyjaśnienia informacyjne powoda - karta 67 i 74, potwierdzone wyjaśnienia informacyjne pozwanego - karta 68 i 74 verte akt sprawy). Dokonał wówczas korekty faktury nr (...) o kwotę 97.170 zł brutto (

faktura korygująca nr (...) – karta 14 akt sprawy) i z tego tytułu przekazał na rachunek S. D. kwotę 94.670 zł

(potwierdzenie przelew – karta 15 akt sprawy).

Pismem datowanym na 27 stycznia 2025 roku S. D. wezwał D. W. do zapłaty kwoty 8.929,80 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania (

wezwanie – karta 20 i verte akt sprawy). Pismo to zostało doręczone adresatowi w dniu 4 lutego 2025 roku (

wydruk śledzenia przesyłki – karta 22 akt sprawy).

D. W. sprzedał przedmiotowy pojazd (

potwierdzone wyjaśnienia informacyjne pozwanego - karta 68 i 74 verte akt sprawy).

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie powołanych powyżej dokumentów prywatnych, których strony nie kwestionowały. Zeznania stron w znacznej części były ze sobą zgodne. Rozbieżności dotyczyły natomiast czynności powoda podjętych po zakupie pojazdu, które prowadziły do zwrotu pojazdu. W tym zakresie Sąd uznał za wiarygodne zeznania powoda, iż złożył on oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Zwrot pojazdu nastąpił 14 stycznia 2025 roku, a wezwanie do zapłaty m.in. kwoty, o jaką pozwany obniżył zwróconą cenę – nastąpiło po 13 dniach od zwrotu pojazdu, a zatem w relatywnie krótkim czasie, co – w ocenie Sądu potwierdza, iż doszło do odstąpienia od umowy, co pozwany zaaprobował.

Sąd Rejonowy rozważył, co następuje:

Wobec ograniczenia żądania pozwu o kwotę 1.000 zł i zrzeczenia się przez powoda roszczenia oraz mając na uwadze fakt, iż czynności tej dokonał zawodowy pełnomocnik zapewne w związku z argumentacja przedstawioną w sprzeciwu od nakazu zapłaty – Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie, o czym orzekł na podstawie art. 355 k.p.c. i z związku z art. 203 § 4 k.p.c. a contrario.

Strony zawarły umowę sprzedaży. W przedmiotowym pojeździe nie działało ogrzewanie, co stanowiło wadę pojazdu. Pozwany przyznał, iż przywrócenie sprawności ogrzewania wymagało dokonania pewnych czynności.

Skorzystanie z uprawnień określonych w przepisach o rękojmi za wady fizyczne rzeczy uzależnione jest od zawiadomienia o wadach w oznaczonym terminie. Zgodnie z

§ 563 § 1 k.c. w przypadku sprzedaży pomiędzy przedsiębiorcami kupujący traci uprawnienia z tytułu rękojmi za wady fizyczne rzeczy, jeżeli nie zbadał rzeczy w czasie i w sposób przyjęty przy rzeczach tego rodzaju i nie zawiadomił niezwłocznie sprzedawcy o wadzie, a w przypadku gdy wada wyszła na jaw dopiero później - jeżeli nie zawiadomił sprzedawcy niezwłocznie po jej stwierdzeniu. Wedle

art. 563 § 2 k.c. do zachowania terminów zawiadomienia o wadach rzeczy sprzedanej wystarczy wysłanie przed upływem tych terminów zawiadomienia. Jak wskazuje się w judykaturze uchybienie terminowi na notyfikację wady fizycznej rzeczy sprzedanej z

art. 563 § 2 k.c. prowadzi - w myśl literalnego brzmienia przepisu - do utraty przez kupującego uprawnień z tytułu rękojmi. Termin ten jest terminem prekluzji pozasądowej (zawity), który nie podlega przywróceniu, ani działaniu klauzuli generalnej z

art. 5 k.c. Zgodnie z treścią

art. 564 k.c. w przypadkach przewidzianych w

art. 563 k.c. utrata uprawnień z tytułu rękojmi za wady fizyczne rzeczy nie następuje mimo niezachowania terminów do zbadania rzeczy przez kupującego lub do zawiadomienia sprzedawcy o wadzie, jeżeli sprzedawca wiedział o wadzie albo zapewnił kupującego, że wady nie istnieją. Powód zarówno po jeździe próbnej, jak i w trakcie powrotu zakupionym pojazdem informował pozwanego o niesprawności ogrzewania. Poza sporem jest, iż powód nie wysłał zawiadomienia o wadzie. Ograniczył się do ustnego jej zgłoszenia, które było skuteczne skoro kodeks cywilny nie określa formy zgłoszenia wady, a pozwany nie kwestionował zeznań powoda w tym zakresie.

Niezależnie od powyższego – w ocenie Sądu – pozwany udzielił zapewnienia o nieistnieniu wady stwierdzając, iż problem z ogrzewaniem wynika z tego, że pojazd długo stał, a nadto sprzedając pojazd jako w pełni sprawny. Zapewnienie o nieistnieniu wady wyłącza utratę uprawnień niezależnie od tego, czy sprzedawca udzielił go w dobrej, czy w złej wierze, tzn. także wtedy,

gdy nie wiedział o wadzie, choć

powinien był wiedzieć

(Kodeks cywilny. Komentarz, t. III, cz. 2, Zobowiązania, red. J. Gudowski, Warszawa 2013, s. 100). Powód już po krótkiej jeździe próbnej sygnalizował problem z ogrzewaniem, tym samym gdyby pozwany sprawdził stan pojazdu w sposób w właściwy - sam stwierdziłby, że ogrzewanie nie działa. Zaniedbanie to obciąża pozwanego i spełnia przesłanki wiedzy o wadzie i tym samym wyłącza utratę uprawnień kupującego, przy założeniu że notyfikacji wady powinien był dokonać poprzez

wysłanie zawiadomienia.

Nie ma podstaw do uznania, iż powód wiedział o wadzie. Powód bowiem miał świadomość, iż ogrzewanie nie działa, został jednak zapewniony przez kupującego, iż jest t problem przejściowy, wynikający z długiego postoju pojazdu. Tym samym – nie miał świadomości, iż pojazd wymaga naprawy.

Pozwany przyznał również, iż powód złożył oświadczenie o odstąpieniu od umowy („na początku zgodziłem się na przyjęcie pojazdu i zwrot ceny” – karta 68 akt sprawy). Z uwagi na fakt, iż wada istniała, powód zachował termin na jej zgłoszenie, a pozwany niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego nie wymienił rzecz wadliwej na wolną od wad albo wady nie usunął, a jednocześnie – w toku tego postępowania – nie wykazał, aby wada była nieistotna – Sąd uznał, iż powód skutecznie odstąpił od umowy sprzedaży. W związku z powyższym powodowi przysługiwały roszczenia, o których mowa w art. 566 § 1 k.c., jak również z art. 494 k.c. Zgodnie z rozwiązaniem przyjętym w

art. 494 § 1

strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, może żądać nie tylko zwrotu tego, co świadczyła, lecz także – na zasadach ogólnych – naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania, w tym także szkodę wynikłą z odstąpienia od umowy (np. koszty związane ze zwrotem świadczenia. W myśl niebudzącego wątpliwości stanowiska judykatury i doktryny powyższy przepis nie stanowi podstawy dochodzenia odszkodowania za szkodę wynikłą z niewykonania umowy, lecz odsyła w tym zakresie do

art. 471 k.c. Sformułowanie „na zasadach ogólnych” świadczy również o tym, że do roszczenia odszkodowawczego wierzyciela, który od umowy odstąpił, znajdują zastosowanie wszystkie ogólne zasady odpowiedzialności

ex contractu, a więc np.

art. 472,

473 § 1,

art. 483 § 1 k.c. (

wyroki Sądu Najwyższego: z 12 maja 2005 roku, w sprawie

III CK 586/04, z 26 maja 2006 roku, w sprawie

V CSK 85/06 i postanowienie z 10 sierpnia 2018 roku, w sprawie

III CZP 17/18

).

W związku z powyższym pozwany zobowiązany był do zwrotu ceny uiszczonej przez powoda, co sam zaakceptował i przyznał wystawiając fakturę korygującą na całą kwotę uiszczoną przez powoda. Faktycznie pozwany zwrócił kwotę niższą o 3.500 zł. Czynności i materiały, które pozwany wskazał w zeznaniach (

karta 74 verte akt sprawy) zostały wykonane w celu przygotowania samochodu do wydania. Cena pojazdu została uzgodniona, a tym samym obejmowała wydanie pojazdu w stanie nadającym się do użytku zarówno pod względem technicznym, jak i wizualnym (np. mycie pojazdu). Pozwany sam przyznał, że cena pojazdu obejmowała te prace, rejestrację i przegląd (

zeznania – karta 74 verte akt sprawy). Pojazd następnie został zbyty w stanie uwzględniającym czynności wykonane przez pozwanego oraz rejestrację pojazdu, co z kolei w sposób miało wpływ na jego cenę. Tym samym pozwany nie wykazał, aby prace przygotowujące pojazd do wydania zostały wykonane ponad standard, jakiemu powinien odpowiadać pojazd. Niezależnie od powyższego - pozwany nie wykazał wysokości poniesionych z tego tytułu kosztów w sytuacji gdy powód negował twierdzenia pozwanego, jakoby potrącenie zostało uzgodnione.

Mając na uwadze powyższe – Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.500 zł tytułem zwrotu reszty ceny pojazdu, z uwagi na częściowe ograniczenie żądania w tym przedmiocie, o czym orzekł na podstawie art. 494 § 1 k.c. w związku z art. 560 § 1 k.c.

Powód wykazał fakt poniesienia oraz wysokość kosztów związanych z zawarciem umowy – to jest kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do siedziby pozwanego w celu dokonania oględzin pojazdu, w celu odebrania pojazdu i następnie jego zwrotu. Pozwany nie kwestionował, iż powód przyjechał do niego trzykrotnie, w tym dwukrotnie z drugim kierowcą. Koszty przejazdu miały związek z wystąpieniem wady i wykonanym przez powoda uprawnieniem z tytułu rękojmi. W razie bowiem odstąpienia od umowy niemal wszystkie koszty związane z zawarciem umowy oraz wydatki i nakłady na rzecz stają się bezużyteczne. W ocenie Sądu powód w sposób prawidłowy określił ich wartość dokonując wyliczenia na podstawie zapisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 z późn. zm.), gdyż zasady w nich określone stanowią pewnego uśrednienie kosztów przejazdu, których wykazanie może być utrudnione z uwagi na upływ czasu i brak możliwości wykazania ich w innym sposób. Mając na uwadze powyższe Sąd uwzględnił roszczenie powoda w zakresie kwoty 2.677,20 zł (szczegółowe wyliczenie w pozwie – karta 6 verte oraz zeznania świadka wyjaśniające przejazd na trasie B. B. – karta 73 verte akt sprawy) na podstawie art. 566 § 1 k.c.

Co do zasady Sąd uznał koszty w postaci zakupu paliwa do pojazdu nabytego za spełniające przesłanki z art. 566 § 1 k.c., jednakże nie jest wiadomym w jaki sposób została wyliczona kwota 453,20 zł żądana z tego tytułu przez powoda. W potwierdzeniu zakupu na kwotę 327,52 zł na stacji (...) w dniu 4 stycznia 2025 roku (

karta 17 akt sprawy). Powszechnie znany jest fakt, że na stacjach paliw można kupić nie tylko paliwo, a np. artykuły gastronomiczne. Załączona do pozwu faktura (...) na kwotę łączną 1.672,39 zł obejmuje dostawy zrealizowane od 4 do 13 stycznia 2025 roku, a więc w okresie w którym powód dysponował przedmiotowym pojazdem, jednakże nie jest wiadomym które z kosztów zakupu dotyczą tego auta. Powód zatem nie wykazał wysokości kosztów żądanych jako koszt zakupu paliwa do przedmiotowego pojazdu, w związku z czym Sąd oddalił jego roszczenie w tym zakresie na podstawie art. 6 k.c. w związku z art. 232 k.p.c.

Powód nie wykazał faktu utraty dochodu w związku z trzykrotnymi dojazdem z miejsca zamieszkania do siedziby pozwanego. Samo oświadczenie, a nawet zeznania powoda – nie były wiarygodne, szczególnie biorąc pod uwagę przedstawiony w pozwie sposób wyliczenia kwoty żądanej z tego tytułu tj. 2. 000 zł, w tym przemnożenie dniówki przez 5, w sytuacji gdy przejazdy były 3. W związku z powyższym Sąd oddalił roszczenie powoda w tym zakresie na podstawie art. 6 k.c. w związku z art. 232 k.p.c.

Sąd nie uwzględnił również roszczenia powoda w zakresie kosztów porady prawnej na podstawie art. 361 k.c. a contrario. Postulat pełnego odszkodowania przemawia za zwrotem wszystkich wydatków, które pozostają w związku przyczynowym ze szkodą, jakiej doznał poszkodowany, lecz które jednocześnie są konieczne i celowe. W o cenie Sądu w normalnym związku pozostaje sięgnięcie po pomoc prawną w okolicznościach, w których stan zdrowia, kwalifikacje osobiste lub sytuacja życiowa poszkodowanego usprawiedliwiają stanowisko o niezbędności takiej pomocy w polubownego zakończenia sporu. Taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie, po pierwsze powód jako przedsiębiorca z natury rzeczy powinien dysponować wiedzą szerszą, aniżeli konsument w przypadku rękojmi, po drugie – powód przedsięwziął właściwe działania faktyczne, bowiem skierował wezwania do pozwanego, odstąpił od umowy i dokonał zwrotu pojazdu, co świadczy o posiadaniu odpowiedniej wiedzy, tym samym był w stanie we własnym zakresie sporządzić wezwanie do zapłaty.

Sąd uwzględnił żądanie powoda w zakresie należności ubocznych. Roszczenie powoda stało się wymagalne z upływem terminu zapłaty wskazanym w wezwaniu – to jest w dniu 11 lutego 2025 roku, a zatem od dnia 12 lutego 2025 roku pozwany pozostawał w opóźnieniu, co mając na uwadze – Sąd orzekł w tym przedmiocie na podstawie art. 455 k.c. i art. 481 § 1 i 2 k.c.

Zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu - strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu niezbędne do celowego dochodzenia swoich praw i celowej obrony. Celowość kosztów ustawodawca łączy z czynnością dochodzenia praw (przez stronę powodową) i celowej obrony (przez stronę pozwaną). Jakkolwiek pojęcie "niezbędności" podlega ocenie sądu, to jednak kosztów wymienionych w art. 98 nie można uznać za zbędne. Pod pojęciem kosztów postępowania cywilnego należy rozumieć więc wszelkie koszty ponoszone przez podmioty postępowania w związku z jego tokiem. Koszty postępowania cywilnego obejmują: koszty sądowe, na które składają się opłaty sądowe (opłata i opłata kancelaryjna), podlegające zwrotowi wydatki sądowe, koszty mediacji, koszty związane z udziałem strony występującej osobiście lub reprezentowanej przez pełnomocnika niewykwalifikowanego, na które składają się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, koszty zastępstwa procesowego strony przez pełnomocnika wykwalifikowanego, na które składają się jego wynagrodzenie i poniesione wydatki, w tym opłata skarbowa od pełnomocnictwa (

uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 roku, w sprawie III CZP 2/03). Mając na uwadze powyższe za koszty spełniające wskazane warunki, a poniesione przez strony, Sąd uznał: opłatę od pozwu 500 zł, opłaty za czynności adwokackie i radcy prawnego ustalone na podstawie: § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 roku, poz. 118) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2026 roku, poz. 215) – 3.600 zł (2 x 1.800 zł) i opłaty od pełnomocnictw w kwocie łącznej 34 zł (2 x 17 zł) – łącznie 4.134 zł. Opłaty za czynności zawodowych pełnomocników reprezentujących strony Sąd ustalił na poziomie stawki minimalnej. Sąd podziela bowiem stanowisko orzecznictwa i doktryny prawniczej, że ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników za poszczególne czynności lub za udział w postępowaniach rozważył i uwzględnił wszelkie okoliczności charakterystyczne dla danego typu spraw. Tym samym w stawkach minimalnych odzwierciedlona została swoista wycena koniecznego nakładu pracy pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił sądom orzekającym możliwość uwzględnienia nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pomocnika procesowego. Brak jest przesłanek zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w przedmiotowej sprawie, gdyż wskazane powyżej okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocników stron pozostawała na przeciętnym poziomie. Sporządzanie obszernych pism procesowych, których treść w znacznym zakresie zawiera fragmenty orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów powszechnych oraz fragmenty z komentarzy – nie stanowi o nakładzie pracy ponad poziom przeciętny, gdyż poglądy prezentowane przez Sąd Najwyższy oraz doktrynę – Sąd analizuje – na potrzeby rozstrzygnięcia sporu.

Przepis art. 100 k.p.c. uzupełnia zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, wprowadzając zasadę kompensaty (zniesienia kosztów) oraz zasadę ich stosunkowego rozdziału. W wypadku zatem, kiedy obie strony procesu w równym lub różnym stopniu wygrały i przegrały proces orzeczenie o kosztach procesu może przybrać trzy różne postacie, a mianowicie:

1) wzajemnego zniesienia kosztów – jeżeli strony w równym lub niemal równym stopniu wygrały i przegrały proces;

2) stosunkowego rozdzielenia kosztów – jeżeli sąd uwzględnił tylko część roszczenia (roszczeń) powoda, w zależności od stopnia tego uwzględnienia;

3) zwrotu wszystkich kosztów – jeżeli przeciwnik strony uległ tylko w nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Pozwany przegrał spór w 57,97%:

8.929,80 zł – 100%

5.177,20 zł – x

x = 57,97%

w związku z powyższym powinien ponieść koszt procesu odpowiadające 57,97% sumy tych kosztów - to jest w kwocie 2.396,48 zł (4.134 zł x 57,97%). Wydatkował na ten cel kwotę 1.817 zł, a zatem kwotę niższą o 579,48 zł. Wobec powyższego taką kwotę zgodnie z powyżej przestawionymi zasadami rozliczania kosztów procesu, pozwany powinien zwrócić powodowi, co mając na uwadze Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 100 k.p.c. i art. 98 § 1

1 k.p.c.