Dostawy plandek na inne podmioty. Powództwo przeciwko niemieckiej spółce oddalone

wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 30 grudnia 2025 roku

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 327

1

§ 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku sporządza się w sposób zwięzły, w związku z czym w niniejszym uzasadnieniu w zakresie twierdzeń stron odwołano się do treści ich pism procesowych.

I. Powód L. O. złożył przeciwko stronie pozwanej (...)w Niemczech dwa powództwa, oba o zapłatę cen sprzedaży za sprzedane temu podmiotowi plandeki. Strona pozwana odebrała plandeki, jednak za nie dokonała zapłaty.

W pozwie zarejestrowanym pod sygnaturą akt V GNc 14/23 wniesionym w dniu 31.12.2022 roku powód L. O. wniósł o zasądzenie (...) w Niemczech kwoty w wysokości 1.630,00 euro, wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi w skali rocznej od dnia 26.10.2019 roku do dnia zapłaty, a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu. (

k. 3-11)

W dniu 7.06.2023 roku Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Tarnowie wydał w sprawie europejski nakaz zapłaty. (

k. 55-56, k. 57-58)

Od wydanego w sprawie europejskiego nakazu zapłaty sprzeciw wiosła strona pozwana.

W piśmie „odpowiedź na pozew” strona pozwana wniosła:

- o odrzucenie pozwu ze względu na braku jurysdykcji krajowej,

- o oddalenie pozwu ze względu na brak zasadności powództwa,

a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu.

Strona pozwana podniosła, że pozwany winien wystąpić z ewentualnym powództwem do sądu państwa jej siedziby, a więc do właściwego sądu w Niemczech.

Strona pozwana przyznała, że w przeszłości współpracowała z powodem i podniosła, że wszelkie należności z tytułu realizowanych przez niego zleceń zostały uregulowane w całości. Powodowi w szczególności nie przysługują żadne roszczenia z faktury VAT numer (...). Strona pozwana zaprzeczyła, że powód wykonał i wysłał do niej plandeki, których rzekomą dostawę dokumentowały załączone do pozwu dokumenty. Pozwana zaprzeczyła, aby kiedykolwiek odebrała opisane w pozwie rzeczy. Pozwana wskazała dalej, że powód nie udowodnił swojego roszczenia. Złożona do pozwu dokumentacja przesłana na adres poczty elektronicznej nie potwierdza złożenia przez stronę pozwaną zamówienia. Nie wynika z niej, w imieniu jakiego podmiotu miałby zostać złożone zamówienia, nie określono w niej żadnych warunków wykonania rzekomej umowy, w tym wysokości uzgodnionego wynagrodzenia.

W ocenie pozwanej również przedstawiony przez powoda dokument (...) nie może stanowić dowodu wykonania dostawy na rzecz strony pozwanej, albowiem został wystawiony na inny podmiot, tj. na firmę (...). Ponieważ dokument wskazuje jednoznacznie na innego odbiorcę, wyklucza to możliwość uznania go za podstawę jakiegokolwiek zobowiązania wobec strony pozwanej. Dodatkowo z dokumentu dostawy ma wynikać, że została ona zrealizowana 10.07.2019 roku podczas gdy korespondencja przesłana na adres poczty elektronicznej wskazuje, że ewentualne zamówienia były składane od sierpnia do września 2019 roku. Dokument nie tylko nie potwierdza twierdzeń powoda, ale dowodzi ich wewnętrznych sprzeczności i podważa ich wiarygodność. Natomiast zdaniem pozwanej faktura VAT numer (...) z dnia 18.10.2019 roku nie może być uznana za dowód istnienia ani wysokości roszczenia. Nie została ona opatrzona podpisem osoby uprawnionej do reprezentowania strony pozwanej, ani też w żaden inny sposób zaakceptowana.

Strona pozwana podniosła także zarzut przedawnienia roszczenia powołując się na dwuletni okres przedawnienia na podstawie art. 646 k.c. Odbiór dzieła miał nastąpić w dniu 10.07.2019 roku, a więc roszczenie uległo przedawnieniu z dniem 31.12.2021 roku. Pozew został wniesiony w dniu 21.12.2022 roku. Gdyby stosunek zobowiązaniowy pomiędzy stronami zaklasyfikować jako dostawę, termin przedawnienia wynosiłby 2 lata. (

k. 243-247)

Na rozprawie w dniu 4.11.2025 roku pełnomocnik powoda odnosząc się do zarzutu braku jurysdykcji wskazał, że w zakresie umowy o dzieło należy przyjąć, że jest to umowa o usługi w rozumieniu Rozporządzenia Bruksela Bis. Podał, że powód wykonywał plandeki, a sama dostawa odbywała się na terenie Niemiec. Z kolei pełnomocnik strony pozwanej zarzucił, że powód nie wykazał, że wykonywał zlecenie na terenie Polski. (

k. 274-275)

Postanowieniem z dnia 4.11.2025 roku Sąd oddalił wniosek pozwanej o odrzucenie pozwu ze względu na brak jurysdykcji krajowej, a postanowienie to stało się prawomocne. (

k. 276)

W piśmie z dnia 6.11.2025 roku strona pozwana powieliła dotychczasowe argumenty i podniosła, że niezrozumiałe są twierdzenia powoda, jakoby firma (...) była tożsama z firmą (...), podczas gdy oba te podmioty są odrębne. Powód był tego w pełni świadomy, gdyż w przeszłości wystawiał już faktury na zlikwidowaną już firmę (...). Strona pozwana jest samodzielnym, odrębnym podmiotem prawnym, posiadającym własną osobowość prawną i odpowiadającym wyłącznie za własne zobowiązania. Zamówienia wskazane na fakturze o numerze (...) wynikają z załączonych do pozwu mailów obejmujących zamówienia. (

k. 278-279)

Na rozprawie w dniu 9.12.2025 roku pełnomocnik strony pozwanej podał, że w zakresie roszczenia pierwotnie objętego sprawą V GC 95/25 tj. o zapłatę 1 600 euro podtrzymuje on zarzut przedawnienia. Oświadczył także, że podmiot o nazwie (...) zamawiał towary u strony powodowej, przy czym strona powodowa fakturowała towary, które nie zostały wykonane. Strona pozwana jest spółką, natomiast firma (...) była działalnością prowadzoną przez osobę fizyczną. Powód współpracował z (...).

II. W pozwie wniesionym w dniu 31.12.2022 roku powód L. O. wniósł o zasądzenie (...) w Niemczech kwoty w wysokości 1.520,00 euro, wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi w skali rocznej od dnia 13.11.2019 roku do dnia zapłaty, a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu. (

k. 298-306, k. 317-325) Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt V GNc 13/23.

W dniu 7.06.2023 roku Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Tarnowie wydał w sprawie europejski nakaz zapłaty. (

k. 334-335, k. 336-337)

Od wydanego w sprawie europejskiego nakazu zapłaty sprzeciw złożyła strona pozwana.

W piśmie „odpowiedź na pozew” strona pozwana wniosła:

- o odrzucenie pozwu ze względu na braku jurysdykcji krajowej,

- o oddalenie pozwu ze względu na brak zasadności powództwa,

a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu.

Strona pozwana podniosła, że pozwany winien wystąpić z ewentualnym powództwem do sądu państwa jej siedziby, a więc do właściwego sądu w Niemczech.

Strona pozwana przyznała, że w przeszłości współpracowała z powodem i podniosła, że wszelkie należności z tytułu realizowanych przez niego zleceń zostały uregulowane w całości. Powodowi w szczególności nie przysługują żadne roszczenia z faktury VAT numer (...). Strona pozwana zaprzeczyła, aby powód wykonał i wysłał do niej plandeki, których rzekomą dostawę dokumentowały załączone do pozwu dokumenty. Strona pozwana ozwana zaprzeczyła, aby kiedykolwiek odebrała opisane w pozwie przedmioty.

W dalszej kolejności pozwana wskazała, że powód nie udowodnił swojego roszczenia. Złożona do pozwu dokumentacja przesłana na adres poczty elektronicznej nie potwierdza złożenia przez stronę pozwaną zamówienia. Nie wynika z niej, w imieniu jakiego podmiotu miałby zostać złożone zamówienia, nie określono w niej żadnych warunków wykonania rzekomej umowy, w tym wysokości uzgodnionego wynagrodzenia. Zdaniem pozwanej również przedstawiony przez powoda dokument (...) nie może stanowić dowodu wykonania dostawy na rzecz pozwanej, albowiem został wystawiony na inny podmiot, tj. na firmę (...). Ponieważ dokument wskazuje jednoznacznie na innego odbiorcę, wyklucza to możliwość uznania go za podstawę jakiegokolwiek zobowiązania wobec strony pozwanej.

W ocenie pozwanej z dokumentu dostawy wynika, dostawa została zrealizowana 27.04.2020 roku podczas gdy korespondencja przesłana na adres poczty elektronicznej wskazuje, że ewentualne zamówienia były składane od września do października 2020 roku. Dokument nie tylko nie potwierdza twierdzeń powoda, ale dowodzi ich wewnętrznych sprzeczności i podważa ich wiarygodność. Z kolei Faktura VAT numer (...) z dnia 13.11.2020 roku nie może być uznana za dowód istnienia ani wysokości roszczenia. Nie została ona opatrzona podpisem osoby uprawnionej do reprezentowania strony pozwanej, ani też w żaden inny sposób zaakceptowana. (

k. 509-512)

W piśmie z dnia 28.10.2025 roku powód podniósł, że plandeki zostały dostarczone pod adres strony pozwanej. Osoba składająca zamówienie, to ta sama osoba, która podpisała się na liście przewozowym. Twierdzenia strony pozwanej o braku tożsamości podmiotu, na rzecz którego miałby być dostarczony towar należało traktować jako linię obrony. Strona pozwana w sposób bezprawny uchylała się od uregulowania swoich zobowiązań względem powoda od niemal pięciu lat. Strona pozwana starała się wykazać, że nigdy nie współpracowała z powodem, podczas kiedy on przedstawił pełną korespondencję dotyczącą współpracy stron. Jeśli chodzi o zarzut braku jurysdykcji to powód podał, że strona pozwana podniosła go już po tym, kiedy wdała się w spór. Przedmiotem stosunku prawnego była usługa wykonania plandek, co wynikało z treści faktury oraz zamówienia. Do realizacji czynności doszło na terytorium Polski, zatem zastosowanie będzie miał art. 1103

7 pkt. 1 k.p.c. (

k. 540-541).

Na rozprawie w dniu 4.11.2025 roku pełnomocnik powoda odnosząc się do zarzutu braku jurysdykcji wskazał, że w zakresie umowy o dzieło należy przyjąć, że jest to umowa o usługi w rozumieniu Rozporządzenia Bruksela Bis. Podał, że powód wykonywał plandeki, a sama dostawa odbywała się na terenie Niemiec. Z kolei pełnomocnik strony pozwanej zarzucił, że powód nie wykazał, że wykonywał zlecenie na terenie Polski. (

k. 553-554)

Postanowieniem z dnia 4.11.2025 roku Sąd oddalił wniosek pozwanej o odrzucenie pozwu ze względu na brak jurysdykcji krajowej, a postanowienie to stało się prawomocne. (

k. 555)

W piśmie z dnia 6.11.2025 roku strona pozwana powieliła dotychczasowe argumenty i podniosła, że niezrozumiałe są twierdzenia powoda, jakoby firma (...) była tożsama z firmą (...), podczas gdy oba te podmioty są odrębne. Powód był tego w pełni świadomy, gdyż w przeszłości wystawiał już faktury na zlikwidowaną już firmę (...). Strona pozwana jest samodzielnym, odrębnym podmiotem prawnym, posiadającym własną osobowość prawną i odpowiadającym wyłącznie za własne zobowiązania. Zamówienia wskazane na fakturze o numerze (...) wynikają z załączonych do pozwu mailów obejmujących zamówienia. (

k. 557-558).

III. W dniu 14.11.2025 roku Sąd Rejonowy w Tarnowie postanowił połączyć sprawę prowadzoną pod sygnaturą akt V GC 65/25 do wspólnego prowadzenia i rozpoznania ze sprawą V GC 59/25 i w dalszym ciągu prowadzić ją pod sygnaturą akt V GC 59/25. (

k. 294)

IV. Na rozprawie w dniu 9.12.2025 roku pełnomocnik strony pozwanej podał, że w zakresie roszczenia pierwotnie objętego sprawą V GC 95/25 tj. o zapłatę 1 600 euro podtrzymuje on zarzut przedawnienia. Oświadczył także, że podmiot o nazwie (...) zamawiał towary u strony powodowej, przy czym strona powodowa fakturowała towary, które nie zostały wykonane. Strona pozwana jest spółką, natomiast firma (...) była działalnością prowadzoną przez osobę fizyczną. Powód współpracował z (...).

V. Zgodnie z art. 327

1

§ 1 pkt 1 k.p.c. uzasadnienie wyroku winno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód prowadził korespondencję i przyjął zmówienia od podmiotu (...). Powód wyprodukował i dostarczył plandeki. Dostawa miała miejsce w dniu 10.07.2019 roku. Przedmioty opisane na fakturze numer (...) na kwotę w wysokości 1.630,00 euro, jaka została wystawiona na rzecz strony pozwanej, zostały dostarczone na adres: „(...)”.

Dowód:

- faktura – k. 12,

- potwierdzenie doręczenia – k. 24;

- korespondencja elektroniczna – k. 43-52;

Powód prowadził korespondencję i przyjął zmówienia od podmiotu (...). Powód wyprodukował i dostarczył plandeki. Dostawa miała miejsce w dniu 27.04.2019 roku. Przedmioty opisane na fakturze numer (...) na kwotę w wysokości 1 520,00 euro, jaka została wystawione na rzecz strony pozwanej, zostały dostarczone na adres: (...)

Dowód:

- faktura – k. 307,

- potwierdzenia dostawy – k. 311,

- korespondencja elektroniczna – k. 308-310;

Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, które nie budziły wątpliwości Sądu co do swej prawdziwości i wiarygodności. Podkreślenia wymaga, że dokumenty będące dowodami w sprawie miały charakter dokumentów prywatnych, o których mowa w art. 245 k.p.c., który określa, że dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Przyjęcie zatem prawdziwości dokumentów nie stanowi jednocześnie przyjęcia, że zawarte w nich oświadczenia i twierdzenia polegają na prawdzie.

Zwrócić tutaj należy uwagę, że przedstawione przez powoda dokumenty w zakresie: zamówień, faktur i dowodów dostawy nie zgadzają się wzajemnie, w szczególności w zamówieniach i fakturach wskazano inne podmioty.

VI. Zgodnie z art. 327

1

§ 1 pkt 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd rozważył, co następuje:

W sprawie zastosowanie będą miały przepisy następujących aktów prawnych:

1) ustawy z dnia 23.04.1964 roku – Kodeks cywilny (tj. Dz.U. 2025 r., poz. 1071 ze zm.) – zwanej „k.c.

”;

2) ustawy z dnia 17.11.1964 roku – Kodeks postępowania cywilnego (tj. Dz.U. 2024 r., poz. 1568 ze zm.) – zwanej „k.p.c.”;

3) ustawy z dnia 28.07.2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz. U. 2025 r., poz. 1228 ze zm.) – zwanej „u.k.s.c.”;

4) ustawy z dnia 16.11.2006 roku o opłacie skarbowej (tj. Dz.U. 2025 r. poz. 1154 ze zm.) – zwanej „u.o.s.”;

5) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) numer (...)z dnia 12.12.2012 roku w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona) (Dz.U.UE.L.2012.351.1) – zwanego dalej: „Bruksela I Bis”;

6) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) numer (...) z dnia 17.06.2008 roku w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych z dnia 4 lipca 2008 r. (Rzym I) (Dz. U.UE 2008 L 177/6 ze zm.) – zwanego dalej „ Rozporządzenie Rzym I”;

7) ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. – Prawo prywatne międzynarodowe (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 503) – zwanej dalej „p.p.m.”;

Zgodnie z art. 26 Bruksela I Bis, zgodnie z jeżeli sąd państwa członkowskiego nie ma jurysdykcji na podstawie innych przepisów niniejszego rozporządzenia, uzyskuje on jurysdykcję, jeżeli pozwany przed tym sądem wda się w spór. Niniejszy przepis nie ma zastosowania, jeżeli pozwany wdaje się w spór w tym celu, aby podnieść zarzut braku jurysdykcji lub jeżeli inny sąd ma na podstawie art. 24 tego rozporządzenia ma jurysdykcję wyłączną. Kwestia zarzutu braku jurysdykcji w niniejszej sprawie została prawomocnie rozstrzygnięta, gdyż zarzut ten został prawomocnie oddalony. Oznacza to, że w niniejszej sprawie miał jurysdykcji niniejszy Sąd.

Niezależnie od jurysdykcji, mając na uwadze występowanie w sprawie podmiotów mających siedzibę w różnych krajach należało ustalić, jakie w sprawie będzie miało zastosowanie prawo właściwe.

Przedmiotowa sprawa jest sprawą z zakresu międzynarodowych stosunków obligacyjnych w zakresie prawa cywilnego, a zatem należało ustalić prawo materialne właściwe do oceny zasadności zgłoszonego roszczenia. Wskazać tutaj należy, że to sąd orzekający w sprawie ustala prawo właściwe w sprawie i czyni to z urzędu. W sytuacji, gdy w sprawie występuje element zagraniczny (podmiotowy lub przedmiotowy) to w przypadku braku wskazań stron w tym zakresie winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, w szczególności poprzez rozpytanie stron lub ich pełnomocników co do tej okoliczności.

Bezspornym było, że powód wywodzi swe roszczenie z umowy o dzieło, gdyż był wytwórcą dostarczonych rzeczy, a więc plandek. Dostarczenie tych plandek miało miejsce do Niemiec. W związku z tą okolicznością pierwszorzędnym zagadnieniem, podlegającym rozważeniu w sprawie okazało się określenie prawa właściwego, będącym punktem wyjścia do dalszej analizy, a w związku z tym, aby ustalić prawo, według którego w analizowanej kwestii należy postępować, odwołać się należy do norm prawa prywatnego międzynarodowego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy p.p.m., prawo właściwe dla zobowiązania umownego określa rozporządzenie Rozporządzenia Rzym I. Zgodnie z jego art. 3 ust. 1 umowa podlega prawu wybranemu przez strony, zaś wybór prawa jest dokonany wyraźnie lub w sposób jednoznaczny wynika z postanowień umowy lub okoliczności sprawy, jak też strony mogą dokonać wyboru prawa właściwego dla całej umowy lub tylko dla jej części. Natomiast art. 4 ust. 1, lit. a tego Rozporządzenia stanowi, że w zakresie, w jakim nie dokonano wyboru prawa właściwego dla umowy zgodnie z art. 3 i bez uszczerbku dla art. 5-8, prawo właściwe dla umowy ustala się następująco: umowa sprzedaży towarów podlega prawu państwu, w którym sprzedawca ma miejsce zwykłego pobytu.

W niniejszej sprawie strony nie dokonały wyboru prawa określonego państwa (Polski lub Niemiec), a przynajmniej takie twierdzenia nie zostały podniesione, co powoduje, że konieczne jest ustalenie prawa właściwego na podstawie Rozporządzenia Rzym I. Zgodnie z art. 4 ust. 2 umowa, która nie jest objęta ust. 1 lub której składniki byłyby objęte zakresem więcej niż jednego z przypadków określonych w ust. 1 lit. a - h, podlega prawu państwa, w którym strona zobowiązana do spełnienia świadczenia charakterystycznego dla umowy ma miejsce zwykłego pobytu. W związku z tym, że umowy na które powołuje się powód należy zakwalifikować jako umowę o dzieło, która nie jest wymieniona w art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia, to zastosowanie będzie miał jego przepis art. 4 ust. 2, a więc właściwe będzie prawo polskie, jako prawo zwykłego pobytu powoda, który był zobowiązany do spełnienia świadczeń.

Strona pozwana w pierwszej kolejności podniosła zarzut braku legitymacji procesowej, który należało rozpoznać w pierwszej kolejności. Brak legitymacji procesowej oznacza niemożność uzyskania ochrony prawnej. Powód nie wykazał, że strona pozwana byłą stroną z którą zawarł umowę. Skoro w dokumentach potwierdzających doręczenie plandek wskazany został inny podmiot niż strona pozwana, to nie ma żadnych podstaw do tego, ażeby obciążać ją obowiązkiem zapłaty za towar którego nie odebrała. Z żadnych z przedłożonych przez powoda dokumentów nie wynika, że strona pozwana złożyła zamówienie oraz że do niej dostarczono wykonane plandeki, jak też że strona pozwana zobowiązała się do spełnienia świadczenia. Sama okoliczność wystawienia na stronę pozwaną faktur nie może świadczyć o powstaniu po jej stronie zobowiązania, gdyż faktury są jedynie dokumentami rozliczeniowymi i nie stanowią umowy, lecz mogą ewentualnie stanowić dowód jej zawarcia. Powód nie wykazał jednak dlaczego faktury miały zostać wystawione na inny podmiot niż te, który złożył zamówienie, jak też przez inny podmiot, do którego wykonane plandeki zostały dostarczone. Już sama ta okoliczność stanowiła podstawę do oddalenia powództwa.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienie wskazać należy, że pierwsza dostawa zamówionych plandek miała mieć miejsce w dniu 10.07.2019 roku, zaś druga w dniu 27.04.2020 roku.

Zgodnie z art. 117 § 1 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Dalej zaś po myśli art. 117 § 2 zd. 1 k.c. po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Natomiast po myśli art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Zwrócić tutaj należy uwagę, że zgodnie z art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.

Skoro strony łączyła umowa o dzieło, to zgodnie z art. 646 k.c. roszczenia wynikające z umowy o dzieło przedawniają się z upływem lat dwóch od dnia oddania dzieła, a jeżeli dzieło nie zostało oddane - od dnia, w którym zgodnie z treścią umowy miało być oddane. W niniejszej plandeki zostały dostarczone odpowiednio: pierwsza w dniu 10.07.2019 roku, zaś druga w dniu 27.04.2020 roku. Oznacza to, że termin przedawnienia w pierwszym przypadku upłynął z dniem 31.12.2021 roku, a w drugim z dniem 31.12.2022 roku. W obu sprawach pozwu zostały złożone w dniu 31.12.2022 roku (data stempla pocztowego), co powoduje, że roszczenie o zapłatę kwoty 1.630,00 euro było przedawnione i z tego też powodu podlegało oddaleniu. Jeżeli zaś chodzi o drugie dochodzone roszczenie o kwotę 1.520,00 euro, to z treści pozwu wynika, że świadczenie powoda miało zostać spełnione również w 2019 roku, przedłożony dowód dostawy wskazuje na 2020 rok. Nie daje to podstaw do uznania zarzutu przedawnienia w tym zakresie za skuteczny, ale jak wcześniej wskazano nie daje podstaw do uznania roszczenia za wykazane, bo trudno przyjąć, że fakturę wystawiono w listopadzie 2019 roku, a dostarczenie towaru miało mieć miejsce w kwietniu 2020 roku.

VII. W zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu wskazać należy, że zgodnie art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Po myśli art. 98 § 3 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Na koszty procesu orzeczone w pkt. I ust. 2 wyroku złożyło się:

1) wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej w osobie adwokata w kwocie 1.800,00 złotych na zasadzie § 2 pkt 4 w zw. z § 15 ust. 1 i 3 r.o.a. w stawce minimalnej;

2) opłata skarbowa w kwocie 17,00 złotych na zasadzie art. 1 ust. 1 pkt 2 u.o.s. w zw. jej częścią IV Załącznika.

Na koszty procesu orzeczone w pkt. II. ust. 2. wyroku złożyło się:

1) wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej w osobie adwokata w kwocie 1.800,00 złotych na zasadzie § 2 pkt 4 w zw. z § 15 ust. 1 i 3 r.o.a. w stawce minimalnej;

2) opłata skarbowa w kwocie 17,00 złotych na zasadzie art. 1 ust. 1 pkt 2 u.o.s. w zw. jej częścią IV Załącznika.

Kwoty w wysokościach: 379,05 złotych i 218,10 złotych wydatkowane na koszty tłumaczenia nie zostały pokryte z zaliczek wpłaconych przez pozwanego dlatego też w tym zakresie orzeczono jak w pkt. I ust. 3 oraz pkt. II ust. 3 wyroku na zasadzie art. 113 ust. 1 u.k.s.c.

Sędzia Zbigniew Miczek