Leasingobiorca przekazał samochód za 5 tys. zł. Sąd skazał go na 2 lata

Ustalenie faktów

F. H. (1)

w dniu 5 sierpnia 2021 roku w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził (...) Fundusz (...) S.A. z siedzibą we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości 293.355,00 złotych, wprowadzając leasingodawcę w błąd co do przeznaczenia przedmiotu umowy leasingu operacyjnego numer (...) w postaci samochodu osobowego marki L. (...) (1) rok (...) numer rejestracyjny (...) o wartości 325.950,00 zł oraz co do zamiaru wywiązania się z warunków tej umowy, a następnie przedmiotu leasingu nie zwrócił mimo rozwiązania umowy leasingu operacyjnego oraz pisemnego wezwania do jego zwrotu,

tj. przestępstwo z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk

W dniu 5 sierpnia 2021 r. F. H. (1), prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. (...) z siedzibą w A., zawarł umowę leasingu operacyjnego numer (...) z (...) S.A. z siedzibą we W..

Przedmiotem leasingu operacyjnego był samochód osobowy marki L. (...) (1) o wartości 325.950 zł.

Na podstawie tej umowy F. H. (2) zobowiązał się do dokonywania zgodnie z harmonogramem finansowym wpłat 59 rat leasingowych.

Leasingobiorca zgodnie z postanowieniami umowy nie mógł ustanawiać na sprzęcie jakichkolwiek praw na rzecz osób trzecich ani przelewać na nie praw, które wynikają z umowy (pkt I ppkt 6), oddanie przedmiotu leasingu bez zgody leasingodawcy osobie trzeciej stanowi podstawę do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym (pkt XI ppkt 4a).

W dniu 18 sierpnia 2021 r. F. H. (1) opłacił czynsz inicjalny w kwocie 16.945,01 zł, który należało opłacić w dniu zwarcia umowy oraz czynsz zerowy w kwocie 15.649,99 zł, który należało opłacić przed podpisaniem protokołu zdawczo-odbiorczego. Następne czynsze zobowiązany był opłacać, co miesiąc od dnia podpisania powyższego protokołu.

Po wydaniu pojazdu F. H. (1) nie uiścił żadnej raty leasingowej.

Odbiór samochodu marki L. (...) (1) przez F. H. (2) nastąpił w dniu 31 marca 2022 r.

Z uwagi na opóźnienia w zapłacie rat leasingowych, Europejski Fundusz Leasingowy pismem z dnia 31 maja 2022 r. poinformował oskarżonego o rozwiązaniu umowy leasingu. Leasingodawca wskazał, że w przypadku braku natychmiastowej spłaty pełnej kwoty zaległości, żądać on będzie bezwarunkowego i natychmiastowego zwrotu przedmiotu leasingu. Pismo zostało wysłane listem poleconym na adres korespondencyjny firmy reprezentowanej przez oskarżonego. Wobec braku wpłat zaległych czynszów oraz uchylaniu się od zwrotu przedmiotu leasingu leasingodawca zwrócił się do leasingobiorcy z żądaniem oraz wezwaniem do zwrotu samochodu osobowego marki L. (...) (1), stanowiącego własność pokrzywdzonego.

F. H. (1) bliżej nie ustalonego dnia w kwietniu 2022 r. na stacji paliw (...) na (...) F. zawarł z H. N., z którym nawiązał kontakt za pośrednictwem znajomego – obywatela Ukrainy, umowę użyczenia samochodu L. (...) (1), będącego przedmiotem w/w leasingu. Umowa została zawarta na okres dwóch miesięcy, począwszy od 30 kwietnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2022 r.

W zamian za oddanie pojazdu do używania oskarżony otrzymał 5.000 zł w gotówce, a kolejne 5.000 zł miał otrzymać w dniu zakończenia umowy.

F. H. (1) wraz z samochodem wydał H. N. dowód rejestracyjny.

Bezpośrednio po odebraniu pojazdu H. N. przekazał go następnie swojemu znajomemu - N. R., trudniącemu się wynajmem samochodów.

N. R. w dniu 6 kwietnia 2022 r. zawarł umowę wypożyczenia samochodu L. (...) (1) z L. L. (1) na okres 6 miesięcy. Początkowo wynajmujący płacił N. R. comiesięczne należności, lecz od lipca 2022 r. kontakt z mężczyzną został utracony.

Europejski Fundusz Leasingowy wezwał F. H. pismem z dnia 1 sierpnia 2022 r. do wydania przedmiotu leasingu.

Ocena dowodów

Częściowo wyjaśnienia F. H. (2)

Wyjaśnienia oskarżonego w części, w jakiej potwierdza on zawarcie umowy leasingu, odebranie przedmiotu leasingu, a następnie wydanie tego pojazdu odpłatnie na podstawie umowy „użyczenia” H. N., jak również niezwrócenie tego pojazdu do leasingodawcy, znajdują potwierdzenie w dowodach z dokumentów, jak również w pełni korespondują z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków – E. R., H. N. i N. R..

Zeznania E. R.

Depozycje świadka były wewnętrznie spójne i rzeczowe. Przedstawione przez świadka okoliczności znalazły pełne odzwierciedlenie w dokumentacji odnoszącej się do zawartej umowy leasingu, jej przedmiotu, warunków, na jakich umowa ta została zawarta. Zeznania tego świadka, zawodowo podejmującego czynności windykacyjne, oparte były na jego własnych spostrzeżeniach. Nie pojawiły się jakiekolwiek okoliczności, które budziłyby wątpliwości co do prawdziwości podawanych przez świadka twierdzeń.

zeznania H. N.

Depozycje świadka – w zakresie istotnych okoliczności dotyczących wejścia przez niego w posiadanie wyleasingowanego przez oskarżonego pojazdu – znajdują odzwierciedlenie w umowie użyczenia, która została przez świadka i oskarżonego podpisana, a nadto w pełni korespondują z zeznaniami N. R., któremu to następnie samochód ten został przekazany.

Zeznania N. R.

Zeznania świadka w pełni korespondują z zeznaniami H. N., które potwierdzają, że przedmiot leasingu były przekazywany sobie przez kolejne osoby.

Umowa leasingu pojazdu L. (...) (1), (...), faktura nabycia pojazdu przez (...), rozliczenie umowy;

wezwania do wydania pojazdu;

kopie umów użyczenia i wypożyczenia samochodu. Dokumenty prywatne powstałe w związku z podpisaną umową leasingu, nie budzące wątpliwości co prawdziwości zawartych w nim informacji.

opinia sądowo-psychiatryczna. Biegli rzetelnie i wyczerpująco przedstawili kategoryczne wnioski co do stanu psychicznego oskarżonego w czasie popełnienia czynu w oparciu o wnikliwą analizę materiałów zgromadzonych w aktach sprawy i badanie ambulatoryjne oskarżonego. Opinia sporządzona przez specjalistów w swojej dziedzinie, legitymujących się odpowiednią wiedzą i doświadczeniem, nie budziła zastrzeżeń Sądu i nie wymagała uzupełnienia w jakimkolwiek obszarze.

Częściowo wyjaśnienia F. H. (2)

Depozycje oskarżonego nie przyznającego się do popełnienia zarzucanych mu czynów, zarówno w odniesieniu do doprowadzenia leasingodawcy do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na skutek wprowadzenia go w błąd, jak i co do przestępstwa przywłaszczenia przedmiotu leasingu, stanowiły – zdaniem Sądu – jedynie przyjętą przez oskarżonego linię obrony, która nie wytrzymała konfrontacji nie tylko z dowodami z dokumentów jak i zeznaniami świadków, ale także była niespójna z tym, co na okoliczność zawarcia umowy leasingu wyjaśniał sam oskarżony. Ujawnione przez niego okoliczności dotyczące wydania pojazdu osobie trzeciej na podstawie umowy „użyczenia”, w krótkim czasie po odbiorze leasingowanego pojazdu, pełna świadomość co do tego, że bez zgody leasingodawcy oskarżony nie mógł takiego wydania dokonywać, nieopłacanie rat leasingowych i jedynie uiszczenie takich kwot, które pozwolą mu wejść w posiadanie tego pojazdu, nieinteresowanie się losami tego samochodu, niepodejmowanie korespondencji kierowanej do niego przez leasingodawcę, brak wyjaśnienia z leasingodawcą przyczyn braku wpłat oraz brak wiedzy po stronie oskarżonego co do aktualnego miejsca, w którym samochód się znajduje, jednoznacznie świadczy o zamiarze, jaki przyświecał oskarżonemu, kiedy zawierał on z leasingodawcą umowę leasingu operacyjnego. Natomiast działania oskarżonego, które podjął on we wrześniu 2022 r., po tym jak leasingodawca złożył oświadczenie o rozwiązaniu umowy leasingu, kierował do niego wezwania do wydania przedmiotu leasingu, a wobec braku kontaktu z oskarżonym w konsekwencji tego złożył zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, było podyktowane jedynie próbą uniknięcia odpowiedzialności karnej.

Podstawa prawna wyroku

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

F. H. (1)

Oskarżonemu F. H. (1) zarzucono popełnienie dwóch czynów, a mianowicie przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, polegającego na doprowadzeniu leasingodawcy (...) Funduszu (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przy zawarciu umowy leasingu oraz przestępstwa przywłaszczenia powierzonego mienia z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, a polegającego na przywłaszczeniu przedmiotu leasingu przez jego niezwrócenie po rozwiązaniu umowy.

Przedmiotem ochrony przestępstwa z art. 286 § 1 kk są prawa majątkowe. Czynność sprawcza polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym, rozumianym jako wywołanie niekorzystnej dla pokrzywdzonego decyzji rozporządzającej. Oszustwo zachodzi wyłącznie wówczas, gdy sprawca działa w jeden z określonych w ustawie sposobów: wprowadzając w błąd, wyzyskując błąd albo wyzyskując niezdolność pokrzywdzonego do należytego podejmowania przedsiębranego działania. Wprowadzenie w błąd polega na podjęciu podstępnych zabiegów prowadzących do wywołania u pokrzywdzonego mylnego wyobrażenia o rzeczywistości. Niekorzystnym jest rozporządzenie, które powoduje uszczerbek w istniejącym majątku pokrzywdzonego albo umniejszenie przyszłych korzyści. Od strony podmiotowej oszustwo jest przestępstwem kierunkowym, które można popełnić wyłącznie w zamiarze bezpośrednim, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Dla dokonania nie ma znaczenia, czy sprawca korzyść tę rzeczywiście osiągnął.

W sprawach dotyczących oszustwa popełnionego przy zawieraniu umów cywilnoprawnych rozstrzygające znaczenie ma ustalenie, czy zamiar oszukańczy towarzyszył sprawcy już w chwili zawarcia umowy.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że oskarżony swoim działaniem polegającym na zawarciu umowy leasingu operacyjnego doprowadził leasingodawcę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wprowadzając go w błąd co do przeznaczenia przedmiotu umowy leasingu operacyjnego numer (...), tj. faktycznego celu, w jakim tę umowę zawiera, oraz co do zamiaru wywiązania się z warunków tej umowy, na które to warunki rzekomo się godził, podpisując umowę. Należy bowiem zwrócić uwagę, że na żadnym etapie obowiązywania umowy leasingu oskarżony nie poinformował pokrzywdzonego, że wyleasingowany pojazd zamierza komukolwiek udostępniać, nie zrobił tego tym bardziej przed podpisaniem umowy, ustalając z leasingodawcą warunki tej umowy. Na rzecz leasingodawcy wpłacił tylko tyle, ile konieczne były, aby wejść w posiadanie pojazdu. Nie zapłacił żadnej raty leasingowej, sytuacji tej wobec swojego wierzyciela w żaden sposób nie wyjaśnił, wręcz przeciwnie – nie odbierał od niego korespondencji, nie pojawiał się w deklarowanym przez siebie miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Wyleasingowany zaś pojazd w krótkim czasie od jego odbioru wydał do użytkowania innej osobie, nie interesując się tym, gdzie ten samochód się faktycznie znajduje. Powyższe okoliczności w pełni dowodzą tego, że F. H. (2) od początku nie zamierzał wykonywać postanowień umowy. Wyjaśnienia oskarżonego, podającego, że brak płatności miał być wynikiem trudności finansowych, które pojawiły się później, nie wytrzymują konfrontacji po pierwsze z tym, że przecież otrzymał od H. N. kwotę 5.000 zł i mógł ją przeznaczyć na spłatę raty leasingowej, czego jednak nie uczynił. Po wtóre, to nie pogorszenie się sytuacji finansowej spowodowało brak płatności rat leasingowych. Należy w tym miejscu poczynić uwagę, że w tym względzie wyjaśnienia oskarżonego nie są konsekwentne, ten powód nie pojawia się bowiem w jego pierwszych depozycjach, kiedy to brak wpłaty tłumaczył nieotrzymaniem pieniędzy od H. N. (k. 106). Abstrahując od powyższego, o ile argumentacja taka mogłaby być przekonywująca, gdyby do wydania pojazdu doszło jeszcze w 2021 r., kiedy to umowa została podpisana, o tyle staje się miałka, gdy weźmie się pod uwagę, że w dniu 4 marca 2022 r., oskarżony podpisuje porozumienie z leasingodawcą, aby przedłużyć czas obowiązywania umowy mimo występującego opóźnienia w wydaniu przedmiotu leasingu i istniejących tym samym podstaw do jej rozwiązania. W tym czasie oskarżony według danych z Urzędu Skarbowego nie osiąga już żadnych przychodów, nie ma więc realnych możliwości dokonywania wpłat zgodnie z tą umową na poziomie ponad 5.000 zł miesięcznie, o powyższym nie informuje leasingodawcy, ale dąży do tego, aby umowa w niezmienionych warunkach nadal obowiązywała. Innymi słowy, oskarżony konsekwentnie dąży do tego, aby leasingodawca rozporządził swoim mieniem wprowadzając go w błąd co do zamiaru wywiązania się z tej umowy, jak i faktycznego przeznaczenia tego przedmiotu leasingu, którym nie było użytkowanie tego pojazdu przez leasingobiorcę. Oskarżony faktycznie nie prowadził już działalności gospodarczej, na co wskazują z jednej strony zeznania E. R., który na zlecenie leasingodawcy udał się do miejsc, gdzie miały znajdować się siedziby tej działalność, z drugiej zaś – zerowy przychód. Oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, którą w tym przypadku była kwota, jaką leasingodawca rozporządził. Dodatkowo z popełnionego przestępstwa oskarżony uzyskał korzyść w postaci 5.000 zł, którą otrzymał od H. N. za to, że przedmiot leasingu, którym nie miał prawa rozporządzać ani wydawać osobom trzecim bez zgody leasingodawcy, jednakowoż temu ostatniemu udostępnił.

Nadto wartość mienia, którym rozporządził leasingodawca, stanowiła wartość przekraczającą 200.000 zł, a zatem uzasadniała kwalifikację z art. 294 § 1 kk. Wprawdzie wartość przedmiotu leasingu – pojazdu L. (...) (1) wynosiła 325.950 zł, jednakże leasingodawca rozporządził kwotą pomniejszoną o wartość wpłat, które oskarżony w związku z tą umową dokonał.

W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego polegające na przywłaszczeniu samochodu stanowiącego przedmiot umowy leasingu należało potraktować jako czyn współukarany następczy względem przypisanego mu oszustwa popełnionego na szkodę leasingodawcy.

Konstrukcja czynu współukaranego następczego stanowi jedną z wypracowanych w doktrynie i orzecznictwie postaci pomijalnego zbiegu przestępstw (

vide postanowienie SN z dnia 25 lutego 2002 r., sygn. akt I KZP 1/02; wyrok SN z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt III KK 31/16). Ocena, czy określone zachowanie może zostać uznane za czyn współukarany następczy, ma charakter teleologiczny i nie może być dokonywana w sposób abstrakcyjny, lecz wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Przy dokonywaniu takiej oceny należy uwzględnić w szczególności integralne powiązanie czynu stanowiącego podstawę skazania z czynem następczym, relację stopnia społecznej szkodliwości obu zachowań, a także – co do zasady – tożsamość przedmiotu zamachu oraz pokrzywdzonego. Nie jest przy tym konieczna tożsamość dobra prawnego chronionego w znaczeniu szczególnym, wystarczająca jest tożsamość rodzajowa tych dóbr.

Przenosząc powyższe kryteria na realia niniejszej sprawy, Sąd uznał, że pomiędzy oszustwem prowadzącym do uzyskania samochodu na podstawie umowy leasingu, który to czyn został oskarżonemu przypisany, a późniejszym przywłaszczeniem tego samochodu, który to czyn był oskarżonemu zarzucany, zachodzi tak ścisły związek faktyczny, czasowy i funkcjonalny, że odrębne prawnokarne wartościowanie drugiego z tych zachowań prowadziłoby do nieuzasadnionego mnożenia ocen.

Oba zachowania skierowane były bowiem przeciwko dobrom prawnym o zbliżonym charakterze i wadze, należącym do tej samej kategorii rodzajowej, a mianowicie mieniu. Godziły przy tym w interes majątkowy tego samego pokrzywdzonego, tj. leasingodawcy, i dotyczyły tego samego przedmiotu – samochodu stanowiącego przedmiot umowy leasingu. Również rozmiar szkody przypisywanej oskarżonemu w ramach obu zarzutów odnosił się w istocie do tej samej wartości majątkowej. Nie doszło zatem w następstwie przywłaszczenia do zaatakowania nowego dobra prawnego ani do wyrządzenia pokrzywdzonemu kolejnego, jakościowo odmiennego uszczerbku majątkowego. Oba przestępstwa, tak oszustwo jak i przywłaszczenie, są przestępstwami skutkowymi, a zatem rodzącymi po stronie pokrzywdzonego uprawnienia do żądania naprawienia szkody, co w przypadku uznania odrębności ocen prawnokarnych tych zdarzeń dawałoby mu podstawy do oczekiwania odszkodowania na podstawie każdego z tak zakwalifikowanych i przypisanych sprawcy przestępstw.

Także ocena stopnia społecznej szkodliwości obu zachowań nie sprzeciwia się zastosowaniu konstrukcji czynu współukaranego. Późniejsze przywłaszczenie pojazdu nie przedstawiało wyższego stopnia społecznej szkodliwości niż oszustwo, za pomocą którego oskarżony doprowadził leasingodawcę do wydania samochodu. Przeciwnie, zasadniczy uszczerbek w dobrach pokrzywdzonego został wywołany już przez czyn główny, natomiast późniejsze postępowanie oskarżonego z pojazdem stanowiło realizację i utrwalenie stanu wywołanego wcześniejszym oszustwem. Nie zwiększało ono w sposób istotny jego skutku ani nie prowadziło do powstania po stronie leasingodawcy nowej, odrębnej szkody.

Za integralnym powiązaniem obu zachowań przemawia także ich sekwencja czasowa. Samochód został wydany oskarżonemu 31 marca 2022 r., zaś pod koniec kwietnia 2022 r. przekazał go innej osobie, w czasie gdy ta umowa leasingu operacyjnego jeszcze obowiązywała. Tak krótki odstęp pomiędzy wejściem w posiadanie pojazdu a rozporządzeniem nim na rzecz osoby trzeciej wskazuje, że późniejsze zachowanie nie stanowiło nowego, autonomicznego przedsięwzięcia, lecz pozostawało bezpośrednio związane z wcześniejszym uzyskaniem pojazdu.

Wniosek ten wzmacnia sposób wykonywania umowy leasingu. Oskarżony uiścił wyłącznie czynsz inicjalny oraz czynsz zerowy, a więc należności, których zapłata była warunkiem wydania mu samochodu. Łącznie stanowiły one około 10% wartości zobowiązania. Po otrzymaniu pojazdu nie uiścił natomiast ani jednej kolejnej raty leasingowej. Spełnił zatem świadczenia jedynie w takim zakresie, jaki był konieczny do osiągnięcia zamierzonego celu, tj. wejścia w posiadanie samochodu, po czym w bardzo krótkim czasie przekazał pojazd innej osobie.

Całokształt tych okoliczności wskazuje, że zamiar odnoszący się do dalszego postępowania z pojazdem nie powstał dopiero po pewnym okresie prawidłowego wykonywania umowy leasingu. Przeciwnie, czas, sposób i kolejność zachowań oskarżonego, w szczególności uiszczenie wyłącznie należności warunkujących wydanie samochodu, brak zapłaty choćby jednej dalszej raty oraz niemal natychmiastowe przekazanie pojazdu osobie trzeciej, wskazują na integralne powiązanie późniejszego przywłaszczenia z pierwotnym zamiarem, z jakim oskarżony doprowadził leasingodawcę do wydania samochodu.

Późniejsze rozporządzenie samochodem stanowiło zatem przede wszystkim wykorzystanie korzyści uzyskanej wskutek przestępstwa głównego oraz utrwalenie wywołanego nim stanu. Nie tworzyło nowej, autonomicznej jakości kryminalnej wymagającej odrębnego ukarania. Przemawiają za tym łącznie: integralne powiązanie czasowe i funkcjonalne obu zachowań, tożsamość pokrzywdzonego i przedmiotu zamachu, rodzajowa tożsamość oraz zbliżona waga naruszonych dóbr prawnych, a także relacja stopnia społecznej szkodliwości obu czynów, w której czyn następczy nie przewyższa czynu głównego i nie wzmaga w istotny sposób wywołanego nim skutku.

W konsekwencji Sąd uznał przywłaszczenie samochodu za współukarany czyn następczy, którego odrębna prawnokarna ocena podlega pominięciu na zasadzie konsumpcji.

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

F. H. (1)

Punkt I wyroku, czyn I

Wymierzając karę Sąd kierował się dyrektywami z art. 53 kk, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Za przypisany oskarżonemu występek z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk na podstawie art. 294 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1, § 2 i § 3 kk Sąd wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 150,00 zł.

W odniesieniu do tego czynu podkreślić, należy, iż zarówno stopień winy, jak i stopień społecznej szkodliwości tego czynu był znaczny. Oskarżony dopuścił się tego czynu, mając pełną świadomość jego bezprawności, nie działał w żadnych szczególnych warunkach, które mogłyby usprawiedliwić jego działanie chociażby w części. Także stopień społecznej szkodliwości tego czynu był znaczny, albowiem przedmiotem zamachu było mienie, którego wartość istotnie przekroczyła próg wyznaczający kwalifikowaną postać przestępstwa.

Wymierzając oskarżonemu karę, Sąd miał też na względzie cele zapobiegawcze i wychowawcze, a zatem w szczególności indywidualne oddziaływanie na osobę sprawcy, aby uzmysłowić mu naganność podjętego przez niego działania, ale także mając na względzie potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i jednoznaczne okazanie braku akceptacji zachowań godzących w porządek prawny. Brak krytycyzmu wobec popełnionego przestępstwa wymaga odpowiednio dolegliwej reakcji prawnokarnej. Należy podkreślić, że oskarżony jest osobą uprzednio wielokrotnie karaną, w tym także za przestępstwa przeciwko mieniu. Z dotychczas orzeczonych wobec niego kar nie wyprowadził właściwych wniosków, które powstrzymałyby go od ponownego wchodzenia na drogę przestępstwa. Sąd nie stwierdził istnienia okoliczności łagodzących.

Z tych względów jedynie nieuchronna kara, cele opisane powyżej może spełnić. Wymiar tej kary - mimo dominujących okoliczności obciążających - ukształtowany został wprawdzie w dolnym ustawowym zagrożeniu przewidzianym za dany występek, niemniej kara ta będzie – zdaniem Sądu – adekwatna i jednocześnie odpowiednio dolegliwa.

Celem realizacji tego prewencyjnego oddziaływania na osobę sprawcy, ale także kierując się względami prewencji generalnej, aby ukształtować przekonanie, że popełnianie przestępstw nie może się sprawcy „finansowo” opłacać, obok kary pozbawienia wolności Sąd wymierzył oskarżonemu także grzywnę.

Liczbę stawek dziennych Sąd ustalił stosowanie do stopnia społecznej szkodliwości czynu. Przestępstwo oskarżonego zostało przemyślane, popełnione wyłącznie z pobudek materialnych. Wysokość stawki dziennej Sąd określił natomiast biorąc pod uwagę

wysokość deklarowanych dochodów przez oskarżonego, jego warunki osobiste i możliwości zarobkowe, jakie ma w obszarze legalnych źródeł.

F. H. (1)

Punkt II wyroku, czyn I

Na podstawie art. 45 § 1a kk Sąd orzekł wobec oskarżonego F. H. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej, jaką osiągnął z popełnionego przestępstwa w kwocie 5.000 zł.

F. H. (1)

Punkt III wyroku, czyn I

Na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd zasądził od oskarżonego F. H. (1) kwotę 293.355 zł na rzecz pokrzywdzonego - (...) Funduszu (...) S.A. z siedzibą we W. tytułem obowiązku naprawienia szkody w całości. Wysokość tego świadczenia Sąd określił biorąc pod uwagę wysokość wpłaty, jaką oskarżony na rzecz pokrzywdzonego poczynił w związku z zawartą umową.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

6. inne zagadnienia

Koszty procesu

Punkt IV wyroku

Na podstawie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego F. H. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Funduszu (...) S.A. z siedzibą we W. kwotę 1.440 zł tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika, uwzględniając ilość terminów rozprawy.

Punkt V wyroku

Na podstawie art. 626 § 1 kpk, art. 627 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.

o opłatach w sprawach karnych

oskarżony F. H. (1) został obciążony kwotą 1.879,14 zł tytułem zwrotu wydatków oraz kwotą 3.300,00 zł tytułem opłaty, albowiem nie zachodziły żadne okoliczności, które uzasadniałyby przejęcie tych należności na rachunek Skarbu Państwa.