Oskarżony nazwał byłą partnerkę „oszustką księgową” w mediach społecznościowych. Sąd skazał go na grzywnę

B. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

Ustalenie faktów

B. G.

I. oskarżonego B. G. w ramach zarzucanego czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 2 listopada 2023 roku w S. za pomocą środków masowego komunikowania się, tj. na platformie (...), na profilu www.(...) zamieścił film, w którym pomówił X. A. nazywając ją „oszustka księgowa”, co naraziło ją na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania zawodu księgowej, tj. przestępstwa z art. 212 § 1 i 2 kk

II. oskarżonego B. G. w ramach zarzucanego czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 8 listopada 2023 roku w S. za pomocą środków masowego komunikowania się, tj. na platformie (...), na profilu (...) zamieścił film, w którym pomówił X. A. nazywając ją „oszustka księgowa”, co naraziło ją na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania zawodu księgowej, tj. przestępstwa z art. 212 § 1 i 2 kk

B. G. oraz X. A. w okresie od maja 2022 roku do kwietnia 2023 r. byli w związku partnerskim. W tym czasie X. A. prowadziła działalność biura rachunkowego pod firmą (...). W ramach swojej działalności gospodarczej zajmowała się m.in księgowością prowadzonej przez partnera działalności gospodarczej pod firmą (...) B. G.. B. G. wykonał zamontowanie kasetonu przed budynkiem lokalu na ul. (...) oraz realizował usługi remontowo-budowlane w mieszkaniu X. A. przy ul. (...). Strony rozliczyły się za ww. prace.

W trakcie związku (...) zniszczył telewizor należący do X. A., więc kupił nowy do jej mieszkania. W zamian za to, X. A. opłaciła wspólne wakacje. Mężczyzna dał jej również pierścionek zaręczynowy oraz użytkował należący do partnerki samochód P. (...) do prowadzenia swojej działalności. Para kupiła wspólnie psa i akwarium, którymi zajmowała się X. A. podczas pobytu B. G. w zakładzie karnym. W marcu 2023 r. B. G. trafił do zakładu karnego, a związek ww. rozpadł się. B. G. pozostawił w mieszkaniu partnerki kasetkę z pieniędzmi w kwocie 20 tys. złotych, które była partnerka spożytkowała na rozliczenie się z pracownikami pracującymi u B. G. w chwili pozbawienia go wolności oraz na produkty do paczek do zakładu karnego.

W październiku 2023 r. B. G. opuścił zakład karny. Wtedy X. A., w asyście policji, zwróciła byłemu partnerowi rzeczy osobiste pozostawione w jej mieszkaniu. W dniu 2-11-2023 r. B. G. zjawił się w biurze X. A., nagrywając całą sytuację i wręczył kobiecie dokument zawierający informację z żądaniem zwrotu telewizora, szafki, akwarium, szafy, pierścionka, zwrotu kosztów zakupu psa, pieniędzy pozostawionych w kasetce, samochodu P. (...). B. G. zarejestrował to zdarzenie w formie nagrania audiowizualnego a następnie zamieścił je, tego samego dnia, na swoim profilu www.(...)

(...) na portalu społecznościowym (...) z podpisem "oszustka księgowa". X. A. zgłosiła przedmiotowe nagranie do (...). czego konsekwencją było jego usunięcie z portalu. W dniu 08-11-2023 r. X. G. ponownie opublikował rzeczony materiał audiowizualny na swoim profilu na tym samym portalu, tym razem jednak opatrzony podpisem „Tak działa oszustka księgowa...chciałem odebrać dokumenty i przekazać wezwanie do zwrotu strat na 150 000 zł, dostałem gazem po oczach".

W wyniku publikacji wspomnianego wyżej materiału pod wpisem na (...) pojawiły się negatywne komentarze. Do X. A. zaczęli dzwonić ówcześni kontrahenci w prośbami o wyjaśnienie kwestii oszustw, których rzekomo miała się dopuścić. Część z nich, na skutek publikacji nagrania przez B. G., zrezygnowało z usług świadczonych przez kobietę.

B. G. złożył do (...) Prokuratur, komisariatów Policji i urzędów skarbowych liczne zawiadomienia przeciwko byłej partnerce, w tym dotyczące rzekomego przywłaszczenia jego własności. Wspomniane postępowania zakończyły się bez przedstawienia X. A. zarzutów.

W Prokuraturze Okręgowej w (...) toczy się przeciwko X. A. śledztwo o czyny z art. 258 § 1 kk i inne. Postępowanie nie zostało prawomocnie zakończone na moment, którym doszło do realizacji znamion przestępstw, ani na datę wydania orzeczenia. X. A. pozostaje podejrzaną w tym postępowaniu.

Na X. A. został nałożony w dniu 05 grudnia 2024 r. mandat karny za czyn z art. 56 § 3 kks w zw. z § 1 kks tj. oszustwo podatkowe. Czyn był skutkiem pomyłki rachunkowej polegającej na odliczeniu od ryczałtu z tytułu najmu mieszkania raty kapitałowo-odsetkowej kredytu zamiast wyłącznie raty odsetkowej. X. A. wyjaśniła sprawę w US, dokonała korekty zeznania i zapłaciła podatek. Nałożenie mandatu wynikało z zawiadomienia złożonego przez B. G..

akta prokuratorskie zawarte na nośniku cd

wydrukowane w oddzielnym załączniku

290, odrębny tom akt z wydrukowaną zawartością płyty zawierającą akta prokuratorskie spraw z zawiadomienia B. G.

B. G. ma 52 lata. Z zawodu wyuczonego jest jubilerem. Prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) B. G., w ramach, której wykonuje usługi remontowo-budowalne. W swojej działalności oskarżony osiąga zarobki w wysokości 10 000 złotych. Oskarżony jest rozwiedziony. Z. trójkę dzieci z poprzedniego związku (30 lat, 18 lat i 1 rok) oraz deklaruje, że utrzymuje czwarte dziecko partnerki w wieku 4 lat. Uprzednio wielokrotnie karany.

B. G.

I. oskarżonego B. G. w ramach zarzucanego czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 2 listopada 2023 roku w S. za pomocą środków masowego komunikowania się, tj. na platformie (...), na profilu www.(...)

(...) zamieścił film, w którym pomówił X. A. nazywając ją „oszustka księgowa”, co naraziło ją na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania zawodu księgowej, tj. przestępstwa z art. 212 § 1 i 2 kk

II. oskarżonego B. G. w ramach zarzucanego czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 8 listopada 2023 roku w S. za pomocą środków masowego komunikowania się, tj. na platformie (...), na profilu www.(...)

(...) zamieścił film, w którym pomówił X. A. nazywając ją „oszustka księgowa”, co naraziło ją na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania zawodu księgowej, tj. przestępstwa z art. 212 § 1 i 2 kk

X. A. dokonała przestępstwa oszustwa na szkodę B. G. lub innego podmiotu. X. A. oszukała w potocznym rozumieniu tego słowa B. G.. X. A. jest oszustką księgową. B. G. działał w obronie społecznie uzasadnionego interesu.

akta prokuratorskie zawarte na nośniku cd

wydrukowane w oddzielnym załączniku

290, odrębny tom akt z wydrukowaną zawartością płyty zawierającą akta prokuratorskie spraw z zawiadomienia J. G.

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

I. o powodach uznania dowodu

zeznania X. A.

Zeznania oskarżycielki prywatne ocenione jako wiarygodne. Oczywiście zauważalne jest, że X. A. pozostaje w konflikcie z B. G., stąd też jej depozycje należało ocenić z ostrożnością, jednakże zostały one potwierdzone innym wiarygodnym materiałem dowodowym. X. A. szczegółowo opisała powody rozstania i powody, jakimi kieruje się B. G. składając zawiadomienia na jej temat do różnych instytucji oraz jej zdaniem, przyczyny zamieszczenia przez byłego partnera, na (...), dwóch zniesławiających ją postów. Uzasadniła szczegółowo kwestie związane z rzeczami, których zwrotu domaga się od niej B. G. i depozycje w tym zakresie są logiczne. Opisała również wydarzenie, w trakcie którego B. G. zarejestrował jej wizerunek, który następnie podpisał słowami „oszustka księgowa”. Zeznania te, potwierdzone pismami z komisariatów policji, akt spraw prokuratorskich potwierdzają, że X. A. nie dopuściła się oszustwa jako księgowa, nie jest i nie była w dacie publikacji zniesławiających wpisów osobą karaną za przestępstwo oszustwa (ani jakiekolwiek inne), nie oszukała też w żaden inny sposób B. G.. Między stronami może pozostawać niezgoda co do rozliczeń konkubinatu, jednakże w żaden sposób ewentualne nierozliczenie się przez X. A. z zakupu wspólnie z byłym partnerem psa czy akwarium, nie daje podstawy do twierdzenia, że X. A. jest „oszustką księgową”.

wydruki korespondencji pomiędzy oskarżycielką a oskarżonym, zgłoszenie do (...), wydruki komentarzy pod nagraniem zamieszczonym przez oskarżonego, post B. G. na (...), dok. prywatne oskarżonego dokumentujące wykonywanie usług budowlanych i remontowych na rzecz X. A.

Wskazane dowody potwierdzają, że oskarżony za pośrednictwem mediów społecznościowych, tj. (...) zamieścił filmy zniesławiające X. A.; pierwszy z nich został usunięty przez administrację, więc J. G. ponowił swoje zachowanie. Komentarze pod tym drugim postem w połączeniu z zeznaniami pokrzywdzonej oskarżycielki prywatnej wskazują, że pomówienie wpłynęło na postrzeganie X. A. jako osoby wykonującej zawód księgowej i utratę zaufania do niej. Dokumenty między stronami wskazują na konflikt między byłymi partnerami, jego podłoże, wykonywanie usług budowlanych i remontowych na rzecz X. A. przez B. G..

wezwanie do zwrotu własności majątku, nagranie ze zdarzenia. Obrazuje zdarzenie, w trakcie którego B. G. zjawił się w biurze rachunkowym prowadzonym przez X. A., wręczając jej wezwanie do zwrotu „własności majątku”, a zdobyty w ten sposób wizerunek oskarżycielki prywatnej pozwolił oskarżonemu następnie na jego opublikowanie na swoim profilu na platformie (...).

akta prokuratorskie zawarte na nośniku cd. wydrukowane w oddzielnym załączniku, informacje z Komisariatów Policji, Prokuratur, mandat karny, karta karna X. A.

Dokumenty pochodzące od organów krajowych stanowią podstawę nieuznania dowodu z prawdy wniesionego przez oskarżonego. Dokumenty te bowiem obrazują, że wszelkie wszczynane przez B. G. postępowania nie zakończyły się postawieniem X. A. zarzutów o oszustwo czy jakiekolwiek inne przestępstwo. Została ona oczywiście ukarana mandatowo za wykroczenie skarbowe, jednakże w ocenie Sądu, powody omyłki w deklaracji dotyczącej możliwości odliczenia niektórych kosztów kredytu od kwoty ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z tytułu wynajmu nieruchomości nie świadczą o tym, że X. A. jest oszustką. Poza tym dowód ten w dacie zamieszczenia zniesławiających filmów nie istniał.

Sąd ma również wiedzę o ciążących na X. A. zarzutach z art. 258 § 1 kk i innych, jednakże na datę zamieszczenia zniesławiających filmów była ona osobą niewinną (domniemanie niewinności nie zostało obalone). Również do momentu wyrokowania przez Sąd w sprawie nie został wniesiony akt oskarżenia przeciwko oskarżycielce prywatnej ani tym bardziej nie została stwierdzona prawomocnie jej wina, co wskazuje, że dowód prawdy, na który powoływał się oskarżony, nie został wykazany.

dane osobo-poznwacze B. G., informacje z (...), dane o dochodach oskarżonego. Wskazują na uprzednią kilkukrotną karalność oskarżonego, jego możliwości majątkowe, zarobkowe, sytuację rodzinną i osobistą.

Podstawa prawna wyroku

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I., II.

B. G.

Oskarżony dopuścił się dwóch przestępstw z art. 212 § 2 w zw. z § 1 kk działając w krótkich odstępach czasu (2 i 8 listopada 2023 r.), wykorzystując taką samą sposobność tj. używając swoich mediów społecznościowych i posiadając wcześniej utrwalony wizerunek X. A..

W myśl art. 212 § 1 kk, kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. Z kolei § 2 stanowi, że jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Przedmiotem ochrony w tym wypadku jest cześć zewnętrzna osoby, czyli jej dobre imię, jakim cieszy się u innych ludzi, w tym opinii publicznej. Przedmiotem czynności wykonawczej przestępstwa pomówienia może być osoba lub grupa osób, instytucja, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Osobą w tym przypadku jest każda żyjąca osoba fizyczna, niezależnie od jej wieku stanu psychofizycznego, zdolności do czynności prawnych czy pełnionej funkcji publicznej bądź zajmowanego stanowiska. Nie jest wymagane wymienienie danej osoby z imienia. Wystarczy takie określenie, które pozwala na jej identyfikację. W tym wypadku opublikowanie wizerunku X. A. pozwalało na jej identyfikację.

Zgodnie w wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r. sygn. akt P 10/06 środki masowego komunikowania to, środki spełniające kryteria: konieczności istnienia masowego odbiorcy, aktualności, krótkotrwałości informacji, publicznego dostępu do niej i szybkiego tracenia na aktualności (przesłanka treści o charakterze masowym), przekazywania informacji w pewnym aspekcie, zinstytucjonalizowania nadawcy oraz istnienia tzw. gate-keepera - kontrolera przekazywanych treści np. redaktora naczelnego. W przedmiotowej sprawie takim środkiem jest (...).

Jak wynika z doktryny, przestępstwo pomówienia ma charakter formalny, to znaczy, że do jego popełnienia nie jest koniecznie wystąpienie jakiegokolwiek skutku. Stronę podmiotową obejmuje wyłącznie umyślność, zarówno w postaci zamiaru bezpośredniego jak i pośredniego. (A. Błachnio [w] Kodeks karny. Komentarz, red. J. Majewski, Warszawa 2024, art. 212)

W przedstawionym stanie faktycznym w dniach 2 i 8 listopada 2023 roku w S. na platformie (...), na profilu www.(...)

(...) oskarżony zamieścił dwa filmy zniesławiające X. A. z podpisem „oszustka księgowa”.

Zgodnie z definicją zawartą w Wielkim słowniku języka polskiego oszust to osoba, która dla odniesienia korzyści mówi komuś nieprawdę i robi rzeczy, które tę osobę narażają na straty.1 Księgowa to osoba prowadząca działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu ksiąg rachunkowych, na co składają się czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości. Jednym z warunków prowadzenia działalności, o której mowa w art. 76a ust. 1 wspomnianej wyżej ustawy, jest brak skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za przestępstwo skarbowe oraz za przestępstwa określone w rozdziale 9 wspomnianej ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę określenie osoby prowadzącej biuro rachunkowe mianem oszusta w sposób szczególny naraża ją na utratę zaufania potrzebnego dla danego zawodu, gdyż prowadzenie ksiąg rachunkowych wymaga rzetelności, a powierzenie przez osoby fizyczne czy inne, biuru rachunkowemu, czy księgowemu swoich spraw rachunkowych czy księgowych, wymaga pewnego rodzaju zaufania, którym co oczywiste nie darzy się osoby będące oszustami. Tym samym nazwanie przez oskarżonego X. A. „księgową oszustką” mogło wywołać wśród jej potencjalnych klientów jak i klientów bieżących poczucie, że jest ona osobą niegodną zaufania, nierzetelną. Zresztą sama X. A. wskazywała, że po publikacji tych wpisów klienci dopytywali się o szczegóły lub zrezygnowali z jej usług.

T. jest portalem społecznościowym, który spełnia kryteria środka masowego przekazu z wspomnianego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Zatem oskarżony wstawiając przedmiotowe materiały video na tym portalu popełnił przestępstwo pomówienia w typie kwalifikowanym.

Rozważając kwestię odpowiedzialności karnej oskarżonego nie sposób pominąć art. 213 § 2 kk w myśl, którego nie ma przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut: dotyczący postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub służący obronie społecznie uzasadnionego interesu. Tak też oskarżony próbował bronić się w procesie. Przez publiczne podnoszenie lub rozgłaszanie zarzutu rozumie się dostępne dla nieokreślonego kręgu adresatów poprzez jego rozpowszechnianie, zachowanie sprawcy, polegające na pokazaniu zastrzeżeń względem osoby pokrzywdzonego. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego, sygn. akt V KRN 358/73 społecznie uzasadniony interes nie może być rozumiany w sposób abstrakcyjny, jest bowiem pojęciem konkretnym i musi wynikać z określonej sytuacji, wymagającej obrony tego interesu, nawet z naruszeniem dobrego imienia innej osoby, grupy osób lub instytucji. Nie każde działanie jest działaniem w obronie społecznie uzasadnionego interesu, lecz tylko takie, które faktycznie temu służy.

W świetle poczynionych ustaleń faktycznych należy stwierdzić, że powyższy przepis nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie. Z zawiadomień oskarżonego wszczynano liczne postępowania in rem w (...) Prokuraturach i komisariatach Policji, mające zweryfikować, czy oskarżycielka popełniła przestępstwo przywłaszczenia mienia (którego dotyczyło wezwanie z opublikowanych materiałów audiowizualnych) jak i składania fałszywych zeznań w charakterze świadka, ale każda z tych postępowań zostało zakończone umorzeniem bez przedstawienia zarzutów. Przeciwko oskarżycielce toczy się, to fakt, śledztwo w Prokuraturze w Łomży o czyny z art. 258 § 1 kk i inne, aczkolwiek postępowanie ani przygotowawcze, ani tym bardziej sądowe, nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone w czasie, w którym doszło do popełnienia przez B. G. zarzucanych mu czynów. Zatem zastosowanie ma zasada wynikająca z art. 5 kk, tj. domniemanie niewinności X. A.. Oskarżycielka jest więc w świetle prawa osobą niewinną. Należy w tym miejscu wspomnieć, że co prawda oskarżycielka w dniu 05 grudnia 2024 r. została ukarana mandatem karnym za czyn z art. 56 § 1 w zw. z § 3 kks tj. oszustwo podatkowe. Trzeba jednak nadmienić, że czyn był skutkiem pomyłki rachunkowej polegającej na odliczeniu od ryczałtu należnego do zapłaty z tytułu wynajmu nieruchomości, całej kwoty raty kredytu (kapitałowo-odsetkowej) zamiast wyłącznie raty odsetkowej i wynikał z poziomu zawiłości obowiązującego prawa podatkowego. Oskarżycielka stawiła się na wezwanie do US, dokonała korekty zeznania i zapłaciła ryczałt w prawidłowej kwocie. Trzeba też pokreślić, że w dacie publikacji filmów przez oskarżonego postępowanie mandatowe w tej sprawie nie toczyło się. Tym samym, oskarżony nie wykazał, jaki to społecznie uzasadniony interes przyświecał mu podczas publikacji zniesławiających słów na temat swojej byłej konkubiny.

Z całą pewnością można powiedzieć, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim zniesławienia oskarżycielki. Przejawiło się to w podpisie, jakim oskarżony opatrzył opublikowany 02 listopada 2023 r. materiał, który jak Sąd wskazał wcześniej, miał charakter zniesławiający. Innym przejawem bezpośredniego zamiaru oskarżonego była ponowna publikacja przedmiotowego materiału, po wcześniejszym usunięciu go przez administrację (...). Odstęp między dwoma czynami był kilkudniowy, a cel (zamiar) B. G. odnawiał się każdorazowo. Oskarżony spełnił tym samym dyspozycję art. 91 § 1 kk, tj. działał w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem tej samej sposobności, popełniając dwa przestępstwa przez zapadnięciem pierwszego wyroku, chociażby nieprawomocnego (ciąg przestępstw).

Biorąc powyższe pod uwagę należało stwierdzić, że oskarżony dopuścił się przestępstw z art. 212 § 2 w zw. z § 1 kk.

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

B. G.

III. I. i II.

Sąd na podstawie art. 212 § 2 kk w zw. z art. 91 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych. Orzekając taki wymiar kary Sąd wziął pod uwagę społeczną szkodliwość czynu, którą Sąd ocenił na poziomie średnim. Niewątpliwie oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, jego motywacją było zaszkodzenie byłej partnerce, z którą pozostaje w konflikcie i uważa, że nie doszło do prawidłowego rozliczenia konkubinatu. Jednocześnie jednak należało uwzględnić to, że oskarżony filmy opublikował na swoim profilu na (...), co też należy odróżnić od sytuacji publikacji w mediach ogólnopolskich czy profilach osób bardzo znanych.

Wina oskarżonego nie była niczym limitowana. Jest to osoba dorosła, która powinna wiedzieć, jakie reguły postępowania ją obowiązują. B. G. świadomie jednak wykroczył przeciwko dyspozycji przepisów. Stąd stopień winy Sąd ocenił jako znaczny.

W ocenie Sądu, wymierzona kara jest adekwatna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu. Kara ta uwzględnia również fakt upływu czasu między czynami a wyrokowaniem, walor prewencyjny w stosunku do oskarżonego oraz realizuje aspekt prewencji indywidualnej.

B. G.

IV. I. i II.

Na podstawie art. 43b kk w zw. z art. 39 § 8 kpk w zw. z 215 kk Sąd orzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości przez wywieszenie jego odpisu na tablicy tutejszego Sądu przez okres 1 miesiąca. Wniosek w tym zakresie złożyła pokrzywdzona, nadto w ocenie Sądu środek taki ma walor edukacyjny dla społeczeństwa, pokazując, że środki masowego przekazu nie mogą być wykorzystywane do popełniania, przy ich użyciu, przestępstw.

B. G.

V. I. i II.

Na podstawie art. 212 § 3 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża w wysokości 1000 złotych. W tym zakresie, orzeczenie Sądu realizuje częściowo żądanie X. A.. Wskazana kwota jest wystarczającą, zdaniem Sądu, dodatkową, obok grzywny, dolegliwością finansową, którą powinien ponieść B. G. w związku ze swoimi czynami. Jest ona adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

6. inne zagadnienia

Koszty procesu

VI. Zasadą orzekania o kosztach sądowych, w przypadku skazania w sprawach z oskarżenia prywatnego, jest obciążenie nimi oskarżonego (art. 628 pkt 1 kpk). Na tej podstawie, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki prywatnej kwotę 300 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów procesu.

VII. Zasadą orzekania o koszach sądowych w przypadku skazania w sprawach z oskarżenia prywatnego jest obciążenie nimi oskarżonego (art. 628 pkt 2 kpk). Na tej podstawie, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 800 złotych tytułem opłaty (art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych) oraz obciążył go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 50 złotych, na które składają się ryczałt za doręczenia i koszt uzyskania karty karnej.

ZARZĄDZENIE

1.

(...)

2.

Oszust, [w:] Wielki słownik języka polskiego PAN, red. P. (...), Instytut (...), [online] https://wsjp.pl/ [dostęp: 21.07.2026 r.]