Sąd utrzymał wyrok wobec oskarżonej D. M. za wpisy o oskarżycielach prywatnych

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2025 roku, sygn. III K 1082/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

D. M.

D. M.

Fakty uznane za nieudowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Niekaralność

Karta karna

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności tych dokumentów.

Sytuacja majątkowa

Informacja z e-puap

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności tych dokumentów.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wskazać fakt.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obrońca oskarżonej podniósł w apelacji następujące zarzuty:

1. Naruszenie przepisu prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie sprzecznej z wymogami tego przepisu, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego:

- w postaci zeznań świadków O. I. i W. I. dotyczących wpływu czynu popełnionego przez oskarżoną na ich poczucie i funkcjonowanie (uderzenie w godność osobistą, poczucie poniżenia, obniżenie samopoczucia, obawy przed zauważeniem komentarzy przez media i szkodliwymi konsekwencjami wizerunkowymi oskarżycieli), a także potencjalne narażenie O. I. na konieczność wyjaśniania sytuacji w przestrzeni prywatnej.

- w postaci wyjaśnień oskarżonej, oceniając skruchę i przeprosiny oskarżonej wyłącznie jako przyjętą taktykę procesową, podczas gdy przeprosiny i skrucha były szczere w świetle jej konsekwentnego przyznawania się do winy oraz przeproszenia pokrzywdzonych.

2. Na podstawie art. 438 pkt. 3) kpk błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na:

- przyjęciu, że oskarżona zamieściła komentarze celem uwłaczenia oskarżycielom prywatnym i postawienia ich w negatywnym świetle, podczas gdy zrobiła to, aby bronić interesu społecznego;

- na przyjęciu, że potencjalne osoby czytające komentarze, mogłyby je uznać za prawdziwe, co w konsekwencji poniżyłoby oskarżycieli prywatnych i naraziło na utratę zaufania potrzebnego do prowadzenia wykonywanej działalności zawodowej i publicznej;

- na przyjęciu, że stopień winy oskarżonej był wysoki;

- na przyjęciu, że oskarżona ma stałe zatrudnienie.

3. Na podstawie art. 438 pkt. 4) rażącą niewspółmierność wysokości nawiązek orzeczonych na rzecz oskarżycieli prywatnych zarówno za czyn I, jak i II;

4. Na podstawie art. 438 pkt 4) kpk rażącą niewspółmierność wymierzonej kary ograniczenia wolności polegające na wymierzeniu oskarżonej kary ograniczenia wolności w wymiarze za czyn I - 2 miesięcy, za czyn II - 4 miesięcy, łącznie 5 miesięcy ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, która jest niewspółmiernie surowa w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, warunków osobistych oskarżonej oraz okoliczności czynu oraz niesłuszne niezastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania, wynikające z niesłusznego przypisania nadmiernej wagi okolicznościom obciążającym, przy jednoczesnym pominięciu znaczenia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej, zwłaszcza tych, które przemawiały za bardzo niskim stopniem jej winy oraz społecznej szkodliwości czynu, a także dowodziły występowania jednoznacznie pozytywnych właściwości i warunków osobistych, w tym szczególnej sytuacji motywacyjnej, w jakiej działała oskarżona w chwili czynu, a także jej zachowania po jego dokonaniu i próby doprowadzenia do pojednania z pokrzywdzonymi, w efekcie czego brak jest powodów do wymierzenia jakiejkolwiek kary, a zwłaszcza tak surowej.

Niezasadny

Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia pozwala na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeśli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. np.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 r., II KK 12/06, LEX nr 193084; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2004 r., sygn. WK 26/03, OSNwSK 2004, nr 1, poz. 53). W ocenie Sądu Okręgowego warunek ten został w przedmiotowej sprawie spełniony.

To, czy dane stwierdzenia noszą cechy zniesławienia, każdorazowo uzależnione jest od ich swobodnej oceny, uwzględniającej kontekst sytuacyjny, w jakim zostały użyte. Ocena ta należy natomiast do sądów orzekających w konkretnej sprawie. Kiedy zatem zaistnieje spór o to, czy owe ustalone stwierdzenia wykazują cechy zniesławienia, winien on być rozstrzygnięty w zgodzie z regułami z art. 7 k.p.k., a więc w granicach swobodnego sędziowskiego uznania. Postanowienie SN z 5.06.2024 r., I KK 337/23, LEX nr 3721383.

Stwierdzić należy, że zachowanie oskarżonej wypełniło znamiona czynu wyrażonego w art. 212 § 2 k.k. Doktryna wskazuje, iż pomówienie musi odnosić się do postępowania (np. popełnienie przestępstwa, prowadzenie niemoralnego trybu życia) lub właściwości (np. alkoholizm, narkomania, zboczenie płciowe, choroba psychiczna), które mogą poniżyć daną osobę w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności (M. Mozgawa [w:] M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, M. Mozgawa,

Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2026, art. 212.).

W niniejszej sprawie biorąc pod uwagę kontekst sytuacyjny oraz fakt, że oskarżyciele prywatni są osobami publicznymi, treści publikowane przez oskarżoną za pomocą mediów społecznościowych mogły realnie mieć wpływ na to jak w przestrzeni publicznej będą postrzegani O. i W. I..

Jak słusznie zważył Sąd I instancji sformułowania użyte przez oskarżoną miały charakter znieważający i zniesławiający O. I.. Oskarżona wskazała, że O. I. żyje na koszt swojej partnerki oraz używając słów „(...)” pomówiła oskarżyciela, uderzając w jego godność, mając na celu poniżenie go. Sąd Okręgowy zgadza się, iż komentarz opublikowany przez oskarżoną uznać należało za zniesławiający i znieważający O. I.. Wypowiedź oskarżonej miała charakter celowy, nacechowany złą wolą i miała wywołać zamierzone skutki tj. doprowadzić do poniżenia O. I. w oczach opinii publicznej i naruszyć jego godność .

Co do drugiego zarzucanego oskarżonej czynu, tu także Sąd Odwoławczy podziela ocenę Sądu I instancji. Opublikowany przez D. M. komentarz w mediach społecznościowych zarzucał oskarżycielom kradzież 1,3 mln złotych z fundacji charytatywnej, którą kierują. Należy zgodzić się z Sądem Rejonowym, iż treść komentarza zamieszczonego na platformie (...) przez oskarżoną ma charakter zniesławiający. Osobista opinia oskarżonej co do działalności oskarżycieli nie upoważniała jej do publikacji zniesławiających treści na temat O. i W. I.. Nawet jeżeli, jak zeznaje oskarżona, wyraziła ona jedynie swoją opinię na temat ich pracy, to użycie przez nią kategorycznych stwierdzeń oraz zdań oznajmujących budził uzasadnione wrażenie, że oskarżona wypowiadała się o faktach, a nie o swoich przypuszczeniach. Określenia użyte przez oskarżoną „złodzieje”, „oszuści” miały charakter celowy i ich celem było podważenie wiarygodności oskarżycieli w oczach opinii publicznej. Niewątpliwe patrząc na publiczny profil działalności oskarżycieli było to zachowanie w sposób oczywisty godzące w ich dobre imię, wizerunek i zaufanie innych osób, które od osób zajmujących się działalnością charytatywną, pomocą osobom chorym wymagają najwyższych standardów postępowania, w szczególności z gromadzonymi na ten cel środkami.

Co do zarzutu dotyczącego wyjaśnień oskarżonej, wykazania przez nią skruchy oraz przeproszenia oskarżycieli stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo dokonał oceny zachowania oskarżonej w myśl art. 7 k.p.k. Motywy swojej decyzji Sąd I instancji wyczerpująco wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku.

Odnosząc się do zarzutów apelującego odnoszących się do błędu w ustaleniach faktycznych uznać należy je za niezasadne. To, że apelujący nie akceptuje oceny zebranego materiału dowodowego i poczynionych w wyniku tej oceny ustaleń faktycznych, a w środku odwoławczym prezentuje własne oceny i krytykę ocen dokonanych przez Sąd I instancji, nie upoważnia do automatycznego uznania, że zaskarżone orzeczenie jest wadliwe. Jak wskazano wyżej treść komentarzy zamieszczonych na portalach społecznościowych przez oskarżoną i fakt, że O. i W. I. są osobami publicznymi prowadzącymi działalność charytatywną słusznie pozwala przyjąć, że zachowanie D. M. mogło prowadzić do utraty wiarygodności oskarżycieli w oczach opinii publicznej i narazić ich na negatywne skutki w postaci poniżenia.

Co do uznania stopnia winy oskarżonej za wysoki, Sąd Okręgowy przychyla się do stanowiska Sądu Rejonowego. Sąd Odwoławczy nie znalazł żadnych przesłanek umniejszających zawinienie. Jak słusznie wskazał w uzasadnieniu Sąd I instancji oskarżona jest osobą dorosłą, prawidłowo rozwiniętą, wykształconą i zaradną życiowo. Ponadto oskarżona działała w sposób celowy i ukierunkowany na poniżenie oraz zniesławienie pokrzywdzonych, którzy są osobami prowadzącymi działalność publiczną, która wymaga od nich posiadania zaufania społecznego.

Konkludując powyższe rozważania, biorąc pod uwagę treści i kontekst wypowiedzi, które zostały rozpowszechnione w mediach społecznościowych przez oskarżoną, Sąd Okręgowy uznał, że zachowanie oskarżonej wypełniło znamiona przypisanych jej czynów.

Odnosząc się do zarzutu niewspółmiernej surowości kary wskazać należy, że za zarzucany oskarżonej czyn Sąd mógł wymierzyć karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Sąd Rejonowy przy wymiarze kary wziął pod uwagę wysoki stopień winy, stopień społecznej szkodliwości czynu oraz zachowanie oskarżonej po popełnieniu czynu. Ponadto jako okoliczność łagodzącą Sąd I instancji wziął pod uwagę niekaralność oskarżonej, jej uporządkowany tryb życia oraz pozytywną postawę. Biorąc pod uwagę każdą z przytoczonych okoliczności Sąd Odwoławczy przyjął rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego za prawidłowe. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzona kara ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne jest łagodna i bierze pod uwagę okoliczności łagodzące. Należy jednak stwierdzić, że z uwagi na celowość działania oskarżonej i postawę po popełnieniu czynu tj. pomimo wyrażenia skruchy i żalu, oskarżona dalej wyrażała stanowisko, że treść wpisów jest prawdziwa, Sąd II instancji nie mógł uznać za zasadny zarzutu obrońcy. Nie zaszły zatem żadne warunki do zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary bądź warunkowego umorzenia postępowania.

W kwestii zarzutu rażącej niewspółmierności wysokości nawiązek orzeczonych na rzecz oskarżycieli prywatnych zarówno za czyn I, jak i II, Sąd Okręgowy również uznał go za niezasadny. Jak prawidłowo wskazał Sąd Rejonowy zasądzona kwota nie ma wymiaru wyłącznie symbolicznego, a ciążący na oskarżonej obowiązek jej zapłaty ma na celu dopełnić orzeczoną kare i stanowić rekompensatę za krzywdę wyrządzoną oskarżycielom. Sama wysokość nie jest nadmierna i nieadekwatna do możliwości płatniczych oskarżonej.

Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji trafnie ocenił zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, ustalił prawidłowy stan faktyczny i w następstwie tego wyprowadził zasadniczo właściwe wnioski. Kara wymierzona przez Sąd I instancji została ustalona w sposób nie budzący wątpliwości co do jej adekwatności.

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie art. 60 § 2 i 6 ust. 5 k.k. – ze względu na szczere próby oskarżonej pojednania stron na rozprawie i gotowość oskarżonej do naprawienia szkody: nadzwyczajnego złagodzenia kary i odstąpienie od wymierzenia kary oraz orzeczenie obowiązku przeproszenia O. I. i W. I. przez opublikowanie przeprosin w serwisach (...), a także orzeczenie środka kompensacyjnego postaci nawiązki za czyn I w wysokości 500 zł na rzecz W. I., za czyn II w wysokości 500 zł na rzecz każdego z oskarżycieli prywatnych.

W razie nieuwzględnienia tego wniosku: zmiana zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie art. 66 § 1 k.k. i warunkowe umorzenie postępowania na okres próby trwający 1 rok, oraz orzeczenie obowiązku przeproszenia O. I. i W. I. przez opublikowanie przeprosin w serwisach (...), a także orzeczenie środka kompensacyjnego postaci nawiązki za czyn I w wysokości 500 zł na rzecz W. I., za czyn II w wysokości 500 zł na rzecz każdego z oskarżycieli prywatnych.

W razie nieuwzględnienia tego wniosku: zmiana zaskarżonego wyroku poprzez zmiarkowanie kary ograniczenia wolności orzeczonej za czyn II do 2 miesięcy ograniczenia wolności oraz zastosowania zasady pełnej absorpcji i wymierzenie kary łącznej w wymiarze 2 miesięcy ograniczenia wolności w postaci wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym oraz orzeczenie obowiązku przeproszenia O. I. i W. I. przez opublikowanie przeprosin w serwisach (...), a także orzeczenie środka kompensacyjnego postaci nawiązki za czyn I w wysokości 500 zł na rzecz W. I., za czyn II w wysokości 500 zł na rzecz każdego z oskarżycieli prywatnych.

Niezasadny

Wobec uznania przez Sąd odwoławczy zarzutów apelacji za niezasadne z przedstawionych wyżej powodów, koniecznym stało się stwierdzenie, iż skorelowane z nim wnioski także nie zasługują na uwzględnienie.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego utrzymany w mocy w całości

Zarzuty zawarte w apelacji z przyczyn wskazanych w sekcji 3.1 nie mogły wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w powyższym zakresie. Brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych w art. 439 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k.

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Konieczność umorzenia postępowania

4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

5.

Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

D. M.

Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonej koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 120 złotych tytułem opłaty. Zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 §3 k.p.k. w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego, wniesionego wyłącznie przez oskarżonego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy.

Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika

Obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana