Obwiniony jechał pasem dla taksówek z prędkością 88 km/h. Sąd utrzymał grzywnę 1000 zł

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2025 r. w sprawie III W 606/24 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie uznał O. T. za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu wykroczeń i za ich popełnienie na podstawie art. 65a k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.k. wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 1000 złotych. Ponadto zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 100 złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.

Apelację do powyższego wyroku złożył obrońca wnosząc o uniewinnienie od zarzucanych czynów ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy obwinionego jest niezasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy po dokonaniu wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, zajął stanowisko, iż ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez Sąd I instancji są w pełni prawidłowe, a podniesione przez obrońcę obwinionego w apelacji zarzuty sprowadzające się obrazy przepisów postępowania przy ocenie dowodów, obrazy przepisów prawa materialnego oraz błędu w ustaleniach faktycznych stanowią wobec nich wyłącznie bezzasadną polemikę i jawią się jako całkowicie bezpodstawne.

Swoje stanowisko Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami art. 424 k.p.k. przedstawił w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją art. 410 k.p.k. ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym

w art. 4 i 5 k.p.k. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16).

Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy podkreśla, że okazały się one chybione. W pierwszej kolejności należy wskazać, że obwiniony nie kwestionował faktu przekroczenia dopuszczalnej prędkości, za co zresztą został uznany winnym. Niewiarygodna jawi się natomiast jego argumentacja, zgodnie z którą nie miał możliwości wcześniejszej zmiany pasa ruchu z uwagi na zablokowany pas włączania do ruchu. Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że obwiniony poruszał się w sposób nieuprawniony pasem ruchu przeznaczonym dla pojazdów wykonujących odpłatny przewóz osób. Co istotne, nie sygnalizował on uprzednio zamiaru zmiany pasa ruchu poprzez włączenie kierunkowskazu. Zmiany pasa dokonał dopiero po dłuższym czasie, przy czym zjeżdżając z tego pasa, przekroczył linię ciągłą, czym również naruszył przepisy ruchu drogowego.

Nie bez znaczenia pozostaje również wysoce nadmierna prędkość, z jaką poruszał się obwiniony. Trudno bowiem przyjąć, aby sposób jego jazdy wskazywał na rzeczywisty zamiar zmiany pasa ruchu i opuszczenia pasa przeznaczonego dla pojazdów wykonujących odpłatny przewóz osób. Powyższe podważa również wiarygodność twierdzeń obwinionego, jakoby nie miał możliwości odpowiednio wczesnego zjechania na właściwy pas ruchu z uwagi na panujące natężenie ruchu. Należy bowiem podkreślić, że na przedmiotowym odcinku drogi obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h, podczas gdy obwiniony poruszał się z prędkością 88 km/h.

Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w apelacji, zgodnie z którą obwiniony nie mógł wcześniej zmienić pasa ruchu z uwagi na zamknięcie prawego pasa włączającego kierowców do ruchu na ulicy (...) , należy stwierdzić, że okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla oceny jego zachowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego, sytuacja ta nie uniemożliwiała obwinionemu wcześniejszego opuszczenia pasa przeznaczonego do odpłatnego przewozu osób. Co więcej, w takich warunkach obwiniony wyjeżdżając w prawo z ulicy prostopadle położonej jak twierdzi, miał możliwość szybszego zjechania na właściwy pas ruchu, bez konieczności uprzedniego korzystania ze skrajnego, prawego pasa włączającego, a następnie wjeżdżania na pas oznaczony symbolem P-22, przeznaczony dla pojazdów wykonujących odpłatny przewóz osób, by ostatecznie dostać się na pas ruchu ogólnego.

W konsekwencji podnoszone przez obrońcę obwinionego okoliczności nie podważają prawidłowości ustaleń faktycznych ani nie usprawiedliwiają sposobu ani przyczyn korzystania z przedmiotowego pasa ruchu. W związku z powyższym zasadne było nieprzyznanie wyjaśnieniom obwinionego waloru wiarygodności w całości. Natomiast zeznania funkcjonariusza Policji są logiczne, spójne i konsekwentne, wobec czego Sąd zasadnie uznał je w całości za wiarygodne.

Odnosząc się do zachowania obwinionego podczas zatrzymania, wskazać należy, iż było ono nieadekwatne do zaistniałej sytuacji i utrudniało przeprowadzenie czynności przez funkcjonariuszy Policji. Wprawdzie obwiniony nie oddalił się z miejsca kontroli, jednakże nie zastosował się do polecenia funkcjonariusza. Z akt sprawy wynika ponadto, że zachowywał się w sposób nerwowy i nieodpowiedzialny, nie zachowywał spokoju, albowiem pomimo trwającej kontroli drogowej zamierzał pozostawić pojazd i oddalić się z miejsca zatrzymania i bezpodstawnie pójść do szpitala. Nie reagował przy tym na kierowane do niego przez funkcjonariusza Policji komunikaty, iż czynności kontrolne nie zostały jeszcze zakończone. Takie zachowanie świadczyło o lekceważącym stosunku obwinionego do wydawanych poleceń i utrudniało prawidłowe przeprowadzenie czynności służbowych przez funkcjonariuszy Policji oraz wydłużało ich czas.

Reasumując w ocenie Sądu Okręgowego uznać należy, że zgromadzony materiał dowodowy , przyjęte zasady logiki, racjonalnego rozumowania, doświadczenia życiowego i zawodowego pozwalają uznać, że obwiniony dopuścił się popełnienia wszystkich zarzucanych mu wykroczeń. Sąd Rejonowy dokonał właściwej oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co uzasadnił w wywiedzionym przez siebie uzasadnieniu. Ocena prawa zachowania obwinionego także jest właściwa i nie doszło w żaden sposób do obrazy prawa materialnego.

W tych okolicznościach sąd odwoławczy uznał, iż sąd

meriti nie dopuścił się wskazanego w apelacji uchybienia w poczynionych ustaleniach faktycznych oraz prawnych i prawidłowo przyjął, że obwiniony dopuścił się popełnienia wykroczeń, za które wymierzył mu łącznie karę 1 000 złotych grzywny. Natomiast w ocenie sądu odwoławczego tak ukształtowana kara jest adekwatna do okoliczności i społecznej szkodliwości czynu oraz współmierna do stopnia jego zawinienia. Kara ta spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej.

W przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego, sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 § 1 k.p.s.w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem opłaty oraz kwotę 50 zł tytułem pozostałych kosztów sądowych w postepowaniu odwoławczym, albowiem w sprawie nie wyłoniły się żadne szczególne okoliczności, które wskazywałyby na podstawę do zwolnienia obwinionego od obowiązku uiszczenia tych kosztów.

Mając powyższe okoliczności orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.