Kredyt na cudze nazwisko i fikcyjna pensja. Rok więzienia dla oskarżonej za oszustwo bankowe

T. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

Ustalenie faktów

R. Ł.

w okresie od 30 kwietnia 2015 r. do 12 maja 2015 r. w H., działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z E. U. (1) i L. U., doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Bank (...) S.A. w H. w kwocie 30 000 złotych w ten sposób, że w dniu 30 kwietnia 2015 r. L. U. zawnioskował o kartę kredytową w ww. banku, w dniu 11 maja 2015 r. podpisał za pośrednictwem firmy kurierskiej umowę o kartę kredytową (...) S.A. z limitem 30 000 zł przedkładając nierzetelne dokumenty w postaci odpisu PIT-37 za 2014 r. i odpisu PIT-11 za 2014 r. oraz nierzetelne, pisemne oświadczenie co do okoliczności mającej istotne znaczenie da udzielonego wsparcia finansowego o zatrudnieniu i uzyskiwanym dochodzie w podmiocie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. przy ul. (...), z miesięcznym wynagrodzeniem 12 500 zł netto, co doprowadziło do wprowadzenia w błąd pracownika wyżej wymienionego podmiotu co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania i wydania w dniu 12 maja 2015 r. pozytywnej decyzji kredytowej oraz przyznania wnioskowanej karty kredytowej z limitem 30 000 zł, czym spowodowała szkodę w mieniu Banku (...) S.A. z siedzibą w H. w kwocie 500 zł, tj.

przestępstwo z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk

R. Ł., w maju 2015 roku poszukiwała osoby, przy udziale której mogłaby uzyskać szybko i łatwo pieniądze z banku, nie mając zamiaru ich zwrotu. W tym celu skontaktowała się ze L. U.. Osobę tę wskazał jej ówczesny konkubent E. U. (1). Uznał on, że L. U. będzie odpowiednią osobą do zaciągnięcia zobowiązania na jego nazwisko (brak stałej pracy, problem alkoholowy). R. Ł. powiedziała L. U., że oferuje mu pracę, ale do tego wymagane jest założenie rachunku bankowego. R. Ł. uczestniczyła w wyrobieniu dowodu osobistego i założeniu rachunku bankowego dla L. U..

L. U. w dniu 30-04-2015 roku, podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem telesprzedaży Banku (...) w (...) S.A - R. O. - złożył wniosek o przyznanie karty kredytowej, poświadczając iż jest zatrudniony w firmie (...) Sp. z o.o. Dostarczone przez kuriera w dniu 11-05-2015 r wniosek zawierający nierzetelne, pisemne oświadczenie o zatrudnieniu i uzyskiwanym dochodzie w podmiocie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. przy ul. (...), z miesięcznym wynagrodzeniem 12 500 zł netto, umowę o kartę kredytową (...) S.A. z limitem 30 tys. zł podpisał oraz dodatkowo przekazał nierzetelne dokumenty: deklarację PIT-37 i PIT-11 oba za 2014 r. W rzeczywistości, L. U. nigdy nie świadczył pracy dla wyżej wymienionej firmy (E. U. był natomiast jej właścicielem). Wskazane wyżej dokumenty miały istotne znaczenie dla następczo wydanej pozytywnej decyzji kredytowej, wprowadzając jednocześnie ww. Bank w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zaciąganego zobowiązania.

W wyniku pozytywnej decyzji kredytowej w dniu 12 maja 2015 roku, przyznano kartę kredytową z limitem 30000 zł. Za pomocą uzyskanej karty kredytowej, w dniu 13 maja 2015 roku o godzinie 10:14 dokonano aktywacji karty, następnie o godzinie 11:05 wykonano przelew na konto osobiste o nr rachunku (...) w kwocie 500 zł, która to kwota została wypłacona w bankomacie należącym do sieci (...) Sp. z oo. przy ul. (...) w Pawilonie Handlowym przez R. Ł..

W dniu 13 maja 2025 r. E. U. (1), podając się za L. U., skontaktował się z pracownikiem Banku (...) w (...) S.A. i próbował nadać PIN do karty i do telefonicznej obsługi. Karta kredytowa została zablokowana z uwagi na wątpliwości pracownika banku co do tożsamości dzwoniącego.

A.

(...) w całym okresie 30-04-2015 r. -12-05-2015 r. jak i później, nie miała zamiaru spłacać zobowiązania, zaciągniętego na nazwisko L. U., była inicjatorem procederu, wypłaciła pieniądze w kwocie 500 zł, której nigdy nie zwróciła do Banku.

częściowe wyjaśnienia R. Ł.

k. 420-427 akt V K 2022/21,

oświadczenie procesowe R. Ł.

k. 428-435 akt V K 2022/21,

zeznania świadka E. U. (2)

k. 118-119, 445-446 akt V K 2022/21, k. 89 -90

zeznania świadka L. U.

k. 31v, 50 akt V K 2022/21, 181-182

zeznania świadka B. V.

k. 16-v17 akt V K 2022/21

zeznania świadka M. E.

k. 26v akt V K (...)21, k. 90-90v

umowa sprzedaży udziałów, KRS spółki (...), protokół Zgromadzenia Wspólników

k. 27-28, 19-21, 241-243 akt V K (...)/21

opinia Pracowni (...) Kryminalistycznych

k. 40-45 akt V K (...)21

akt V K 2022/21

akt V K 2022/21

protokoły wyjaśnień L. U.

123,195 akt V K 2022/21

akt V K 2022/21

akt V K 2022/21

akt V K 2022/21

akt V K 2022/21

wyrok skazujący L. U.

k. 263 akt V K 2022/21

R. Ł. ma 49 lat, wykształcenie wyższe, z zawodu jest fizjoterapeutką, ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwości (wydano za nią list gończy), kilkukrotnie karana po dacie czynu za przestępstwa przeciwko mieniu. U R. Ł. nie stwierdzono objawów choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego, ani innych zakłóceń czynności psychicznych, które mogłyby mieć znaczenie w ocenie jej poczytalności. Nie miała zniesionej lub ograniczonej poczytalności. Miała zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.

akt V K 2022/21

karta karna

akt V K 1950/24

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

częściowe wyjaśnienia R. Ł., oświadczenie procesowe R. Ł.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej w części, a mianowicie w tym zakresie, w jakim korespondują one z pozostałym materiałem dowodowym. Za wiarygodną część wyjaśnień uznano tę, w której nie zaprzeczyła ona swojej relacji z E. U., wskazała, że za jego pośrednictwem spotkała L. U.. Istotny walor dowodowy miało pisemne oświadczenie złożone w trakcie przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym. R. Ł. wyjaśniła bowiem, że relacja, którą tam przedstawiła jest zgodna ze stanem rzeczywistym. W pisemnym oświadczeniu wskazała zaś, że nawiązała kontakt z L. U., by wziął kredyt. Przyznała, że wraz z E. U. przejęła kartę kredytową, wypłaciła 500 zł, potwierdziła również kwestię zablokowania karty (k. 432). Wyjaśnienia w tym zakresie są zgodne z tym, co Sąd ustalił w oparciu o inny materiał dowodowy.

Niewiarygodna dla Sądu jest natomiast ta część wyjaśnień, w której R. Ł. obciąża E. U. za kierowanie całym procederem. Trzeba bowiem pamiętać, że L. U. nie był jedyną osobą, która posłużyła R. Ł. do uzyskania łatwych pieniędzy, przez nakłonienie tej osoby do zaciągnięcia kredytu w instytucjach bankowych (vide pozostałe wyroki skazujące). Wiarygodny materiał dowodowy wskazuje, że to R. Ł. była osobą wiodącą w przestępstwie, a być może również w całym procederze będącym przedmiotem postępowania PO w U.. Świadczy o tym osobiste zaangażowanie R. Ł. w wyrobienie dowodu osobistego dla L. U., osobiste spotkanie z ww. (przecież gdyby to E. U. miał stać za całym pomysłem, to po co angażowałby w to swoją konkubinę, skoro sam znał L. U.?). Z zeznań świadków jak również dowodów z dokumentów wynika więc, że R. Ł. miała czynny udział w przestępstwie (choć materiał dowody nie pozwolił na ustalenie bez cienia wątpliwości, że to R. Ł. podrobiła dokumenty, którymi posłużył się L. U., to wskazała ona, że zaświadczenie o zatrudnieniu „wypisywała ona albo E.”, musiała ona więc wiedzieć w jakim przestępstwie bierze udział i w jakim celu to zaświadczenie jest wypisywane). Stąd też Sąd nie miał wątpliwości, że przedstawiona częściowo przez R. Ł. wersja wydarzeń ma na celu umniejszenie jej roli w przestępstwie.

zeznania świadka E. U. (2)

zeznania świadka L. U., protokoły wyjaśnień L. U.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, byłego konkubenta R. Ł.. Jego zeznania są bowiem spójne i znajdują potwierdzenie w innym materiale dowodowym, częściowo nie kwestionuje ich również oskarżona. Wiarygodne są okoliczności poznania R. Ł. ze L. U., wskazanie na chęć uzyskania za pośrednictwem tego ostatniego dla R. Ł. karty kredytowej. Również jego rola w przestępstwie wynika z zeznań choćby L. U., który wskazał, że wszystkie sprawy załatwiał z R. Ł., to ona go przywiozła do H., przyniosła dokumenty, była z nim w banku. Także sam proces oszustwa opisany przez świadka jest zgodny z pozostałym materiałem dowodowym.

Zeznania L. U. zostały uznane przez Sąd za wiarygodne, znajdują one potwierdzenie częściowo w wyjaśnianiach oskarżonej, ale również zeznaniach E. U., B. V., innych dowodach z dokumentów. Sąd nie znalazł podstaw, by kwestionować ich wartość dowodową. Wskazane protokoły wyjaśnień, podczas których świadek składał wyjaśnienia jako podejrzany o przestępstwo, potwierdzają depozycje złożone przed Sądem, mają one odpowiednią formę i powstały przez uprawniony podmiot.

Sąd miał świadomość, że depozycje osób współuczestniczących w przestępstwie, mimo iż wymagają szczególnej uwagi, nie muszą być z definicji motywowane chęcią umniejszenia własnej roli czy przerzucenia odpowiedzialności. W przypadku tej sprawy, zeznania obu świadków nie wykazują cech typowych dla prób przerzucenia odpowiedzialności, a ich wersja wydarzeń jest spójna i logiczna.

Sąd poddał ich relacje analizie w kontekście całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z art. 7 kpk, oceniając je pod względem spójności, konsekwencji, zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz konfrontując z dowodami o charakterze dokumentarnym.

Zeznania obu wskazanych osób:

⚫

były w zasadniczych elementach zbieżne co do roli oskarżonej,

⚫

przedstawiały logiczny i chronologiczny przebieg zdarzeń,

⚫. korespondowały z dokumentacją bankową dotyczącą wniosku kredytowego, uruchomienia limitu oraz wypłaty środków,

⚫

znajdowały potwierdzenie w innych dowodach. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że relacje te obciążały nie tylko oskarżoną, lecz także samych zeznających. Sąd nie dostrzega podstaw do kwestionowania motywacji tych osób, gdyż ich depozycje były spójne i konsekwentne, a ich rola w popełnieniu przestępstwa była przedstawiona w sposób zgodny z pozostałymi dowodami. W związku z tym, brak jest przesłanek do przypuszczeń, że ich zeznania miały na celu manipulację czy przypisanie oskarżonej roli wykraczającej poza rzeczywisty stan faktyczny.

zeznania świadka B. V.

Depozycje świadka potwierdzają relacjonowany przez E. U., L. U. i częściowo oskarżoną, przebieg wydarzeń, jest on zgodny z dowodami z dokumentów bankowych. Istotne w kwestii ustalenia charakteru udziału R. Ł. w przestępstwie było również wskazanie w zeznaniach, że podczas procedury wnioskowania o dowód osobisty uczestniczyła w tym z L. U. kobieta, którą jest (co wynika z zeznań L. U.) właśnie R. Ł.. Stanowi to kolejny argument wskazujący, że R. Ł. odegrała wiodącą rolę w przestępczym zachowaniu.

zeznania świadka M. E.

Zeznania te okazały się istotne w zakresie ustalenia, że udziały w spółce w której rzekomo miał pracować L. U., zostały sprzedane E. U., zaś A. Ł. zabierała głos podczas ich sprzedaży u notariusza.

umowa sprzedaży udziałów, KRS spółki (...), protokół Zgromadzenia Wspólników, pismo do KRS z dnia 18.01.2016 r.

Dokumenty potwierdzają sprzedaż udziałów w spółce (...) sp. z o.o. E. U., problemy M. E. z wykreśleniem wspólników i nieaktualnego adresu prowadzenia działalności spółki w KRS.

zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, wniosek o wydanie karty kredytowej (...), umowa o kartę kredytową (...), poświadczony odpis zeznania PIT- 37, odpis PIT-11 za 2014 r., wyciąg z rachunku karty kredytowej

Dowody z dokumentów wskazują na kolejność zachowań przestępczych, składających się na czyn ciągły, złożenie przez L. U. wniosku o kartę kredytową, złożenie nierzetelnego, pisemnego oświadczenia o zatrudnieniu i uzyskiwanym dochodzie w podmiocie (...) sp. z o.o., podpisanie przez niego umowy o kartę kredytową przedkładając uprzednio nierzetelne dokumenty – (...) i PIT-11 za 2014 r., uruchomienie karty kredytowej, wypłata kwoty 500 zł.

opinia Pracowni (...) Kryminalistycznych. Niekwestionowana przez strony, pochodząca od uprawnionego podmiotu, potwierdza zeznania L. U. o podpisaniu przez niego badanych dokumentów.

wyrok z dnia 27.05.2025 r., sygn. V K 2022/21, wyrok skazujący L. U.

Dowody zgromadzone na okoliczność ustalenia, że R. Ł. działała w porozumieniu z E. U. i L. U., dowody z dokumentów urzędowych, ich wiarygodność i autentyczność nie budzi wątpliwości Sądu ani uczestników postępowania.

opinia sądowo -psychiatryczna R. Ł. do sprawy PO 1Ds. 40.2016. Opinia ta jest jasna, spójna, wewnętrznie niesprzeczna, wnioski zostały w sposób odpowiedni uargumentowane, sporządzona została co prawdy na potrzeby głównego postępowania, jednakże skoro sprawa przed tut. Sądem toczy się z wyłączenia tej sprawy z postępowania PO 1Ds.40.2016, to Sąd uznał za zasadne włączenie tej opinii w poczet materiału dowodowego, uznanie na jej podstawie, że udział obrońcy w sprawie oskarżonej jest nieobowiązkowy (k. 45) oraz ustalenie, że oskarżona w dacie czynu była poczytalna.

wyroki skazujące R. Ł., karta karna. Powyższe dokumenty nie budzą wątpliwości Sądu, wskazują, że A. Ł. w późniejszym okresie dopuszczała się czynów o bardzo zbliżonym, charakterystycznym, powtarzalnym wzorcu zachowań sprawczych.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

częściowe wyjaśnienia R. Ł.

Omówione w poprzedniej części formularza

Podstawa prawna wyroku

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

I. R. Ł.

Po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, Sąd doszedł do wniosku, że zachowanie oskarżonej R. Ł. wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk. Należy dodatkowo wskazać, że Sąd do opisu czynu dodał art. 11 § 2 kk, z uwagi na fakt, że oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała ustawowe znamiona dwóch czynów zabronionych, tj. art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk. Zbieg ten ma charakter rzeczywisty i podlega kumulatywnej kwalifikacji prawnej na podstawie art. 11 § 2 kk. Sąd wyeliminował zaś z opisu czynu elementy wskazujące na uczynienie z popełniania przestępstwa stałego źródła dochodu (art. 65 § 1 kk), bowiem na datę czynu karalność oskarżonej na to nie wskazywała, zaś fakt toczenia się głównego postępowania PO 1Ds. 40.2016 (w dacie wyrokowania tut. Sądu R. Ł. nie została skazana za czyny zarzucone w tym postępowaniu), nie może, zdaniem Sądu przesądzać, bez popadania w naruszenie zasady niewinności, o realizacji okoliczności, o których mowa w art. 65 § 1 kk. Nie przesądza o tym także następcza karalność oskarżonej za tożsame czyny.

Zdefiniowane w art. 286 § 1 kk przestępstwo oszustwa polega na doprowadzeniu innej osoby, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Przestępstwo to ma charakter materialny, którego skutkiem jest niekorzystne rozporządzenie mieniem. Charakterystyczny dla strony podmiotowej tego przestępstwa zamiar bezpośredni powinien obejmować zarówno cel działania sprawcy, jak i sam sposób działania zmierzającego do zrealizowania tego celu. (por. postanowienie SN z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. III KK 181/10).

Odpowiedzialność z art. 297 § 1 kk ponosi zaś ten, kto w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, od banku lub jednostki organizacyjnej prowadzącej podobną działalność gospodarczą na podstawie ustawy albo od organu lub instytucji dysponujących środkami publicznymi - kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia, gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, przedkłada podrobiony, przerobiony, poświadczający nieprawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne, pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. W rozumieniu art. 297 kk, za przedkładanie dokumentu należy uznać każde działanie polegające na składaniu dokumentów lub oświadczeń, w tym także składanie ich w drodze elektronicznej.

W realiach niniejszej sprawy oskarżona, działając wspólnie i w porozumieniu z E. U. i L. U., zainicjowała i zorganizowała cały mechanizm uzyskania kredytu na dane L. U.. To ona doprowadziła do założenia rachunku bankowego, nakłoniła go do złożenia – za pośrednictwem infolinii – wniosku kredytowego zawierającego nieprawdziwe informacje o zatrudnieniu i wysokości dochodów (12.500 zł netto), a następnie uczestniczyła w procedurze zawarcia umowy kredytowej w miejscu swojego zamieszkania. Przedłożone przy zawieraniu umowy dokumenty podatkowe (PIT-37 i PIT-11), jako nierzetelne, stanowiły podstawę pozytywnej decyzji kredytowej.

W następstwie powyższych działań bank został wprowadzony w błąd co do zdolności kredytowej wnioskodawcy, co skutkowało uruchomieniem karty kredytowej z limitem 30.000 zł. Już chwilę po tym, oskarżona dokonała wypłaty środków z bankomatu, a kartą faktycznie dysponowała wyłącznie ona. Okoliczności te jednoznacznie wskazują, że celem jej działania nie było uzyskanie legalnego finansowania, lecz bezzwrotne przysporzenie kosztem banku. Wprowadzenie pokrzywdzonego Banku (...) S.A. w błąd polegało na stworzeniu mylnego wyobrażenia, że L. U. pracuje i uzyskuje wysokie wynagrodzenie, co doprowadziło do błędnego uznania, że L. U. będzie spłacał zaciągnięte zobowiązanie. Z całą pewnością można wskazać, że gdyby ww. pokrzywdzony wiedział o rzeczywistej sytuacji życiowej L. U. nie wydałby pozytywnej decyzji kredytowej. Bank, działając pod wpływem błędu co do sytuacji majątkowej i zatrudnienia kredytobiorcy, dokonał niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez przyznanie i uruchomienie limitu kredytowego. Niekorzystność rozporządzenia polegała na powstaniu po stronie banku realnego ryzyka utraty środków, które z uwagi na brak zamiaru spłaty od początku było elementem przyjętego przez sprawców planu działania. Doprowadziło to do powstania szkody w wysokości 500 zł, choć jasno trzeba zaznaczyć, że zamiar oskarżonej obejmował doprowadzenie do niekorzystanego mienia w pełnej kwocie tj. 30 tys. zł. fakt, że nie weszła ona w posiadanie pełnej kwoty nie umniejsza naganności jej czynu.

Równocześnie, oskarżona dopuściła się przestępstwa z art. 297 § 1 kk bowiem to dzięki niej, L. U. mógł przedłożyć nierzetelne dokumenty w postaci odpisu PIT-37 za 2014 r. i odpisu PIT-11 za 2014 r. oraz nierzetelne, pisemne oświadczenie co do okoliczności mającej istotne znaczenie da udzielonego wsparcia finansowego o zatrudnieniu i uzyskiwanym dochodzie w podmiocie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U.. Ustalana na ich podstawie zdolność kredytowa potencjalnego kredytobiorcy jest podstawowym, a niejednokrotnie jedynym kryterium zawarcia umowy kredytu. Nie ma przy tym znaczenia, że brak jest dowodów, iż to oskarżona sporządziła wskazane dokumenty. Dla realizacji znamion art. 297 § 1 kk wystarczające jest ich przedłożenie w celu uzyskania kredytu oraz objęcie tego faktu zamiarem sprawcy. Oskarżona obejmowała swoją świadomością, że dokumenty mają potwierdzać fikcyjne zatrudnienie i dochody, skoro sama była inicjatorką podania przez L. U. nieprawdziwych danych we wniosku kredytowym.

Działanie oskarżonej miało charakter umyślny i zostało podjęte w zamiarze bezpośrednim kierunkowym osiągnięcia korzyści majątkowej. Przestępstwo z art. 286 § 1 kk ma charakter umyślny i może zostać popełnione wyłącznie w takim zamiarze, tj. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sprawca musi nie tylko obejmować świadomością wprowadzenie w błąd i skutek w postaci niekorzystnego rozporządzenia mieniem, ale także działać z ukierunkowaniem na uzyskanie przysporzenia majątkowego. W realiach niniejszej sprawy zamiar taki nie budzi wątpliwości Sądu. Oskarżona bowiem świadomie doprowadziła do wykreowania fikcyjnej sytuacji zatrudnienia i dochodów L. U., obejmowała świadomością nieprawdziwość danych przekazywanych bankowi, uczestniczyła w przedłożeniu nierzetelnych dokumentów podatkowych (wszystko działo się w jej mieszkaniu), przejęła faktyczne władztwo nad kartą kredytową po jej uruchomieniu, niezwłocznie po uzyskaniu dostępu do środków przystąpiła do ich wypłaty. Zachowanie to nie było spontaniczne ani przypadkowe. Poprzedzały je czynności przygotowawcze: wyrobienie dokumentu tożsamości, założenie rachunku, przekazanie instrukcji co do treści wniosku kredytowego. Całość działań wskazuje na przemyślany mechanizm ukierunkowany na uzyskanie środków pieniężnych bez zamiaru ich zwrotu.

O braku zamiaru spłaty zobowiązania świadczy zarówno sytuacja życiowa L. U. (brak stałego zatrudnienia i realnych dochodów), jak i sposób działania sprawców – natychmiastowe podjęcie środków oraz próba zwiększenia limitu wypłat już kolejnego dnia. Zachowanie to dowodzi, że celem nie było skorzystanie z legalnego instrumentu finansowego, lecz szybkie uzyskanie jak największej kwoty przed ewentualnym ujawnieniem nieprawidłowości.

Analogicznie, czyn z art. 297 § 1 kk może zostać popełniony wyłącznie umyślnie. Oskarżona obejmowała swoją świadomością fakt przedłożenia dokumentów mających potwierdzać nieistniejące zatrudnienie oraz fikcyjne dochody. Nawet jeśli brak jest dowodu, iż sama sporządziła dokumenty PIT, to niewątpliwie działała z pełną świadomością ich nierzetelności oraz celu, jakiemu miały służyć – uzyskaniu kredytu.

Zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia zamiaru ewentualnego. Działanie oskarżonej było konsekwentne, zaplanowane i ukierunkowane na osiągnięcie konkretnego rezultatu majątkowego. Tym samym Sąd uznał, iż działała ona z zamiarem bezpośrednim kierunkowym.

Współdziałanie oskarżonej z pozostałymi sprawcami miało charakter współsprawstwa w rozumieniu art. 18 § 1 kk, albowiem każdy z nich realizował istotny element wspólnie uzgodnionego planu, a ich działania pozostawały w ścisłym funkcjonalnym związku. Oskarżona pełniła rolę organizującą i decyzyjną, co jednak nie wyłącza przypisania jej sprawstwa jako współsprawcy.

Zachowanie oskarżonej objęte przypisanym czynem obejmuje okres od 30 kwietnia 2015 r. do 12 maja 2015 r. W tym czasie podejmowała ona kolejne, następujące po sobie czynności stanowiące element realizacji jednego z góry powziętego zamiaru. W szczególności było to doprowadzenie do złożenia wniosku kredytowego zawierającego nieprawdziwe dane, uczestnictwo w podpisaniu umowy i przedłożeniu nierzetelnych dokumentów, przejęcie karty kredytowej, dokonanie wypłaty środków i próba zwiększenia dostępnego limitu. Czynności te pozostawały w ścisłym związku czasowym (okres niespełna dwóch tygodni) oraz funkcjonalnym. Były podporządkowane realizacji jednego celu – uzyskaniu środków pieniężnych z kredytu przy wykorzystaniu wprowadzenia banku w błąd. Już w momencie inicjowania procedury kredytowej oskarżona obejmowała swoim zamiarem zarówno doprowadzenie do uruchomienia limitu, jak i wykorzystanie przyznanych środków. Poszczególne działania nie stanowiły odrębnych, samoistnych przestępstw, lecz elementy jednego przemyślanego planu.

Spełnione zostały zatem przesłanki art. 12 § 1 kk tj. krótkie odstępy czasu, z góry powzięty zamiar, tożsamość pokrzywdzonego, jednorodność dobra prawnego.

W konsekwencji Sąd przyjął, że opisane zachowania stanowią jeden czyn ciągły.

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

R. Ł.

I. I.

W oparciu o kryteria ujęte w art. 53 § 1

i 2 kk, a zatem kierując się swoim uznaniem, granicami przewidzianymi przez ustawę, Sąd uznał, że wyważoną, sprawiedliwą, a zarazem adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonej, będzie wymierzona jej kara 1 roku pozbawienia wolności (wymierzona w oparciu o art. 286 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 3 kk).

Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, Sąd uwzględniał zarówno charakter i wagę przestępstwa, jak i skutki, jakie mogłyby wyniknąć z jego realizacji. Oskarżona R. Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi osobami, dokonała oszustwa bankowego, którego celem było wyłudzenie środków finansowych od instytucji bankowej. Choć ostateczna szkoda wyniosła jedynie 500 zł, to należy wskazać, że rzeczywisty zamiar oskarżonej dotyczył kwoty 30 000 zł, co świadczy o poważnym zamiarze osiągnięcia korzyści majątkowej. Przestępstwo to stanowi naruszenie zaufania do instytucji finansowych i może prowadzić do poważnych konsekwencji społecznych, zarówno w zakresie destabilizacji rynku finansowego, jak i potencjalnych strat wizerunkowych oraz finansowych dla banków. Mając na uwadze powyższe, Sąd ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu jako średni.

Będąc osobą dorosłą, prawidłowo rozwiniętą i żyjącą w społeczeństwie, oskarżona zdawała sobie sprawę z faktu, że wprowadzając w błąd Bank (...) S.A. co do zamiaru i możliwości wywiązania się z umowy sprzedaży, wykorzystując przy tym nierzetelne dokumenty i nierzetelne, pisemne oświadczenie co do okoliczności mające istotne znaczenia dla udzielonego wsparcia finansowego, popełnia czyn zabroniony. Nie wystąpiły przy tym żadne okoliczności, które wyłączałyby bądź chociaż zmniejszały jej winę. R. Ł. miała sposobność zachowania się zgodnie z prawem, jednak z możliwości tej nie skorzystała. W konsekwencji Sąd przyjął, że oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym i przemyślanym, co opisane zostało we wcześniejszej części uzasadnienia.

Sąd przy wymiarze kary miał na względzie zarówno okoliczności łagodzące jak i obciążające. Przy wymiarze kary Sąd miał także na względzie fakt, żeby jej dolegliwość była adekwatna do stopnia winy oskarżonej i uwzględniała stopień szkodliwości społecznej czynu oraz realizowała cele wychowawcze jak też potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej.

W kontekście okoliczności łagodzących należy zauważyć, że oskarżona nie była w dacie czynu osobą uprzednio skazaną. Jednakże, jej kilkukrotna późniejsza karalność, świadczy o jej negatywnej postawie wobec prawa. Dodatkowo fakt, że oskarżona nie wykonała żadnej z uprzednio nałożonych na nią kar, świadczy o jej braku poszanowania norm prawnych oraz systemu karnego. Sąd nie dostrzegł natomiast innych wyraźnych okoliczności łagodzących, które mogłyby wpłynąć na wymiar kary. Okolicznością obciążającą z pewnością jest również działanie z premedytacją, negatywna motywacja swojego zachowania, brak starań o naprawienie szkody.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd uznał, że orzeczona kara jednego roku pozbawienia wolności, spełni cele prewencji indywidualnej w stosunku do oskarżonej- a więc zapobiegnie powrotowi do popełniania przestępstw i spełni cele prewencji ogólnej w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

R. Ł.

II. I.

Sąd na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył oskarżonej grzywnę w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 35 zł, gdyż R. Ł. dopuściła się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Wymierzona oskarżonej grzywna pełni funkcję uzupełniającą represji karnej i obok kary pozbawienia wolności wprowadza dolegliwość ekonomiczną. Jej wysokość wynika ze stopnia społecznej szkodliwości czynu, zaś wysokość jednej stawki dziennej z faktycznych możliwości zarobkowych oskarżonej.

III. I.

Biorąc pod uwagę fakt, że swoim czynem, oskarżona wraz z E. U. i L. U. wyrządziła szkodę majątkową w mieniu pokrzywdzonego banku, której nie naprawiła, na podstawie art. 46 § 1 kk, Sąd nałożył na nią solidarny (wraz z innymi sprawcami) obowiązek jej naprawienia w wysokości 500 zł.

IV. I.

Sąd na podstawie art. 44 § 2 kk orzekł przepadek dowodów rzeczowych w postaci odpisu PIT-37 za 2014 r. na dane L. U. i PIT-11 za 2014 r. na dane L. U. - przez pozostawienie ich w aktach sprawy. Są to bowiem przedmioty służące do popełnienia przestępstwa.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

6. inne zagadnienia

Sąd nie podzielił stanowiska obrony, jakoby prowadzenie postępowania pod nieobecność oskarżonej skutkowało naruszeniem jej prawa do obrony. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że oskarżona świadomie i celowo uchylała się od udziału w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że zmieniała miejsce pobytu, nie odbierała korespondencji, a nadto jest poszukiwana listem gończym w innej sprawie karnej. Brak jej obecności nie był zatem następstwem przeszkód obiektywnych, lecz wynikał z przyjętej przez nią postawy procesowej polegającej na unikaniu odpowiedzialności karnej.

Twierdzenia obrony, iż nie ma pewności, czy oskarżona pozostaje przy życiu, Sąd ocenił jako całkowicie gołosłowne. Dane z rejestru PESEL nie wskazują na jej zgon, brak jest jakichkolwiek informacji o zdarzeniu mogącym świadczyć o śmierci oskarżonej, a samo jej ukrywanie się przed organami ścigania nie może być utożsamiane z brakiem możliwości ustalenia jej egzystencji. W postępowaniu karnym obowiązuje domniemanie życia osoby, której zgon nie został urzędowo stwierdzony.

Oskarżona miała zapewnioną obronę formalną. Ustanowiony obrońca brał czynny udział w rozprawach, składał wnioski dowodowe, zadawał pytania świadkom oraz przedstawiał argumentację na jej rzecz. Prawo do obrony obejmuje możliwość korzystania z pomocy obrońcy oraz realizacji uprawnień procesowych, nie zaś prawo do skutecznego paraliżowania postępowania przez celowe ukrywanie się.

Koszty procesu

V. Zasadą jest, przy skazaniu, obciążenie oskarżonego kosztami procesu. Wobec powyższego Sąd zgodnie z art. 627 kpk obciążył oskarżoną kosztami sądowymi, na które złożyły się:

- opłata od wymierzonej kary pozbawienia wolności, ustalona na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o opłatach w sprawach karnych (180 zł) oraz ustalona na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych (1050 zł)

-wydatki w łącznej kwocie 70 zł: 30 zł opłata za wydanie informacji o oskarżonej z (...) (§ 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego), ryczał za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym i sądowym - 40 zł (§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym).

Oskarżona ma wykształcenie wyższe, jest fizjoterapeutką, zatem jest to zawód pożądany na rynku pracy. Jest przy tym w wieku produkcyjnym i nie ujawniły się okoliczności świadczące o tym, że nie będzie w stanie uiścić ww. kosztów w całości lub po rozłożeniu tej kwoty na raty.

ZARZĄDZENIE

Odpis uzasadnienia wraz z pouczeniem doręczyć przez PI obrońcy

Akta przedstawić P. asystent (J.K-M)