Sąd oddalił apelację urzędu skarbowego, wyrok wobec oskarżonego utrzymany w mocy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie, VIII Wydział Karny z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt VIII K 20/22

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

L. L.

Stan majątkowy

Niekarany

Informacja EPUAP k.1121

Karta karna k. 1122

Fakty uznane za nieudowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Karalność sądowa oskarżonego

Sytuacja majątkowa

Karta karna

Informacja e-PUAP

Załączone dokumenty zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności tych dokumentów.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wskazać fakt.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wyroku poprzez błędne przyjęcie, iż kierowcy świadczyli usługę przewozu na własną odpowiedzialność z pominięciem (...) sp. z o.o., a Spółka nie świadczył usług przewozu za pośrednictwem kierowców, z którymi zawierała umowy, natomiast oskarżony L. L. miał plan biznesowy na model pracy jako pośrednik w przekazie pieniędzy, a nie przewoźnik, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ukazuje, iż działalność Spółki nie ograniczała się wyłącznie do przekazywania pieniędzy od (...) dla kierowców, lecz polegała także na pozyskiwaniu kierowców, udostępnianiu aplikacji (konta) podmiotu (...) przypisanej dla (...) sp. z o.o. oraz na należytym wyliczaniu ile każdemu z kierowców należy wypłacić pieniędzy, a tym samym działalność Spółki, za którą odpowiedzialny był oskarżony L. L., polegała na świadczeniu usług przewozu za pośrednictwem kierowców

2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 § 3 KKS w zw. z art. 4 § 2 KKS w zw. art. 9 § 3 KKS poprzez ich zastosowanie polegające na przyjęciu, iż oskarżony L. L. w sposób skuteczny zwolnił się z odpowiedzialności podatnika w sferze prawa karnego skarbowego przenosząc obowiązki fachowym osobom, tj. księgowym oraz przyjęciu, iż oskarżony L. L. nie miał świadomości możliwości wadliwego dla podatku od towarów i usług spółki oraz nie miał świadomości możliwości podania nieprawdy w złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług

3) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 56 § 2 KKS w zw. z art. 56 § 1 KKS w zw. z art. 6 § 2 KKS w zw. z art. 9 § 3 KKS, poprzez przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego L. L. nie zawiera znamion czynu zabronionego,

4) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 S 2 KKS w zw. z art. 53 § 8 KKS w zw. z art. 9 § 3 KKS, poprzez przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego L. L. stanowi wypadek mniejszej wagi, a tym samym stanowi wykroczenie skarbowe w zmienionym przez Sąd opisie czynu zabronionego

5) obrazy przepisów postepowania, tj. art. 414 § 1 KPK w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 KPK w zw. z art. 113 1 KKS, poprzez uniewinnienie oskarżonego L. L. od popełnienia czynu zarzucanego mu pkt 1 aktu oskarżenia, wobec stwierdzenia, że czyn oskarżonego nie zawiera znamion czynu zabronionego

6) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 § 2 KKS w zw. z art. 53 § 8 KKS w zw. z art. 9 § 3 KKS oraz art. 61 § 1 KKS w zw. z art. 9 § 3 KKS, poprzez uznanie oskarżonego L. L. w ramach zarzucanego mu w pkt. 2 aktu oskarżenia czynu, winnym popełnienia wykroczenia skarbowego,

Niezasadny

Apelacja wniesiona przez Urząd Skarbowy okazała się niezasadna i nie mogła zostać uwzględniona. Zarzuty apelacji stanowią jedynie powtórzenie argumentacji prezentowanej wcześniej w toku postępowania. Nie zawierają nowych okoliczności faktycznych ani prawnych , które mogłyby skutecznie podważyć prawidłowości i zasadność zaskarżonego wyroku. Nie wskazuje w istocie na skonkretyzowane błędy i uchybienia sądu I instancji w toku ustaleń faktycznych i oceny dowodów ale jest przedstawieniem własnych ustaleń faktycznych i własnego poglądu prawnego oskarżyciela publicznego .

Zdaniem Sądu Okręgowego, zgromadzone w sprawie dowody sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie i na tej podstawie wysnuł prawidłowy wniosek o uznaniu oskarżonego za niewinnego zarzucanego mu czynu z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z at. 6 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks. Natomiast w ramach zarzucanego mu w punkcie 2 czynu sąd zasadnie uznał go za winnego, przy czym czyn ten stanowił przypadek mniejszej wagi i tak opisanym zachowaniem oskarżony wyczerpał dyspozycję wykroczenia skarbowego z art. 61 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks, ale z uwagi na przedawnienie karalności czynu sąd był zobligowany do umorzenia przeciwko oskarżonemu postepowanie na postawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy odnosząc się do zarzutów z apelacji, należy stwierdzić, iż były one wszystkie chybione. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, że spółka prowadzona przez oskarżonego L. L. nie świadczyła usług przewozu za pośrednictwem kierowców. Z analizy akt i prawidłowej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji wynika, iż spółka (...) w ramach swojej działalności nawiązała współpracę z (...) z siedzibą w Holandii, w której była pośrednikiem pomiędzy firmą (...), a kierowcami świadczącymi usługi przewozu. Zadaniem pośrednika, czyli spółki (...) było przekazywanie pieniędzy z firmy (...) dla konkretnego kierowcy. Fakt oskarżony w imieniu spółki podpisywał umowy z kierowcami, którzy świadczyli usługi przewozu, natomiast to było jedno z obowiązków zawartych w ramach podpisanej umowy z Firmą (...). Natomiast istotą umowy pomiędzy spółką a kierowcami było to, że spółka przekazywała pieniądze od firmy (...) dla konkretnego kierowcy. Zadaniem spółki było należyte wyliczenie ile kierowcy należy wypłacić za przebyty kurs przejazdu i tym właśnie wyliczeniem zajmował się oskarżony w oparciu o dane przekazywane mu od firmy (...). Kierowcy nie świadczyli pracy ani usługi bezpośrednio na rzecz spółki (...), wprawdzie mogli wynajmować samochody spółki do świadczenia przez siebie usług przewozu klientów, natomiast zgodnie z ówczesnymi przepisami dotyczącymi świadczeń z tytułu usług przewozu osób, nie można przypisać oskarżonemu, iż prowadził on działalności zajmującej się usługami przewozu. Nie organizował pracy, nie koordynował realizacji zdań, nie prowadził grafiku pracy, nie ewidencjonował czasu pracy, nie prowadził zorganizowanego przechowywania i serwisu taboru samochodowego.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 56 § 1 kks Podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. Czynu z art. 56 k.k.s. może się dopuścić jedynie podatnik (art. 7 o.p. w zw. z art. 53 § 30 oraz 30a k.k.s.), a więc osoba, na której ciąży określony ustawą podatkową obowiązek podatkowy odnośnie do ujawnienia samego przedmiotu opodatkowania lub podstawy tego opodatkowania bądź też złożenia stosownej deklaracji. Czyn ten ma więc charakter indywidualny. Pojęcie podatnika każdorazowo determinowane jest przepisami ustawowymi odnoszącymi się do danego podatku. A. Soja [w:] J. Błachut, G. Keler, A. Soja, Kodeks karny skarbowy. Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2026, art. 56.

Nie każda nieprawidłowość w zakresie realizacji obowiązków podatkowych rodzi odpowiedzialność karnoskarbową. Warunkiem tej ostatniej jest bowiem możliwość przypisania oskarżonemu winy, przy czym czyny penalizowane w art. 56 § 2 KKS i art. 76 § 2 KKS można popełnić wyłącznie umyślnie (vide art. 4 § 1 KKS). Kwestia ta w ogóle nie jest badana w toku procedur podatkowych, co oznacza, że nawet istnienie decyzji podatkowej stwierdzającej naruszenie norm prawa podatkowego nie rodzi automatycznie odpowiedzialności karnoskarbowej. Zamiaru nie można domniemywać i musi on zostać udowodniony w postępowaniu karnym. Postanowienie SN z 06.12.2023 r., IV KK 430/23, Legalis nr 3024519.

„Przypisane oskarżonemu przestępstwa karno – skarbowego określonego przez art. 56 § 1 KKS wymagałoby udowodnienia w sposób bezsporny tego, że oskarżony, podpisując deklaracje podatkowe PIT-36 L za 2006 r. oraz VAT-7 za okres od lipca do listopada 2006 r., a następnie składając te deklaracje w odpowiednich Urzędach Skarbowych, wiedział jaki jest rzeczywisty stan rzeczy w odniesieniu do dokonywanego za pośrednictwem jego firmy obrotu towarów i usług, a więc w odniesieniu do tych okoliczności faktycznych, które rzutują na prawidłowy wymiar podatku, oskarżony dysponując taką rzeczywistą wiedzą na ww. temat, w sposób zamierzony, a więc świadomie, celowo i z rozmysłem, podawał w tych zeznaniach nieprawdę lub też zatajał prawdę o wiadomych mu okolicznościach rzutujących na prawidłowy wymiar podatków." Wyrok SO w Zielonej Górze z 25.09.2014 r., VII Ka 639/14, Legalis nr 1811626.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy mając na uwadze powyższe, zachowanie oskarżonego L. L. nie zawiera znamion czynu zabronionego zarzucanego w pkt 1 aktu oskarżenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego ze gromadzonego materiału dowodowego nie wynika, iż L. L. dopuścił się popełnienia zarzucanego w akcie oskarżenia przestępstwa skarbowego, polegającego na doprowadzeniu do podania nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT 7K. W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, iż w dacie stawianego oskarżonemu czynu kwestia pośredników w tego typu usługach była nie uregulowana prawnie. Mając tak zdiagnozowaną istotę problemu oraz treść przepisu obowiązującą również w dacie zarzucanego czynu tj. art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (przepis ten w istocie obowiązywała przez cały okres czynu), który stanowił - uwzględniając okoliczności sprawy - że zwalnia się od podatku usługi w zakresie przekazów i transferów pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług — należy zdać sobie sprawę z świadomości jaka kształtowała się w procesach myślowych oskarżonego. Nie sposób uznać, że zamiarem oskarżonego było nieewidencjonowanie i inie rozliczenie całości osiągniętego obrotu ze sprzedaży usług transportowych wykonywanych przy użyciu aplikacji (...). Czyn z art. 56 kks można popełnić tylko umyślnie . Nie ma tu miejsca na domniemywanie zamiaru przestępczego oszustwa podatkowego. Żadne towarzyszące okoliczności w dacie czynu nie powodowały konieczności uzmysłowienia sobie oskarżonego, że działalność w tym przedmiocie ma charakter usługi transportowej i podlega opodatkowaniu w sposób wymagany dla tego rodzaju usług. Zagadnienie to było dopiero przedmiotem zainteresowania tak organów władzy wykonawczej oraz ustawodawczej jak i organów sądowych, krajowych jak i unijnych . Należy wrócić uwagę w kontekście daty zarzucanego czynu, że dopiero po niej tj. 20 grudnia 2017r. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w

sprawie C-434/15 (R. D. (...) przeciwko (...)) uznał, że

(...) nie jest zwykłą usługą pośrednictwa elektronicznego ani usługą społeczeństwa informacyjnego, lecz usługą w dziedzinie transportu.

Dopiero nowelizacja ustawy o transporcie drogowym z dnia 16 maja 2019r. ( tzw. I. (...)) wprowadziła z dniem 1.01.2020r. przepis art. 4 ust. 25 precyzujący

pośrednictwo przy przewozie osób jako działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz:

a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub

b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub

c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób

- samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji.

Nie można zatem oskarżonemu w przypisać nierzetelności podatkowej wobec dopiero następczego kształtowania się linii orzeczniczej w przedmiocie charakteru tego rodzaju działalności a konsekwentnie potem reakcji państwa i dokonania zmian ustawowych. Nie sposób pominąć także okoliczności , iż państwo w tym obszarze wykazywało się niekonsekwencją co mogło wprowadzać obywatela w błąd co do interpretacji prawa gdyż jednocześnie prowadziło działanie wobec kierowców (...) stawiając im zarzuty popełnienia wykroczeń z art. 92 par 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z brakiem licencji i naruszeniem tym samym obowiązków i warunków przewozu, co sądowi wiadome jest z urzędu a z drugiej strony kierując zawiadomienia do organów podatkowych jak w sprawie niniejszej o wykonywaniu przez tzw. pośredników przewozu osób bez wymaganej licencji Ponadto jak słusznie Sąd Rejonowy podkreślił oskarżony zlecił prowadzenia spraw podatkowych osobom profesjonalnym. Sąd Rejonowy słusznie uznał, iż oskarżony L. L. w sposób skuteczny zwolnił się z odpowiedzialności podatnika w sferze prawa karnego skarbowego przenosząc obowiązki fachowym osobom, tj. księgowym, którzy zgodnie ze swoją wiedzą i doświadczeniem dokonywali interpretacji prawa w tym nieskodyfikowanym precyzyjnie obszarze. Wszystkie te podniesione uwagi co do interpretacji prawa należy odnieść również do tych osób wykonujących obowiązki na rzecz spółki na podstawie umowy. Oskarżony L. L. nie miał świadomości wadliwego odprowadzania podatku od towarów i usług spółki oraz nie miał świadomości możliwości podawania nieprawdy w złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług. Nadto fakt istnienia decyzji podatkowej stwierdzającej naruszenie norm prawa podatkowego co podkreśla oskarżyciel nie rodzi automatycznie odpowiedzialności karnoskarbowej.

Tak więc w tym zakresie nie można przypisać oskarżonemu doprowadzenie do podania nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług Vat – 7K spółki (...) i narażania podatku na uszczuplenie.

Natomiast odnosząc się do zarzutu obrazy prawa materialnego z art. 61 § 2 kks w zw. z art. 53 § 8 kks w zw. z art. 9 § 3 kks, poprzez przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego L. L. stanowi wypadek mniejszej wagi, ty samym stanowi wykroczenie skarbowe w zamieniono przez Sad Opisie czynu zabronionego jest niezasadny. „W art. 61 KKS określone jest przestępstwo skarbowe (§ 1) oraz wykroczenia skarbowe (§ 2 i 3) z grupy czynów zabronionych przeciwko dokumentacji skarbowej. Nierzetelne prowadzenie ksiąg może prowadzić do przestępstwa skarbowego z art. 61 § 1 KKS, albo do wykroczenia skarbowego, gdy zaistnieje wypadek mniejszej wagi (art. 61 § 2 KKS). Z kolei czyn polegający na wadliwym prowadzeniu księgi stanowi tylko wykroczenie skarbowe (art. 61 § 3 KKS), gdyż nie ma odpowiednika w kategorii przestępstw skarbowych" G. Skowronek, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. 1, 2020, art. 61, Nb 1. Sąd Rejonowy w treści uzasadnienia w sposób rzeczowy i jasny wyjaśnił dlaczego zmienił kwalifikację czynu zarzucanego oskarżonemu.

Sąd zmienił opis czynu poprzez wyeliminowanie z opisu niezaewidencjonowania sprzedaży VAT i wadliwego zaewidencjonowania Faktur VAT gdyż zaistniały te same racje jakie legły u podstaw uniewinnienia oskarżonego od popełnienia pierwszego czynu. Część faktur była błędnie zaewidencjonowana przez co księgi były nierzetelnie prowadzone, zatem to nie był problem związany z niedostarczeniem dokumentów za które był odpowiedzialny oskarżony skoro do zaksięgowania faktur doszło. Co zresztą zostało potwierdzone przez księgową G. A.. Zatem w tym zakresie brak jest podstaw przypisania winy oskarżonemu, ponieważ, nieprawidłowości w zakresie ewidencji tych faktur leżały w gestii osób , którym powierzono prawidłowe wykonanie obowiązków .

Natomiast nie ulega wątpliwości, iż oskarżony nie dostarczył części faktur do biura księgowego, wyniku czego ich nie rozliczono co doprowadził do nierzetelnego prowadzenia ksiąg. Natomiast mając na uwadze dyspozycję art. 53 § 8 kks oraz art. 53 § 6 kks. Sąd zakwalifikował to jako przepadek mniejszej wagi, z uwagi na fakt, iż uszczuplenie należności publicznoprawnej powstałej z nienależytego prowadzenia ksiąg nie przekraczała ustawowego progu.

Niezależnie jednak od powyższego zaistniała negatywna przesłanka procesowa w postaci przedawnienia karalności czynu drugiego przypisanego oskarżonemu. W związku z powyższym skutkować musiało umorzeniem postępowania przeciwko L. L. na postawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s

Reasumując apelacja oskarżyciela publicznego jest całkowicie niezasadna, ustalenia sądu pierwszej instancji są prawidłowe.

uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie.

Niezasadny

Z uwagi na niezasadność zarzutów niezasadne były także skorelowane z nimi wnioski.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie, VIII Wydział Karny z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt VIII K 20/22

Zarzuty zawarte w apelacji z przyczyn wskazanych w sekcji 3.1 nie mogły wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w powyższym zakresie. Brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych w art. 439 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k.

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Konieczność umorzenia postępowania

4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

5.

Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

L. L.

Na podstawie art. 632 pkt 2 kpk w zw. z art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk , przy zastosowaniu art. 113 § 1 kks wobec uniewinnienia oskarżonego od zarzuconego mu czynu oraz umorzenia postępowania wobec czynu w pkt 2 aktu oskarżenia , koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

Na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie należało zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego L. L. – 840 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej mu w instancji odwoławczej

Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie, VIII Wydział Karny z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt VIII K 20/22

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie