Jazda ponad 90 km/h w terenie zabudowanym. Wyrok za wypadek utrzymany w mocy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 30 kwietnia

2024 r. w sprawie o sygn. akt IV K 666/19

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

W. R.

Sytuacja majątkowa

Dotychczasowa niekaralność

Popełnienie wykroczeń drogowych

Informacja e-G. - k.1065

Karta karna - k.1067

Informacja - k.1071-1073

Fakty uznane za nieudowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Sytuacja majątkowa

Dotychczasowa niekaralność

Popełnienie wykroczeń drogowych

Informacja e-G.

Karta karna

Informacja

Dokumenty sporządzone przez uprawnione podmioty, nie kwestionowane i nie budzące wątpliwości.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wskazać fakt.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Oskarżony zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błędną ocenę opinii biegłych z Instytutu (...), błędne ustalenie faktów, a zwłaszcza prędkości, z którą miał poruszać się przed wypadkiem, jak również wymierzenie mu zbyt surowej kary.

Niezasadny

Zarzuty były niezasadne.

Na wstępie przypomnieć należy, że by ocena dowodów przeprowadzona przez organ postępowania , której następstwem są określone ustalenia faktyczne, została dokonana zgodnie z regułami art. 7 kpk konieczne jest: 1) oparcie jej na wszystkich przeprowadzonych dowodach, mając na względzie, że podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej kwestii; 2) uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania; 3) uwzględnienie wskazań wiedzy; 4) uwzględnienie doświadczenia życiowego. Zasada swobodnej oceny dowodów jest zasadą kontrolowanej oceny dowodów, która wyraża się w dwóch aspektach. Po pierwsze, organ procesowy musi uzasadnić, dlaczego oparł się na jednych, a nie na innych dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Po drugie, organ odwoławczy kontroluje swobodną ocenę dowodów dokonaną przez organ pierwszej instancji. Przy czym zarzut naruszenia art. 7 kpk nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności.

Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III KK 78/21, prezentowanie własnej - możliwej w realiach konkretnej sprawy - oceny dowodów, bez wykazania błędności tej, której dokonał sąd pierwszej instancji, nie upoważnia jeszcze sądu odwoławczego do zajęcia w tej materii stanowiska odmiennego. Sąd odwoławczy, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie prowadzi samodzielnie postępowania dowodowego co do istoty sprawy, jest bowiem głównie sądem kontrolującym procedowanie przed sądem pierwszej instancji i stanowisko tego sądu może zakwestionować jedynie wówczas, gdy wykaże, że to postępowanie i jego wynik obrażają prawo. Sąd Okręgowy podziela również pogląd zawarty w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 173/19. Wskazano w nim, że na uzasadnienie błędu ustaleń faktycznych lub naruszenie standardów swobodnej oceny bądź interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia, a konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynikał, względnie wykazanie, iż tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawidłami logiki, czy zasadami wiedzy.

Mając powyższe na uwadze, apelacja oskarżonego stanowiła jedynie subiektywną ocenę zaistniałych okoliczności i gołosłowną polemikę z zaskarżonym wyrokiem. Wbrew jego twierdzeniom Sąd Rejonowy prawidłowo, zgodne z regułami art. 7 kpk, ocenił zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając go za winnego popełnienia przypisanego mu czynu. Wątpliwości nie budziły też pozostałe rozstrzygnięcia, w tym wymierzona mu kara, jak również orzeczone wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i nawiązki na rzecz pokrzywdzonych.

Wbrew twierdzeniom oskarżonego opinia Instytutu (...) nie budziła żadnych wątpliwości, będąc pełna, rzetelna i jednoznacznie odpowiadając na pytania wymagające wiedzy specjalnej. Biegli w sposób niezwykle dokładny, obszerny i profesjonalny przeanalizowali wszystkie istotne okoliczności, w tym prędkości, z jaką poruszał się oskarżony przed wypadkiem i manewry obronne, jakie podjął, żeby go uniknąć. Ponadto odpowiedzieli na wszystkie pytania złożone przez obrońcę oskarżonego na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, który nie wnosił wówczas o sporządzenie opinii uzupełniającej lub opinii przez innego biegłego bądź biegłych. Samo niezadowolenie z opinii, na której się oparto, a ocenianej przez pryzmat wyniku procesu było oczywiście niewystarczające. Tym bardziej, że nie przedstawiono wystarczających argumentów, które by ją podważały, poprzestając de facto na subiektywnych i gołosłownych twierdzeniach, jak również przedstawiając kwestie, które albo zostały już rozstrzygnięte, albo były nieistotne. Wprawdzie nie była to jedyna opinia, którą uzyskano w kontekście przedmiotowego zdarzenia, w aktach sprawy znajdowała się także opinia biegłego K. B., jednak Sąd Rejonowy słusznie dopuścił dowód z opinii Instytutu (...), która pozwoliła odtworzyć przebieg przedmiotowego zdarzenia, w tym w szczególności zachowanie oskarżonego. Sąd Okręgowy w pełni ją podzielił. Tym bardziej, że jej wnioski korespondowały nie tylko z materiałem osobowym, w tym zeznaniami świadków V. U. i S. E., ale również rzeczowym, w tym protokołem oględzin miejsca wypadku i dokumentacją fotograficzną. Już sam fakt, że samochód kierowany przez oskarżonego zatrzymał się w znacznej odległości od miejsca, gdzie uderzył w niego pojazd kierowany przez świadka V. D., a więc w pobliżu środka jezdni, znajdując się za przystankiem autobusowym i przodem zwróconym do kierunku, z którego nadjechał świadczył, że prędkość, z którą pierwotnie się poruszał była znaczna. Oszacowano ją na co najmniej 93 km/h (co najmniej 86 km/h w chwili zderzenia z samochodem kierowanym przez świadka V. D.), albowiem prędkość wskazana w w/w opinii wynosiła 93-112 km/h. Gdyby oskarżony poruszał się wolniej, to przebieg zdarzenia, a co za tym idzie jego skutki byłyby zupełnie inne - oba samochody pozostałyby na środku skrzyżowania i ewentualne obrażenia odniosłyby jedynie osoby, które się w nich znajdowały. Wielce prawdopodobne, że udałoby się uniknąć wówczas ofiar śmiertelnych, a być może również obrażeń przesądzających o zakwalifikowaniu zdarzenia jako wypadek. Z kolei gdyby oskarżony jechał z prędkością dozwoloną w terenie zabudowanym, a więc 50 km/h, to do kontaktu pojazdów, a co za tym idzie wypadku, w ogóle by nie doszło - samochód kierowany przez świadka V. D. przejechałby bezkolizyjnie przez skrzyżowanie. Niestety, sytuacja była zgoła odmienna wraz z wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami.

Nie ulega wątpliwości, że to pojazd prowadzony przez świadka V. D. uderzył w samochód kierowany przez oskarżonego, jednak nie można zgodzić się na uznanie, że tylko on powinien ponieść odpowiedzialność karną. Niezwykle istotne było tu znaczne przekroczenie prędkości przez oskarżonego, który poruszał się ul. (...) w R., na której odbywa się wzmożony ruch i która przebiega przez kilka dużych skrzyżowań. Jednym z nich było to z ul. (...), które oskarżony doskonale widział. Co więcej, dynamicznie ruszył po zmianie świateł przy wcześniejszym skrzyżowaniu z ul. (...), stale zwiększając prędkość i zamierzając w taki sposób pokonać kolejne. Powyższe jednoznacznie wynikało z zeznań świadka V. U., która stała obok niego przy skrzyżowaniu z ul. (...) i widziała jak wraz jadącym przed nim motocyklistą szybko się oddala. Oskarżony zaczął intensywnie hamować dopiero wówczas, kiedy zobaczył, że drogę może zajechać mu pojazd kierowany przez świadka V. D., który jak ustalono poruszał się z prędkości około 15-17 km/h. Ten miał prawo go nie widzieć, albowiem widok na lewy pas, po którym poruszał się oskarżony zasłaniał mu samochód stojący na dodatkowym przed tym skrzyżowaniem pasie do skrętu w lewo. Miał też podstawy nie spodziewać się, że pojawi się tak tam szybko poruszający się obiekt. Tym bardziej, że chwilę wcześniej przepuścił jadący jeszcze szybciej motocykl. Oskarżony mógł go zauważyć z odległości około 85 metrów, w chwili powstania zagrożenia znajdując się w odległości 49-59 metrów, a zareagował w odległości około 56 metrów. Po uderzeniu kierowany przez niego samochód zachował się niczym kula bilardowa, obracając się wokół własnej osi, wjeżdżając na chodnik i uderzając w znajdujące się tam osoby, w tym pokrzywdzonych. Jak już wyżej wskazano, oskarżony próbował uniknąć wypadku, hamując zarówno przed kontaktem z pojazdem prowadzonym przez świadka V. D., jak i po nim. Ponadto odbił w bok, zmieniając pas z lewego na prawy, na którego początku doszło do kontaktu aut. Pozwoliło to nieznacznie zmniejszyć prędkość, jednak nie na tyle, żeby uniknąć wypadku bądź zmniejszyć jego skutki. Na powyższe ewidentnie wskazywały doskonale widoczne ślady na jezdni, w tym bieżnika opon, które miał samochód prowadzony przez oskarżonego. Brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, żeby znalazły się tam w innych nich hamowanie okolicznościach. Zresztą brak hamowania, w dodatku intensywnego, byłby w zaistniałej sytuacji drogowej całkowicie nielogiczny. To samo tyczyło się próby ominięcia przeszkody.

Co więcej, hamowanie i skręt w prawo przyznał świadek S. E., który był pasażerem tego pojazdu. Jak zeznał w postępowaniu przygotowawczym, „W. rozpoczął manewr hamowania. Przed samym uderzeniem W. próbował wykonać manewr ominięcia samochodu skręcając kierownicą w prawą stronę”. Ponadto w postępowaniu sądowym, w którym oskarżonym był świadek V. D., stwierdził „(…) z tego co pamiętam, to świadek próbował odbić lekko w prawo kierownicą, bo samochód wjechał praktycznie na wprost nas. Więc gdybyśmy pojechali na wprost mielibyśmy prawdopodobnie czołowe zderzenie”. Wprawdzie w/w wskazał także, iż „(…) nie wiem czy R. podjął manewr hamowania, nie pamiętam”, jednak po odczytaniu mu wcześniejszych depozycji potwierdził je, nie mając co do hamowania żadnych zastrzeżeń. Z powyższego jednoznacznie wynikało, że wnioski w/w opinii były prawidłowe. Tak co do manewrów obronnych, w tym hamowania, jak i prędkości. Ponadto stwierdzili oni kategorycznie, że o ile oskarżony nie popełnił błędów w technice jazdy, o tyle dopuścił się ich w taktyce. Miały one kluczowy wpływ na skutki wypadku, albowiem poruszający się i uderzony z dużą prędkością samochód zachował się potem w sposób całkowicie niekontrolowany i nieobliczalny. Powyższe można było przewidzieć, albowiem w tym miejscu, a więc na ruchliwej ulicy (...) i przy tym natężeniu ruchu tak samochodów, jak i rowerzystów czy pieszych, jakiekolwiek naruszenie przepisów ruchu drogowego przez innych jego uczestników mogło doprowadzić do tragedii. Każdy kierowca, w tym oskarżony, powinien być na to przygotowany. Nie tylko poprzez ograniczone zaufanie do innych osób i zachowanie ostrożności, a niekiedy szczególnej ostrożności, w tym podczas zbliżania się do skrzyżowania, ale również przestrzeganie ograniczenia prędkości, która dodatkowo ma zwiększać bezpieczeństwo, zapewniając możliwość odpowiedniej i przede wszystkim skutecznej reakcji. W tym przypadku była to prędkość 50 km/h, która - co należy wyraźnie podkreślić - była prędkością maksymalną, z jaką powinien poruszać się oskarżony. Niestety, oskarżony przekroczył ją blisko dwukrotnie, tym samym pozbawiając się szans na możliwość uniknięcia wypadku. Jak już wcześniej wskazano, gdyby dostosował się do tego ograniczenia, to tory ruchów samochodu kierowanego przez V. D. i pojazdu prowadzonego przez oskarżonego w ogóle by się nie przecięły. Tym nikt nie doznałby obrażeń i nie stracił życia.

Odnośnie wymierzonej oskarżonemu kary, to przypomnieć należy, że rażąca niewspółmierność oznacza znaczną dysproporcję pomiędzy wymierzoną karą, środkiem karnym lub nawiązką a taką represją, która powinna być wymierzona, aby w odczuciu społecznym uznana została za sprawiedliwą. Nie każda więc nietrafność wymiaru środka represji karnej uzasadnia zmianę orzeczenia. Zarzut rażącej niewspółmierności jest zasadny wtedy, gdy kara, środek karny lub nawiązka wprawdzie mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, ale nie uwzględnia w sposób właściwy okoliczności dotyczących sądowego ich wymiaru (art. 53–56 kk). Zarzut ten może dotyczyć wyboru rodzaju kary, środka karnego, nawiązki lub innego środka albo ich wysokości, czy też niezastosowania np. instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 143/20, rażąca niewspółmierność, zachodzi tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary.

Sąd Okręgowy podziela również pogląd Sądu Apelacyjnego w Poznaniu zawarty w wyroku z dnia 3 marca 2021 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 211/20. Wskazano w nim, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy - gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Niewspółmierność więc zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary. Trzeba pamiętać, że zgodnie z art. 438 pkt 4 kpk ta niewspółmierność kary musi być „rażąca”. Chodzi tu więc przy wykazaniu tego zarzutu nie o każdą różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Tym samym dopiero wykazanie rażącej niewspółmierności kary, a więc istnienia wyraźnej dysproporcji między karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary, uzasadnia korektę zaskarżonego wyroku przez sąd odwoławczy.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, wprawdzie oskarżony popełnił przestępstwo nieumyślne, jakim jest czyn z art. 177 § 2 kk, jednak - w przeciwieństwie do świadka V. D., który po prostu nie zauważył bardzo szybko zbliżającego się samochodu i zajechał mu drogę - umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Oskarżony doskonale wiedział, że porusza się w terenie zabudowanym, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. Mimo to przekroczył ją blisko dwukrotnie, jadąc co najmniej 93 km/h. Oskarżony jest dorosłym i zdolnym do przewidywania sytuacji na drodze człowiekiem, a więc powinien wiedzieć, że w sytuacji powstania jakiegokolwiek zagrożenia może nie być w stanie skutecznie zareagować, co może spowodować poważne konsekwencje. Tak też się stało, albowiem jedna osoba poniosła śmierć - pokrzywdzona L. U., a dwie inne, w tym kilkunastomiesięczne dziecko - pokrzywdzony P. U., obrażenia. W przypadku pokrzywdzonego A. B., który do chwili obecnej nie doszedł do pełnej sprawności, poważne. Niewiele brakowało zatem, żeby ofiar, ale także pokrzywdzonych, bo w tym miejscu znajdowali się także inni ludzie, było więcej. Samochód prowadzony przez oskarżonego, nad którym całkowicie utracił kontrolę dosłownie „skosił” wszystko, co napotkał na swojej drodze.

W odniesieniu do oskarżonego nie był to incydent. Jak ustalono, w przeszłości, w tym w latach 2014-2016, dopuścił się bardzo dużej ilości wykroczeń drogowych, w tym przekraczając znacznie prędkość, nie stosując się do sygnałów świetlnych czy nie stosując się do znaku linia podwójna ciągła. Konsekwencją tego były mandaty karne i punkty karne. Zdaniem Sądu Okręgowego oskarżony od dłuższego czasu czynił wszystko, żeby w końcu doprowadzić do tragedii. Wcześniej udawało mu się tego uniknąć, jednak w końcu doszło do wypadku, którego musi ponieść konsekwencje. Nawet, jeśli od zdarzenia upłynęło ponad 10 lat, a on prowadzi spokojny i ustabilizowany tryb życia, będąc osobą niekaraną. Niestety, to, co się stało niewiele go nauczyło. Jak wynika z informacji o wykroczeniach drogowych, w 2022 r. przekroczył prędkość o ponad 50 km/h. Z kolei w 2024 r. używał telefonu komórkowego podczas jazdy. Tym samym potwierdził, że wciąż jest człowiekiem nieodpowiedzialnym, który cały czas nie uświadamia sobie, że prowadząc pojazd w ten sposób stanowi realne i poważne niebezpieczeństwo. Zdaniem Sądu Okręgowego jedynie kara 1 roku bezwzględnego pozbawienia wolności i zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat mogą go czegoś nauczyć.

Tym samym tak w/w kara, jak i w/w środek karny nie mogły być uznane za niewspółmierne. W dodatku rażąco. Co więcej, są one kompatybilne z rozstrzygnięciem, jakie zapadło wobec świadka V. D., któremu wymierzono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby i orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Przy czym, jak już wyżej wskazano, w jego przypadku doszło do nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Wypadki, w tym wypadki ze skutkiem śmiertelnym, były, są i będą. Częściowo wynika to ze zwykłej ludzkiej niedoskonałości. Nie wszystko jesteśmy bowiem w stanie zauważyć i nie zawsze jesteśmy w stanie nie tylko w porę, ale również skutecznie zareagować. Niemniej, w przypadku oskarżonego mieliśmy do czynienia nie z pomyłką, ale świadomym działaniem, którego efekty można było przewidzieć. O ile w przypadku świadka V. D. kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania była odpowiednia, o tyle w przypadku oskarżonego nie dałoby się jej zaakceptować. Zarazem wątpliwości nie budziły pozostałe rozstrzygnięcia, w tym w szczególności orzeczone wobec niego nawiązki na rzecz pokrzywdzonych.

Oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie, ewentualnie wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Niezasadny

Biorąc pod uwagę, że zarzuty były niezasadne, to na uwzględnienie nie zasługiwały też związane z nimi wnioski. Oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu, za co musi ponieść odpowiedzialność.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt IV K 666/19

Nie powtarzając obszernej argumentacji przedstawionej powyżej, Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu. Wątpliwości nie budziły też pozostałe rozstrzygnięcia, w tym wymierzona oskarżonemu kara bezwzględnego pozbawienia wolności i zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Konieczność umorzenia postępowania

4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

5.

Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

W. R.

II-III

Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego I. U. kwotę 1.008 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym. Powyższe nastąpiło na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk. Wysokość w/w należności wynikała z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. Ponadto zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty w postępowaniu odwoławczym i obciążono go wydatkami tego postępowania. Zastosowanie miała tu w/w podstawa prawna z wyjątkiem art. 616 § 1 pkt 2 kpk. Wysokość opłaty wynikała z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Biorąc pod uwagę, że oskarżony pracuje i uzyskuje dochody, to może uczynić zadość wyrokowi w tym zakresie.

SSO Tomasz Morycz SSO Michał Chojnowski SSR (del.) Małgorzata Nowak - Januchta

Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana