Pozycjoner dostał wynagrodzenie tylko do wypowiedzenia, bo list wrócił do nadawcy

Powód domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 16.411,36 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu podał, że zawarł z pozwanym umowę o pozycjonowanie strony internetowej. Umowę zawarto na czas określony jednego roku, po upływie którego ulegała ona przedłużeniu na kolejny okres. Dochodzona kwota stanowi wynagrodzenie miesięczne za okres 11 miesięcy w wysokości po 1.320,- zł (łącznie 14.520,- zł) oraz rekompensatę kosztów odzyskiwania należności w związku z brakiem zapłaty (łącznie 1.891,36 zł).

W odpowiedzi na pozew, pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu. Podniósł, że umowa nie została wykonana przez powoda. Nadto pozwany wypowiedział przedmiotową umowę.

Sąd ustalił.

W dniu 6 marca 2018r. po uprzednim przedstawieniu zakresu świadczeń powoda, strony zawarły umowę o konfigurację i pozycjonowanie strony internetowej pozwanego pod adresem

(...)

z użyciem 10 słów kluczowych, w okresie 13 miesięcy za wynagrodzeniem 12.500,- zł netto, w tym: 500,- zł netto z tytułu konfiguracji strony internetowej, płatnym z góry, oraz 1.000,- zł netto miesięcznie przez okres 12 miesięcy począwszy od kwietnia 2018r. z tytułu pozycjonowania strony internetowej.

Zamawiający zobowiązany był współpracy z wykonawcą w tym do udostępnienia wykonawcy danych do logowania oraz innych niezbędnych danych dostępowych.

Wykonawca zobowiązany był do przedstawienia raportu efektów w terminie 3 dni od otrzymania wynagrodzenia i materiałów od zamawiającego

Umowę zawarto na czas oznaczony 12 miesięcy przy czym po upływie tego okresu ulegała ona przedłużeniu na kolejne 13 miesięcy, chyba że któraś ze stron wypowiedziała umowę na 30 dni przed upływem jej obowiązywania.

Dowód:

umowa z dn. 6.03.2018r. – k. 10 – 12, faktury VAT – k. 13 – 23, 89, korespondencja prowadzona pocztą elektroniczną – k. 24 – 36.

W porozumieniu z pozwanym, powód wykonał konfigurację strony internetowej. W ramach współpracy przy konfigurowaniu i pozycjonowaniu strony internetowej, powód kontaktował się z L. M., działającą w imieniu pozwanego.

W kwietniu, maju i czerwcu, za pośrednictwem poczty elektronicznej, powód ponaglał o przekazania informacji i danych konfiguracyjnych, wskazując na brak kontaktu.

W ramach czynności powoda w zakresie konfiguracji strony internetowej, wykonano zarys strony, wprowadzono i prawiono rozdziały z towarami, wprowadzono możliwość płatności w systemie Pay – U.

Powód nie przedstawiał pozwanemu raportów z optymalizacji.

Dowód:

korespondencja prowadzona pocztą elektroniczną – k. 24 – 36, zeznania świadka L. M. – k. AAA.

Z tytułu wykonania umowy, pozwany zapłacił na rzecz powoda kwotę 615,- zł brutto tytułem wynagrodzenia za konfigurację strony internetowej oraz kwotę 1.230,- zł tytułem wynagrodzenia za pozycjonowanie strony internetowej w kwietniu 2018r.

Dowód:

korespondencja prowadzona pocztą elektroniczną – k. 24 – 36, potwierdzenia przelewu – k. 60, 61.

W piśmie z dnia 10 lipca 2018r. pozwany zawarł oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Przesyłka zawierająca to pismo została wysłana listem poleconym na adres powoda: W., ul. (...) w dniu 11 lipca 2018. Po awizowaniu w została ona zwrócona nadawcy w dniu 30 lipca 2018r. Od lipca 2018r. pozwany utracił dostęp do dotychczasowego adresu poczty elektronicznej.

Dowód:

pismo z dn. 10.07.2018r. z kopią koperty – k. 52, 53 – 54,

świadka L. M. – k. AAA.

W okresie od maja 2018 do marca 2019 powód obciążał pozwanego wynagrodzeniem miesięcznym z tytułu wykonania umowy w zakresie pozycjonowania strony internetowej w wysokości po 1.000,- zł netto, tj. 1230,- zł.

Dowód:

faktury VAT – k. 13 – 23, 89.

Powód ponaglał pozwanego do zapłaty należności pocztą elektroniczną. Pismami z 19 lipca 2018r. i z dnia 11 kwietnia 2019r. powód wezwał pozwanego do zapłaty należności wynikających z wystawionych faktur.

Dowód:

korespondencja prowadzona pocztą elektroniczną – k. 24 – 36, pismo z dn. 11.04.2019r. z potwierdzeniem nadania – k. 37, 38, pismo z dn. 19.07.2018r. z kopią koperty – k. 86, 87.

Sąd zważył.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że podniesiony przez pozwanego zarzut niewłaściwości Sądu Rejonowego w Wałbrzychu okazał się bezskuteczny. Poza tym, że nie zawierał on żadnego uzasadnienia, czego wymaga art. 200 § 1

2 k.p.c., należy wskazać iż z łączącej strony umowy wynika porozumienie prolongacyjne przewidujące właściwość tut. Sądu (art. 46 k.p.c.).

Sąd oddalił wniosek pozwanego o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 16 grudnia 2019r., motywowany obowiązkami służbowymi. Tego rodzaju przeszkoda nie została wyspecyfikowana w art. 214 § 1 k.p.c. Brak przy tym dostatecznych podstaw do przyjęcia, że pozwany jest jedyną osobą mogącą wykonać obowiązki związane z wizytami delegacji u jego pracodawcy. Ostatecznie zaś pozwany mógł ustanowić w sprawie pełnomocnika, którym mogła być także osoba bliska.

Stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie zaoferowanych przez obie strony dowodów z dokumentów prawdziwości i rzetelności których żadna ze stron nie przeczyła. Nadto przeprowadzono dowód z zeznań świadka L. M., które okazały się spójne wewnętrznie i z pozostałym materiałem dowodowym, niemniej nie dostarczały szczegółowych informacji o sposobie wykonania umowy przez pozwanego. Sąd uwzględnił je jedynie w zakresie w jakim w sposób jednoznaczny określały wykonane bądź zaniechane przez powoda obowiązki umowne.

Na podstawie art. 217 § 3 k.p.c., Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda o zobowiązanie pozwanego do złożenia dokumentów rozliczeniowych, gdyż nie dość, że powód nie wskazał jednoznacznie jakiego rodzaju dokumentów żąda, formułując wniosek w sposób warunkowych, to jeszcze nie domagał się przeprowadzenia dowodu z żądanych dokumentów, co czyniło wniosek zbędnym. Dalej oddaleniu podlegał wniosek powoda o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność zakresu i wartości prac powoda, który należało uznać za bezprzedmiotowy skoro spór nie obejmował wynagrodzenia za roboty budowlane ani nawet pośrednio nie wiązał się z wykonywaniem takich robót. Z kolei wniosek o przeprowadzeni dowodu z opinii biegłego informatyka i wydruku z wyszukiwarki Google okazał się spóźniony, zważywszy, że zakreślony powodowi termin do podania wszelkich twierdzenia dowodów upłynął w dniu 9 września 2019r. Dalsze twierdzenia powoda mogły zaś dotyczyć jedynie zarzutów sprzeciwu, przy czym trudno za merytoryczny uznać zarzut wytykający wniosek w zakresie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa. Powód, bez względu na stanowisko pozwanego, winien był wykazać spełnienie świadczenia niepieniężnego, skoro zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, warunkuje to roszczenie o rekistę kosztów odzyskiwania należności. Na tej samej podstawie oddalono wniosek pozwanego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących współpracy z innym podmiotem. Okoliczność ta nie ma bowiem znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy, gdyż nawiązanie współpracy z innym podmiotem nie rzutuje na obowiązki pozwanego wynikające z umowy łączącej go z powodem. Wreszcie oddalono wniosek obu stron o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron, uznając go za zbędny, skoro istotne okoliczności sprawy zostały wykazane innymi dowodami a przesłuchani stron jest dowodem posiłkowym (art. 299 k.p.c.).

Na podstawie przeprowadzonych dowodów ustalono istotne okoliczności sprawy, obejmujące fakt zawarcia między stronami umowy oświadczenie usług i jej warunki. Zawarcie umowy poprzedziła wymiany korespondencji prowadzonej pocztą elektroniczną, w której powód przedstawił zakres świadczonych usług oraz propozycje dotyczące należnego mu wynagrodzenia.

Łącząca strony umowa miała charakter umowy oświadczenie usług do której zastosowanie mają przepisy Kodeksu cywilnego o zleceniu. Zgodnie z art. 734 § 1 i 734 k.c. – w zw. z art. 750 k.c., przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności dla dającego zlecenie. Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.

Sporna umowa obejmowała konfigurację strony internetowej oraz jej pozycjonowanie, tj. s czynności zmierzając do wyświetlania strony internetowej pozwanego na jak najwyższej pozycji w wyszukiwarce Google przy zastosowaniu wybranych przez późnawego słów kluczowych. Wynagrodzenie za konfigurowanie strony internetowej zostało przez pozwanego zapłacone i nie było objęte roszczeniem.

Wynagrodzenie z tytułu świadczenia usługi pozycjonowania ustalono w wysokości 1.000,- zł netto miesięcznie, tj. 1.230,- zł netto, płatne miesięcznie. Brak zapłaty w terminie wskazanym wystawionych pozwanemu fakturach VAT czynił wierzytelność wymagalną, a roszczenie uzasadnionym. Powodowi służyło wynagrodzenie w w/w wysokości za każdy miesiąc obowiązywania umowy. Pozwany zapłacił jedynie należność za kwiecień 2018r. Natomiast wynagrodzenie za okres od maja 2018r. do kwietnia 2019r. nie zostało zapłacone. Podkreślenia wymaga, że wobec ustalenia w umowie terminów zapłaty, nie znajdował tu zastosowania semiimperatywny przepis art. 744 k.c. uzależniający prawo do wynagrodzenia od uprzedniego wykonania usługi. Co za tym idzie, roszczenia powoda nie wymagało uprzedniego wykazania spełnienia przez niego świadczenia.

Niemniej należy wskazać, że powodowi służyło wynagrodzenie jedynie za okres w którym umowa obowiązywała. Tymczasem pismem z dnia 10 lipca 2018r. pozwany złożył oświadczenie o jej wypowiedzeniu. W myśl art. 746 § 1 k.c., dający zlecenie (tu pozwany) może je wypowiedzieć w każdym czasie. Powołany przepis ma charakter względnie obowiązujący, co oznacza, że strony mogą umownie zmienić zasady rozwiązania stosunku zlecenia uzgadniając np. okres wypowiedzenia czego jednak nie uczyniono. Nie mogą jednak wyłączyć możliwości wypowiedzenia umowy także zawartej na czas oznaczony i mimo braku ważnego powodu (

vide:

wyrok Sądu Najwyższego dnia 28 września 2004r., sygn. akt IV CK 640/03). W niniejszej sprawie zastrzeżono, że umowa została zawarta na czas oznaczony 12 miesięcy, po upływie których miała ulegać automatycznemu przedłużeniu na okres kolejnych 13 miesięcy, chyba że którakolwiek ze stron na 30 dni przed zakończeniem jej obowiązywania złoży oświadczenie o braku woli kontynuowania umowy. Pozwany mógł zatem złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu umowy w każdym czasie.

Odrębną kwestią jest natomiast ustalenie momentu, w którym oświadczenie to odnosi skutek w postaci ustania stosunku obligacyjnego. Zgodnie z art. 61 k.c. Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. W niniejszej sprawie pismo zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu pozwany wysłał do powoda listem poleconym na adres jego przedsiębiorstwa, tj. W. Al. (...). Przesyłka nie została odebrana i zwrócono ją do nadawcy. Niemniej powołany przepis uzależnia skuteczność złożenia oświadczenia od umożliwienia adresatowi zapoznania się z jego treścią a nie tylko faktycznego z nią zapoznania. Jeśli zatem adresat nie odbiera kierowanej do niego korespondencji, to oświadczenie może zostać uznane za złożone (

vide:

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2015r., sygn. akt I CSK 547/14). Podkreślenia wymaga, że adres na jaki pozwany skierował swoje oświadczenie został określony w spornej umowie, był przez powoda podawany w fakturach VAT i wezwaniach do zapłaty, a także pozostaje aktualny w świetle treści wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, korzystającego z domniemania prawdziwości (art. 16 ustawy z dnia 6 marca 2018r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy). Chybione jest tu twierdzenie powoda, że nie mógł zapoznać się z treścią oświadczenia pozwanego z uwagi na ujęcie w adresie jedynie nazwy fantazyjnej jego przedsiębiorstwa a to (...) (co nota bene wcale nie oznacza, że adresat jest osobą prawną). W taki sam sposób powód oznaczał bowiem dane nadawcy w kierowanej do pozwanego korespondencji. Brak więc jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że powód nie mógł odebrać korespondencji a następnie zapoznać się z treścią skierowanego do niego pisma.

Bez znaczenia pozostaje także, że oświadczenie złożono z pominięciem przewidzianego w umowie sposobu (pocztą elektroniczną). Pozwany usprawiedliwił to fakt utraty dostępu do dotychczasowego (określonego w umowie jako wiążący) adresu poczty elektronicznej. Nadto oświadczenie skierowane bezpośrednio do powoda pozostaje skuteczne. Za datę złożenia oświadczenia należało zatem przyjąć datę zwrotu niepodjętej przesyłki pozwanemu, tj. 30 lipca 2018r.

Wobec braku zastrzeżenia w umowie okresu wypowiedzenia, oświadczenie to wywołuje sklejek z chwilą jego złożenia. Należy bowiem zaznaczyć, że zastrzeżenie terminu do złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy w celu przeciwstawienia się jej przedłużeniu na kolejny okres, nie może być utożsamiane z okresem wypowiedzenia. Co za tym idzie, sporna umowa przestała wiązać strony z końcem lipca 2018r. W przypadku odpłatnego zlecenia, zleceniodawca wypowiadający umowę, ma obowiązek zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, jak również uiścić przyjmującemu zlecenie część wynagrodzenia odpowiadającą jego dotychczasowym czynnościom, a jeżeli wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, powinien także naprawić szkodę.

Powód nie wykazał, aby z powodu wypędzenia umowy poniósł szkodę. Przysługiwało mu zatem jedynie wynagrodzenie za okres obowiązywania umów, tj. od maja do lipca 2018r. w łącznej wysokości 3.690,- zł brutto (3 x 1.000,- zł netto = 3 x 1.230,- zł brutto).

Zgodnie z art. 481 § 1 k.c., od tej kwoty służyły powodowi także odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, wobec spełniania przesłanek z art. 7 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, a to spełnienia przez powoda świadczenia niepieniężnego oraz upływu terminu zapłaty. Odsetki te służą od następnego dnia po wskazanym w fakturach terminie zapłaty.

W myśl art. 10 ust. 1 cyt. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, wierzycielowi (powodowi), od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, równowartość kwoty 40 euro przeliczonej na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne, stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności. Prawo do rekompensaty przysługuje od każdej transakcji handlowej, przez którą należy rozumieć umowę (art. 10 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 1 cyt. ustawy), przy czym w razie uzgodnienia spełniania świadczenia częściami, rekompensata kosztów odzyskiwania należności przysługuje od każdej częścią świadczenia pieniężnego (art. 11 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy). Warunkiem prawa do rekompensaty pozostaje podjęcie przez wierzyciela działań w celu odzyskania należności. Przepis art. 10 ust. 1 cyt. ustawy zwalnia go bowiem jedynie z obowiązku wykazania wysokości poniesionych w związku z tym kosztów. W niniejszej sprawie powód ponaglał pozwanego o zapłatę należności pocztą elektroniczną a ostatecznie skierował do niego wezwanie do zapłaty obejmujące całą dochodzoną należność. Tym samym nabył prawo do rekompensaty kosztów odzyskiwania należności w części obejmującej wynagrodzenia za okres maj – lipiec 2018r., tj. za 3 okresy rozliczeniowe w łącznej wysokości 516,06 zł, którą ustalono przy zastosowaniu średniego kursu euro Narodowego Banku Polskiego właściwego dla każdej należności określonej w poszczególnych fakturach VAT.

Pozostałe zarzuty pozwanego, dotyczące niewykonania umowy nie mogły zasługiwać na uwzględnienie. Pozwany nie zdołał wykazać ani nawet nie sprecyzować na czym miały polegać nierzetelność powoda w wykonaniu umowy w zakresie konfiguracji strony internetowej. Przede wszystkim materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie jednoznacznego katalogu elementów, które strona miała zawierać, co wyklucza możliwość dokonania oceny czy i w jakim stopniu powód wykonał zobowiązanie. Ciężar wykazania tej okoliczności obciążał jednak pozwanego, który wywodził z tego skutki prawne (art. 6 k.c.). Z zeznań świadka L. M. wynikało natomiast, że powód wykonał elementy strony internetowej takie jak rozdziały z produktami czy wprowadzenie systemu płatności Pay – U. Przy braku dowodu na pełen zakres obciążającego go świadczenia, nie można jednak było uwzględnić twierdzeń świadka że nie zostały one wykonane. Wątpliwość co do twierdzeń pozwanego o braku wykonania umowy w zakresie konfiguracji strony internetowej rodzi natomiast fakt, że zapłacił on poznam należne z tego tytułu wynagrodzenie i nie zgłaszał roszczeń o jego zwrot lub obniżenie. Nie ma też znaczenia, czy pozwany zlecał wykonanie tożsamej usługi innemu podmiotowi, gdyż nie musiało być to wynikiem jedynie rzekomego nienależytego wykonania zobowiązania. Nie można też było uwzględnić zarzutów pozwanego co do braku czynności powoda w zakresie pozycjonowania strony internetowej. Przede wszystkim, błędnie pozwany zakłada, że dopiero zakończenie konfiguracji strony, umożliwia przystąpienie do jej pozycjonowania. Odmienne okoliczności wynikają z treści korespondencji prowadzonej pocztą elektroniczną, w której powód wyjaśnił procedurę pozycjonowania. Nadto powód zobowiązany był do podjęcia czynności w zakresie pozycjonowania w określonym w umowie terminie, a przeszkodą ku temu był niewątpliwie nienależyta współpraca pozwanego. Z pism powód wynika bowiem, że wielokrotnie pozwany nie udzielał niezbędnych powodowi informacji mimo ponagleń (k. 22, 26, 31 – 32, 34). Podkreślenia wymaga, że łącząca strony umowa miała charakter umowy starannego działania a nie rezultatu. Co za tym idzie, powodowi służyło wynagrodzenie z tytułu czynności podjętych oraz tych, do podjęcia których był gotów, ale nie mógł ich przedsięwziąć z przyczyn leżących po stronie pozwanego. Co za tym idzie, nawet opóźnienie w rozpoczęciu czynności w zakresie pozycjonowania strony internetowej, będące następstwem opóźnienia w jej konfiguracji spowodowanego z kolei brakiem współdziałania ze strony pozwanego (mimo uzgodnionego w umowie i wynikającego z art. 354 § 2 k.c.), nie wykluczało prawa powoda do wynagrodzenia.

W ocenie Sadu również zaniechanie przedstawienia raportu z pozycjonowania nie wpływa na zadość roszczenia powoda. Jego podstawowym obowiązkiem było bowiem dokonywani czynności związanych z pozycjonowaniem a nie dokumentowanie ich efektów. Zważywszy, że umowa obowiązywała przez okres 3 miesięcy, zaś realny efekt pozycjonowania jest możliwy do uzyskania po upływie około roku, brak przedstawienia raportu nie miał w istocie żadnego znaczenia dla oceny wykonania umowy przez powoda. Nie można też pominąć, że zgodnie z § 4 ust. 1 umowy z dnia 6 marca 2018r., miały one być przedstawiane po wykonaniu umowy i zapłacie wynagrodzenia. Jej brak czasowo wyłączał zatem obowiązek powoda w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt I. wyroku.

Powództwo podlegało oddaleniu w pozostałym zakresie. Przede wszystkim z materiału dowodowego a nawet twierdzeń pozwu wynikało, że wynagrodzenie powoda wynosiło 1.230,- zł brutto miesięcznie. Powód domagał się jednak kwoty 1.320,- zł miesięcznie, w sposób jednoznaczny formułując żądanie pozwy w rubryce 9.1 formularza pozwu. Tak sformułowane roszczenie nie mogło zostać zmodyfikowane w sposób inny niż przez częściowe cofnięcie pozwu. Z mocy art. 505

4 k.p.c., w postępowaniu uproszczonym, w którym rozpoznawana była niniejsza sprawa, zmiana powództwa jest bowiem niedopuszczalna. Wymagałaby ona zresztą zachowania pisma procesowego – stosownie do 193 § 2

1 k.p.c. Oświadczenie pełnomocnika powoda złożone w piśmie z dnia 5 listopada 2019r. nie mogło zatem zostać uwzględnione. Zresztą powód w ten sposób zmodyfikował żądanie tylko w zakresie wynagrodzenia za pierwszy z dochodzonych okresów rozliczeniowych.

Pozwany powołał się na wypowiedzenie umowy, skutkujące jej wygaśnięciem z końcem lipca 2018r. Po tym terminie brak było zatem podstaw do przyznania powodowi prawa do wynagrodzenia. W uzupełnieniu powyższego należy dodać, że co prawda w umowie wynagrodzenie za wykonanie całości umowy ustalono na 12.500,- zł z czego kwota 12.000,- zł stanowiła wynagrodzenie za pozycjonowanie, płatne zgodnie z harmonogramem miesięcznym, jednak nie stanowi to przeszkody do uznania roszczenia za zasadne jedynie wysokości uwzględnionej w pkt. I wyroku. Skoro bowiem umowa wygasła, to brak jest podstaw do przyznania powodowi całości wynagrodzenia. Rozłożenie płatności na miesięczne raty pozwala zaś na przyjęcie, że wartość świadczenia powoda w każdym miesiącu wykonywania umowy wynosiła 1.000,- zł netto.

Powód nie powołał żadnych twierdzeń a tym bardziej dowodów pozwalających na obciążenie pozwanego obowiązkiem odszkodowawczym w związku z rozwiązaniem umowy – stosownie do dyspozycji art. 746 §1 k.c. Stanowiłoby to zresztą niedopuszczalną w świetle art. 505

4 § 1 k.p.c. zmianę powództwa, zważywszy że skutkowałaby zmianą podstawy faktycznej roszczenia z uzasadniającej żądanie wykonania umowy na odszkodowanie.

Bezzasadnym pozostawało także roszczenie o rekontrę kosztów odzyskiwana należności stanowiących wynagrodzeni umowne płatne począwszy od sierpnia 2018r. Jak wskazano wyżej, wynagrodzenie to nie przysługiwało powodowi wobec wygaśnięcia stosunku zobowiązaniowego, a tym samym nie mogło być mowy o uchybieniu terminowi jego zapłaty.

W tych warunkach orzeczono jak w pkt. II wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Powództwo zostało uwzględnione w 25% i oddalono w 75% co uprawniało strony do adekwatnego do w/w wskaźnika zwrotu kosztów procesu. Należy dodać, że roszczenie o rekompensatę kosztów odzyskiwania należności, jako koszt związany z wierzytelnością nie podlega wliczeniu do wartości przedmiotu sporu. Nie jest zatem uwzględniana przy ustalaniu zakresu w jakim powód wygrał spór (art. 20 k.p.c.). Poniesione przez powoda koszty procesu wynosiły łącznie 3.917,- zł i obejmowały: opłatę sądową od pozwu w wysokości 300,- zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600,- zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie) i koszty opłaty skarbowej uiszczonej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17,- zł. Pozwany nie udokumentował żadnych kosztów procesu. Brak też było takich kosztów, które Sąd mógłby uwzględnić z urzędu. Uwzględniając zakres, w jakim każda ze stron wygrała spór, powodowi przysługiwały koszty procesu w wysokości 979,25 zł (3.917,- x 25%).

Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt. III wyroku.