Emerytura pomostowa z wyroku wstrzymana, bo pracownik nadal pracował u tego pracodawcy

Decyzją z dnia 20 stycznia 2026 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w G. stwierdził, że wykonując wyrok sądu z dnia 4 grudnia 2025 r. przyznaje H. X. emeryturę pomostową od 1 października 2024 r. tj. od daty określonej w wyroku sądu do dnia poprzedzającego dzień osiągnięcia przez H. X. powszechnego wieku emerytalnego. Podstawę obliczenia emerytury pomostowej stanowiła kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego oraz kwota składek na ubezpieczonej emerytalne z uwzględnieniem ich waloryzacji, zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przyznano emeryturę.

W treści tej decyzji wskazano również, że wypłata emerytury pomostowej podlega zawieszeniu, gdyż ubezpieczony kontynuuje zatrudnienie, a zakład podejmie emeryturę na wniosek ubezpieczonego. W ustępie VII załączonego do decyzji pouczenia ubezpieczony został pouczony, że prawo do emerytury pomostowej ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z każdym pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przez dniem nabycia prawa do emerytury oraz że podjęcie wypłaty emerytury, która została zawieszona z przyczyn, o których mowa w pkt 1, następuje:

- od pierwszego dnia następnego miesiąca, jeżeli stosunek pracy został rozwiązany z ostatnim dniem miesiąca,

- od pierwszego dnia miesiąca, w którym został rozwiązany stosunek pracy – w pozostałych przypadkach.

(decyzja z 20 stycznia 2026 r. w aktach ZUS)

Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 4 lutego 2026 r. złożył H. X. podnosząc, że w jego ocenie niezrozumiałym jest dlaczego organ przyznając mu powyższą decyzją prawo do emerytury pomostowej od dnia 1 października 2024 r. jednocześnie zawiesił prawo do wypłaty świadczenia.

Ubezpieczony wskazywał przy tym, że powodem kontynuowania przez niego zatrudnienia po złożeniu wniosku o emeryturę pomostową była wyłącznie błędna decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz będące jej konsekwencją długotrwałe postępowanie sądowe. Podnosił, że pomimo ubytku sił wykonywał pracę, aby przez czas trwania procesu sądowego pozyskać jakiekolwiek środki na własne utrzymanie i leczenie. W ocenie skarżącego, ZUS wywodzi dla siebie korzystne skutki z błędnie wydanej decyzji, która w istocie pozbawiła go prawa do zabezpieczenia emerytalnego przez czas trwania procesu sądowego.

(odwołanie k. 3-4)

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania.

(odpowiedź na odwołanie k. 6-7 odwrót)

Na rozprawie w dniu 14 września 2026 r. wnioskodawca poparł odwołanie,

a pełnomocnik ZUS wniósł o jego oddalenie oświadczając, że wnioskodawca do 24 lutego 2026 r. był zatrudniony; 27 lutego 2026 r. złożył wniosek o podjęcie wypłaty emerytury; decyzją

z dnia 25 marca 2026 r. ZUS podjął wypłatę emerytury pomostowej od 1 lutego 2026 r., tj. od miesiąca, w którym wnioskodawca złożył wniosek. Wnioskodawca potwierdził tę okoliczność.

(stanowiska stron e-protokół rozprawy z 14 września 2026 r. 00:01:06-00:13:45 – płyta CD k. 25)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony H. X. urodził się (...)

(bezsporne)

W dniu 24 stycznia 2024 r. ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę pomostową. Decyzją z dnia 27 marca 2024 r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury pomostowej z uwagi na nieudowodnienie wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w wymiarze co najmniej 15 lat oraz nieudowodnienie wykonywania po dniu 31 grudnia 2008 r. prac w szczególnych warunkach/szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy.

(bezsporne)

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2025 r. sygn. akt VIII U (...) Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił odwołanie ubezpieczonego od tej decyzji. Na skutek apelacji złożonej przez H. X. od tego wyroku, wyrokiem z dnia 4 grudnia 2025 r. sygn. akt: III (...) Sąd Apelacyjny w Łodzi m.in. zmienił zaskarżony wyrok oraz decyzję organu rentowego

z 27 marca 2024 r. i przyznał H. X. prawo do emerytury pomostowej od dnia 1 października 2024 r., a w pozostałym zakresie apelację ubezpieczonego oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny wskazał, że ustalił, że od września 2024 r. wnioskodawca został zgłoszony przez pracodawcę jako osoba zatrudniona w warunkach szczególnych.

(wyrok z 4 grudnia 2025 r. k. 22 i uzasadnienie znane Sądowi z urzędu)

Decyzją z dnia 20 stycznia 2026 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w G. stwierdził, że wykonując wyrok sądu z dnia 4 grudnia 2025 r. przyznaje H. X. emeryturę pomostową od 1 października 2024 r. Podstawę obliczenia emerytury pomostowej stanowiła kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego oraz kwota składek na ubezpieczonej emerytalne z uwzględnieniem ich waloryzacji, zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przyznano emeryturę.

(decyzja z 20 stycznia 2026 r. w aktach ZUS)

Wnioskodawca kontynuował zatrudnienie u dotychczasowego pracodawcy do 24 lutego 2026 r.

(bezsporne)

W dniu 27 lutego 2026 r. ubezpieczony złożył wniosek o podjęcie wypłaty emerytury.

(bezsporne)

Decyzją z dnia 25 marca 2026 r. ZUS podjął wypłatę emerytury pomostowej od 1 lutego 2026 r., tj. od miesiąca, w którym wnioskodawca złożył wniosek.

(bezsporne)

D. faktyczny niniejszej sprawy jest bezsporny co do ustaleń faktycznych, a oprócz tego wynika z dokumentów wskazywanych powyżej. Spór ma charakter wyłącznie prawny.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Odwołanie jest niezasadne.

Jak stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1696 ze zm.), ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, prawo do emerytury pomostowej ulega zawieszeniu lub emerytura ta ulega zmniejszeniu na zasadach określonych w art. 103 ust. 3 i art. 103a-106 ustawy o emeryturach

i rentach z FUS.

Zgodnie zaś z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1749, dalej: ustawa

o emeryturach i rentach z FUS) prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego.

Zatem w świetle powyższych przepisów, aż do dnia 24 lutego 2026 r. prawo ubezpieczonego do emerytury słusznie pozostawało zawieszone, gdyż nadal był on zatrudniony

u tego samego pracodawcy, u którego był zatrudniony bezpośrednio przed dniem

1 października 2024 r., czyli dnia gdy nabył prawo do emerytury pomostowej. Nie ma bowiem znaczenia to dlaczego w okresie od 1 października 2024 r. do 24 lutego 2026 r. ubezpieczony pozostawał wówczas w zatrudnieniu. Ciężko przy tym ocenić czy ubezpieczony, gdyby już

w październiku 2024 r. miał przyznane prawo do emerytury to już nie pozostawałby

w zatrudnieniu u dotychczasowego pracodawcy. Tak więc jedynie hipotetyczne założenie, że gdyby ubezpieczonemu przyznano emeryturę w październiku 2024 r. to już wówczas rozwiązałby stosunek pracy nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji.

Należy przy tym podkreślić, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych Sąd nie może stosować zasad współżycia społecznego. Regulacja prawna ubezpieczenia społecznego cechuje się bowiem tym, że ma ona charakter regulacji ścisłej, na którą składają się normy bezwzględnie obowiązujące. Z określonymi elementami stanu faktycznego przepisy prawa wiążą powstanie określonych skutków prawnych, niezależnie od woli stron. Stanowisko to jest przyjmowane zarówno w piśmiennictwie

(na przykład: M. S., Ubezpieczenia społeczne pracowników, H.-P. 1994, s. 85), jak i w judykaturze

(wyrok Sądu Najwyższego z 28 października 2003 r., (...) UK 122/03, OSNP 2004 nr 15, poz. 270). Rygoryzm tych przepisów wyklucza możliwość dokonywania ich wykładni według reguł słuszności i zasad współżycia społecznego, dlatego też materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia mogą być jedynie przepisy prawa, a nie zasady współżycia społecznego

(wyrok Sądu Najwyższego

z 14 grudnia 2005 r., III UK 120/05, OSNP 2006, nr 21-22, poz. 338; wyrok Sądu Najwyższego z 23 października 2006 r., I UK 128/06, OSNP 2007, nr 23-24, poz. 359). Zatem skoro żaden przepis nie wyłącza zastosowania art. 103a ustawy o emeryturach i rentach z FUS

w sytuacji, gdy emerytura jest przyznana dopiero w wyniku prawomocnego rozstrzygnięcia Sądu, to nawet w przypadku długotrwałego procesu sądowego będzie podlegać ona zawieszeniu aż do rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą.

W sytuacji H. X. nie można też mówić o winie organu rentowego za tak późne wydanie decyzji o przyznaniu emerytury pomostowej. Zgodnie z art. 28 ustawy

z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, w zakresie postępowania w sprawach emerytury pomostowej stosuje się odpowiednio przepisy art. 114 i art. 116-128a ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Zgodnie zatem z art. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z FUS, w razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji uważa się również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego, jeżeli organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Organ odwoławczy, wydając orzeczenie, stwierdza odpowiedzialność organu rentowego.

Należy więc zwrócić uwagę, że Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 4 grudnia 2025 r. nie stwierdził odpowiedzialności organu za nieustalenie prawa ubezpieczonego do emerytury pomostowej. Również w ocenie tutejszego Sądu ciężko uznać, że wskazywany przez ubezpieczonego powód dla którego musiał on nadal pozostawać w zatrudnieniu aż do uprawomocnienia się wyroku jest okolicznością, za którą ZUS ponosi odpowiedzialność,

w sytuacji gdy Sąd Apelacyjny uznał, że ubezpieczony ma prawo do emerytury pomostowej dopiero od 1 października 2024 r. podczas gdy samo postępowanie toczyło się na skutek zaskarżenia decyzji z 27 marca 2024 r. W konsekwencji co do okresu sprzed 1 października 2024 r. Sąd ten oddalił odwołanie. Poddając więc analizie to rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego, należy dostrzec, że Sąd ten nie przesądził więc, że decyzja organu rentowego wydana w dniu 27 marca 2024 r. była na dzień wydania nieprawidłowa. Sąd Apelacyjny nie uznał bowiem, że ubezpieczony już wówczas miał prawo do emerytury pomostowej, a uznał, że miał to prawo dopiero od października 2024 r. Zatem nie może być mowy o odpowiedzialności organu rentowego za wydanie decyzji o przyznaniu emerytury pomostowej ostatecznie dopiero po zapadnięciu prawomocnego wyroku sądu. Organ rentowy również z tych względów nie ponosi zatem odpowiedzialności za to, że ubezpieczony pozostawał w zatrudnieniu aż do 24 lutego 2026 r.

Z tych przyczyn odwołanie należało oddalić zgodnie z art. 477

14 § 1 k.p.c.,

o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Na marginesie należy zauważyć, że dzięki temu, że ubezpieczony nadal pozostawał

w zatrudnieniu w trakcie trwania procesu, przez cały ten czas były za niego odprowadzane składki na ubezpieczenie emerytalne. Zatem podstawa wymiaru jego przyszłej emerytury

w wieku powszechnym ulegała zwiększeniu o odprowadzane przez ten okres składki na ubezpieczenie emerytalne. Natomiast z uwagi na fakt, że podstawę obliczenia jego emerytury pomostowej stanowiła – obok kwoty zwaloryzowanego kapitału początkowego – kwota składek na ubezpieczenie emerytalne z uwzględnieniem ich waloryzacji, zewidencjonowanych na jego koncie

do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przyznano emeryturę to ma on możliwość wystąpienia na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy o emeryturach pomostowych w związku z art. 108 ustawy o emeryturach i rentach z FUS o ponowne ustalenie wysokości emerytury pomostowej. Po złożeniu takiego wniosku organ powiększy jego emeryturę pomostową o kwotę wynikającą z podzielenia składek zewidencjonowanych na jego koncie w okresie od października 2024 r. przez wyrażone w miesiącach średnie dalsze trwanie życia ustalone dla wieku danego ubezpieczonego w dniu złożenia wniosku o przeliczenie wysokości emerytury. W konsekwencji powyższego, zwrócić więc uwagę należy, że dłuższa aktywność zawodowa ubezpieczonego korzystnie wpłynie na wysokość jego emerytur (tak tej pomostowej, jak i emerytury z wieku powszechnego).