Sąd uchylił wyrok wobec oskarżonej z art. 217 kk i umorzył postępowanie

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 13 marca 2026r. w sprawie II K 1185/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Obrońca oskarżonej G. E.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

W części

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obrońca oskarżonej zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił mu:

1. Na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. oraz art. 427 § 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

a. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na nadaniu waloru wiarygodności zeznaniom A. F., a jednocześnie wyprowadzeniu z nich wniosków, które nie znajdują w nich oparcia, w szczególności poprzez przyjęcie, że oskarżona szarpała pokrzywdzoną podczas gdy świadek wskazywała jedynie na fakt jej uchwycenia w określonym kontekście sytuacyjnym;

b. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, polegającą na bezzasadnym odmówieniu wiary wyjaśnieniom oskarżonej w części, w jakiej wskazywała ona na prewencyjny i obronny charakter swojego działania podczas gdy wyjaśnienia te są spójne z zeznaniami świadka A. F., którym sąd nadał walor pełnej wiarygodności, a nadto taki przebieg wydarzeń był przez oskarżoną przedstawiany konsekwentnie od samego początku postępowania w przedmiotowej sprawie;

c. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wyprowadzenia błędnych wniosków, polegających na przyjęciu, iż wypowiedź oskarżonej „puściły jej nerwy" stanowiła równoznaczne przyznanie się do popełnienia zarzucanego jej czynu podczas gdy w rzeczywistości odnosiła się ona wyłącznie do jej stanu emocjonalnego w dniu 21 listopada 2024 r. podczas rozmowy z K. Dyrektor A. F. oraz jej reakcji w trakcie tej rozmowy w postaci wybuchu płaczu, wywołanej nagannym zachowaniem uczniów;

d. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na bezkrytycznym przyjęciu wiarygodności zeznań N. E., N. J. (1) i Z. (...) podczas gdy ich relacje nie pozostają ze sobą spójne, w szczególności zachodzą rozbieżności w treści zeznań pokrzywdzonej N. J. (2) oraz świadka Z. C. w zakresie w jakim Z. C. zeznała, że po rzekomym szarpnięciu pokrzywdzonej przez oskarżoną zwróciła się do oskarżonej „co pani robi i czemu", zaś N. J. (1) zeznała, że „Z. siedziała obok mnie, ona siedziała, patrzyła, była w szoku, nic nie powiedziała" oraz w zakresie w jakim Z. C. zeznała, że „N. chciała ją jakby odepchnąć, ale tego nie zrobiła, bo N. odsunęła się krzesłem. N. nie dotknęła pani", w sytuacji, gdy pokrzywdzona N. J. (1) zeznała, że „Ja tak lekko odepchnęłam. (...) Ja jak panią odepchnęłam to ona mnie puściła", a które to zeznania znacząco sobie przeczą;

e. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na nadaniu waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonej N. J. (1) w zakresie, w jakim wskazywała, że bezpośrednio po zakończeniu lekcji udała się do dyrektora szkoły podczas gdy z wyjaśnień oskarżonej wynika, iż po zakończeniu lekcji nie zaobserwowała ona u pokrzywdzonej żadnych śladów na ramionach, a ponadto pokrzywdzona wraz z Z. C. udały się bezpośrednio po lekcji do toalety, gdzie - po jej opuszczeniu - na ramionach pokrzywdzonej ujawniły się zaczerwienienia, co podważa wiarygodność wskazanej relacji pokrzywdzonej;

f. art. 410 k.p.k. poprzez wyprowadzenie błędnych wniosków z dowodu z opinii, w tym opinii uzupełniającej, biegłego z zakresu medycyny i uznanie, że biegły jednoznacznie wskazał, że stwierdzone u małoletniej zaczerwienienie na ramieniu stanowiło naruszenie nietykalności cielesnej, w sytuacji gdy biegły wskazał jedynie, że do powstania stwierdzonych u pokrzywdzonej obrażeń ciała doszło wskutek czynnego działania narzędzia twardego, tępego lub upadku na taki przedmiot, a nadto że doznane przez pokrzywdzoną obrażenia ciała mogły powstać w sposób opisany przez oskarżoną oraz, że nie jest możliwe stwierdzenie czy do powstania stwierdzonych obrażeń ciała doszło w mechanizmie czynnym, np. na skutek uderzenia, kopania lub obezwładniania czy też w mechanizmie biernym, np. na skutek upadku lub przechylania się wraz z ławką w stronę oskarżonej;

a w konsekwencji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia:

e. polegający na błędnym ustaleniu, iż oskarżona naruszyła nietykalność cielesną pokrzywdzonej poprzez jej szarpanie podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, a w szczególności zeznań A. F., prowadzi do wniosku, że oskarżona jedynie uchwyciła pokrzywdzoną w celu zapobieżenia jej upadkowi oraz w reakcji na jej zachowanie;

f. polegający na błędnym ustaleniu, iż działanie oskarżonej miało charakter agresywny i bezprawny podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż było ono reakcją sytuacyjną oraz odruchową o charakterze prewencyjnym i obronnym;

g. polegający na błędnym ustaleniu, iż oskarżona działała umyślnie, z zamiarem naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie jej zamiaru bezpośredniego albo ewentualnego;

h. polegający na błędnym ustaleniu, iż obrażenia ciała pokrzywdzonej pozostają w związku przyczynowo skutkowym z zachowaniem oskarżonej podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynikają rozbieżności w tym zakresie, ponieważ na dokumentacji zdjęciowej znajduje się wewnętrzna część ramienia pokrzywdzonej, natomiast świadkowie wskazują zaczerwienienie ramienia po zewnętrznej jego części;

nadto, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

i. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia poprzez brak ustalenia, że pokrzywdzona N. J. (1) kierowała wobec świadka R. J. fałszywe oskarżenia chcąc spowodować zmianę na innego nauczyciela wfu, a które to oskarżenia okazały się nieprawdziwe, zaś pokrzywdzona N. J. (1) nie poniosła żadnych konsekwencji za to fałszywe oskarżenie, co jednoznacznie świadczy o predyspozycjach pokrzywdzonej N. J. (2) do manipulowania, kłamania, aby osiągnąć zamierzone cele, zaś dowód z zeznań świadka R. J. Sąd uznał w całości za wiarygodny.

Prokurator zaskarżył powyższy wyrok w części i zarzucił mu:

- obrazę przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej G. E., a mianowicie art. 67 § 3 k.k., polegającą na warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec G. E. o czyn zabroniony z art. 217 § 1 k.k. popełniony na szkodę N. J. (2) bez orzeczenia od oskarżonej zadośćuczynienia, względnie nawiązki na rzecz pokrzywdzonej za doznaną przez nią krzywdę, w sytuacji gdy przepis ten w każdym przypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego obliguje sąd do nałożenia na sprawcę przestępstwa obowiązku zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w wyniku popełnionego przestępstwa albo do orzeczenia nawiązki, przez co wyrok ten nie odpowiada prawu.

Niezasadny

Niezasadny

W ocenie Sądu Okręgowego brak było podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonej w zakresie postulatu o jej uniewinnienie.

Natomiast co do apelacji prokuratora, to z uwagi na treść rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego stała się ona bezprzedmiotowa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonej, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został poddany przez Sąd I instancji prawidłowej, wnikliwej i zgodnej z zasadami określonymi w art. 4 k.p.k. analizie. Ocena poszczególnych dowodów odpowiada wymogom wynikającym z art. 7 k.p.k., albowiem uwzględnia całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności i znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd meriti w sposób przekonywujący przedstawił motywy, dla których poszczególnym dowodom przyznał walor wiarygodności bądź go odmówił, a zaprezentowana argumentacja nie budzi zastrzeżeń Sądu Odwoławczego.

Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonej, analiza materiału dowodowego nie daje podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dopuścił się dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów. Ustalenia te znajdują pełne oparcie w przeprowadzonych dowodach, pozostają wzajemnie spójne i nie nasuwają wątpliwości co do ich prawidłowości. Z tych względów Sąd Odwoławczy w całości podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy i przyjął je za własne, albowiem brak jest jakichkolwiek podstaw do ich podważania.

Zasadnie Sąd I instancji wskazał, że wyjaśnienia oskarżonej zasługują na uwzględnienie jedynie częściowo tj. w zakresie, w jakim opisywała ona niewłaściwe zachowanie uczniów podczas jej lekcji w dniu 21 listopada 2024 r. przedmiotowego dnia postawa wychowanków, w tym również pokrzywdzonej była naganna, a ich opór wobec poleceń nauczyciela generował napiętą atmosferę w klasie. Podkreślenia wymaga także i to, że sama N. J. (1) podczas rozmowy z dyrektorem przyznała, że zachowanie uczniów było niewłaściwe, a na pytanie czy ona przejawiała odpowiednią postawę wobec nauczycielki odpowiedziała, że „nie do końca”. Z powyższym korespondowały zeznania I. L. (3), która była obecna na zajęciach lekcji języka(...) prowadzonych przez oskarżoną bezpośrednio przed tą lekcją i na której doszło do naruszenia nietykalności uczennicy, a jej twierdzenia wskazują, że zachowania uczniów, w tym dziewczynek było lekceważące i nieodpowiednie.

Zarazem w pełni prawidłowo za niewiarygodne uznano te wyjaśnienia oskarżonej, w których wskazywała ona, iż chwycenie i szarpnięcie pokrzywdzonej podyktowane było wyłącznie względami bezpieczeństwa – rzekomym przechyleniem się uczennicy wraz z ławką w jej kierunku albowiem ta relacja oskarżonej pozostawała w oczywistej sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonej oraz jej koleżanki Z. C.. Zasadnie w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, iż wersja o „ratowaniu” uczennicy przed upadkiem była także sprzeczna z relacją oskarżonej bezpośrednio po zdarzeniu, która w rozmowie z dyrektorem szkoły szczerze przyznała, że „puściły jej nerwy” i szarpnęła uczennicę z uwagi na jej naganne zachowanie.

Sąd Rejonowy słusznie za wiarygodne uznał zeznania A. F. – dyrektora szkoły, która zeznała, iż bezpośrednio po zdarzeniu zgłosiła się do niej pokrzywdzona N. J. (1), informując ją o zachowaniu nauczycielki. Co istotne, dyrektor potwierdziła, że widziała u uczennicy obrażenia w postaci zaczerwienienia na ramieniu i niezwłocznie podjęła dialog z oskarżoną w celu wyjaśnienia całej sprawy; zatem zeznania dyrektora potwierdzają, że G. E. w pierwszej swojej relacji przyznała się do utraty panowania nad emocjami.

Sąd I instancji za słusznie za rzetelne uznał zeznania świadka – wicedyrektora szkoły N. E.; z jej zeznań wynika, że na prośbę dyrektora włączyła się w wyjaśnianie incydentu z udziałem oskarżonej i podczas gdy dyrektor prowadziła rozmowę z G. E., wicedyrektor przejęła opiekę nad klasą, do której uczęszczała pokrzywdzona a następnie przeprowadziła rozmowy zarówno z samą pokrzywdzoną N. J. (1) jak i z pozostałymi uczniami klasy; N. E. wskazała, iż uczniowie w sposób spójny i stanowczy potwierdzili fakt zaatakowania N. J. (1) przez oskarżoną i zrelacjonowała spontaniczne wypowiedzi dzieci, przedstawione "na gorąco", tuż po zdarzeniu.

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznań pokrzywdzonej N. J. (1) w zakresie, w jakim opisała ona moment uchwycenia jej za ramiona i gwałtownego szarpnięcia przez oskarżona, albowiem była ona stanowcza i korespondowała z pozostałym materiałem dowodowym. Wskazać przy tym należy, że z opinii biegłej psycholog wynika, że „sposób składania zeznań przez N. J. (1) oraz prezentowana przez nią dynamika wypowiedzi świadczą o tym, iż jej relacja znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w rzeczywistych przeżyciach, a nie jest wytworem wyobraźni czy sugestii; biegła jednoznacznie wykluczyła u pokrzywdzonej skłonność do konfabulacji, celowego kłamstwa”. Podobnie trafnie oceniono zeznania świadka Z. C., która uczestniczyła w zajęciach lekcyjnych w dniu zdarzenia i która potwierdziła fakt fizycznego zaatakowania pokrzywdzonej przez oskarżoną, opisując moment pochwycenia za ramiona i szarpnięcia. W zakresie relacji tego świadka biegła psycholog zauważyła, że sposób relacjonowania zdarzenia przez małoletnią wskazuje, iż przedstawiła ona swoją wiedzę na temat zdarzenia objętego postepowaniem, a jej relacje pamięciowe oparte są na osobistych doświadczeniach i spostrzeżeniach oraz nie stwierdziła u świadka skłonności do konfabulacji czy do patologicznego kłamstwa.

Prawidłowo oceniono zeznania matki pokrzywdzonej O. J., świadków: L. D., X. F. i I. L. (2) oraz N. L., J. L., G. G., R. J. – pedagogów zatrudnionych w tej samej placówce co oskarżona. Podkreślenia wymaga, że ci ostatni choć nie byli bezpośrednimi obserwatorami zdarzenia z dnia 21 listopada 2024 r., to dostarczyli istotnych informacji na temat samej oskarżonej oraz zachowania pokrzywdzonej w szkole. W szczególności wskazali oni na duże zaangażowanie oskarżonej w pracę pedagogiczną oraz jej dotychczasowa postawę w szkole. Świadkowie podawali, że małoletnia wykazywała niekiedy postawę wysoce emocjonalną, potrafiła zachowywać się nagannie i impulsywnie, przy czym powyższe nie może stanowić usprawiedliwienia dla zachowania oskarżonej albowiem agresywne czy prowokacyjne zachowanie ucznia, nawet jeśli są powtarzalne, nie dają nauczycielowi prawa do stosowania siły fizycznej, od pedagoga oczekuje się bowiem stosowania dopuszczalnych metod dyscyplinujących, a nie rozwiązań siłowych, które naruszają nietykalność cielesną podopiecznego.

W ślad za Sądem I instancji wskazać należy, że zachowanie oskarżonej wyczerpało znamiona czynu zabronionego określonego w art. 217 § 1 k.k. Jednak samo ustalenie realizacji znamion ustawowych nie przesądza jeszcze o zaistnieniu przestępstwa, bowiem konieczne jest dokonanie oceny stopnia społecznej szkodliwości tego zachowania.

W ocenie Sądu Odwoławczego okoliczności niniejszej sprawy przemawiają za przyjęciem, iż czyn przypisany oskarżonej cechował się znikomym stopniem społecznej szkodliwości. Dokonując oceny Sąd miał na względzie całokształt okoliczności towarzyszących zdarzeniu, w szczególności sposób działania oskarżonej, motywy jej postępowania, charakter naruszonego dobra oraz rzeczywiste następstwa czynu.

Nie ulega wątpliwości, że zachowanie oskarżonej było nieprawidłowe i nie zasługuje na aprobatę, zwłaszcza z uwagi na wykonywany przez nią zawód nauczyciela, który wiąże się ze szczególną odpowiedzialnością oraz wymaga zachowania szczególnej staranności w kształtowaniu relacji z uczniami i podejmowaniu wobec nich działań o charakterze wychowawczym. Okoliczność ta nie może jednak prowadzić do pominięcia całokształtu okoliczności, w jakich doszło do przedmiotowego zdarzenia. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż zachowanie oskarżonej stanowiło faktycznie

incydentalną reakcję na wyjątkowo trudną sytuację wychowawczą, wywołaną lekceważeniem poleceń nauczyciela oraz brakiem dyscypliny wśród uczniów. Nie było ono wynikiem przemyślanego działania, chęci poniżenia pokrzywdzonej ani zamiaru wyrządzenia jej krzywdy, lecz chwilowej utraty panowania nad emocjami w sytuacji narastającego napięcia.

Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości wpływa również charakter samego naruszenia dobra prawnego. Naruszenie nietykalności cielesnej nie wiązało się z użyciem znacznej siły ani nie spowodowało u pokrzywdzonej znacznych i trwałych następstw. Zdarzenie miało charakter jednorazowy, krótkotrwały, stanowiąc odosobnione zachowanie oskarżonej, a nie przejaw utrwalonej postawy lekceważenia godności innych osób. Istotne jest przy tym, że zachowanie oskarżonej nie było wynikiem istniejącego pomiędzy stronami konfliktu, ani przejawem celowego działania przeciwko pokrzywdzonej, lecz stanowiło reakcje na zaistniałą wówczas trudną sytuację wychowawczą.

Nie bez znaczenia pozostaje ocena dotychczasowej postawy oskarżonej. Przez wiele lat wykonywała ona zawód nauczyciela, prawidłowo realizując związane z tym obowiązki. Zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, aby wcześniej dochodziło z jej strony do podobnych zachowań. Tym bardziej brak jest podstaw do uznania, że przypisane jej zachowanie stanowiło przejaw lekceważenia obowiązujących norm czy utrwalonego sposobu postępowania. Wieloletnie wykonywanie przez oskarżoną zawodu nauczyciela oraz pozytywna opinia w środowisku zawodowym świadczą o tym, że zdarzenie to nie odzwierciedla jej ogólnej postawy ani sposobu odnoszenia się do uczniów. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że zachowanie oskarżonej mogłoby się powtórzyć. Wreszcie z treści dokumentów wynika, że małoletnia jest uczennicą stwarzającą pewne trudności wychowawcze, a jej zachowanie bywało niekiedy oceniane jako trudne lub odbiegające od przyjętych norm i tym samym praca dydaktyczna z pokrzywdzoną mogła wymagać od pedagogów zwiększonego nakładu energii i cierpliwości.

Mając na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności, należało uznać, iż stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej był na tyle znikomy, że nie sposób przypisać mu cech uzasadniających traktowanie go jako przestępstwa. Pomimo, że zachowanie oskarżonej należy ocenić jako nieprawidłowe, to jego jednostkowy charakter, szczególne okoliczności, w jakich do niego doszło oraz niewielka intensywność naruszenia dobra prawnego przesądzają o znikomej społecznej szkodliwości w rozumieniu art. 1 § 2 k.k.

Odnosząc się do apelacji prokuratora, wskazać należ, iż zarzut wskazujący brak rozstrzygnięcia o obowiązku zadośćuczynienia za doznaną krzywdę przez pokrzywdzoną utracił aktualność wskutek zmiany rozstrzygnięcia przez Sąd Odwoławczy. Prokurator wywodził bowiem konieczność uzupełnienia wyroku przy założeniu utrzymania rozstrzygnięcia o warunkowym umorzeniu postępowania. Wobec zmiany zaskarżonego wyroku opadła podstawa prawna do orzekania obowiązków związanych z warunkowym umorzeniem postępowania, w tym obowiązku zadośćuczynienia, wobec czego rozpoznawanie zarzutu prokuratora stało się bezprzedmiotowe.

W konsekwencji Sąd Odwoławczy, uznając, iż przypisany oskarżonej czyn cechuje się znikomym stopniem społecznej szkodliwości, a tym samym nie stanowi przestępstwa w rozumieniu art. 1§2 k.k., zmienił zaskarżony wyrok poprzez umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.

Obrońca oskarżonej wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonej G. E. od zarzucanego jej czynu;

ewentualnie

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Prokurator wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od oskarżonej G. E. na rzecz pokrzywdzonej N. J. (2) zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 500 zł (pięćset złotych) i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy w pozostałym zakresie.

Niezasadny

Niezasadny

Wobec powołanych okoliczności wniosków nie uwzględniono, albowiem czyn przypisany G. E. nie stanowi przestępstwa, z uwagi na znikomy stopień szkodliwości czynu.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Konieczność umorzenia postępowania

Art. 437 § 2 k.p.k.

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 13 marca 2026 r., sygn. akt II K 1185/25

uchylono i na podstawie art.1§2 kk w zw. z art. 17§1pkt 3 kpk postępowanie co do oskarżonej G. E. umorzono

Przypisany oskarżonej czyn cechuje się znikomym stopniem społecznej szkodliwości i nie stanowi przestępstwa w rozumieniu art. 1 § 2 k.k..

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Na podstawie art.632 pkt 2 kpk koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa.

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 13 marca 2026 r. w sprawie II K 1185/25

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W części

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Wnioski

Zmiana

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej G. E.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 13 marca 2026 r. w sprawie II K 1185/25

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana